Chapter Title : ഹേമലത എന്റെ മേമ 9 [കർണ്ണൻ]

അസ്സൽ പരിഹാസത്തിൻ്റെ മണമടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒപ്പം ആ കണ്ണുകളെ അഭിമുഖീകരിക്കേണ്ട അവസ്ഥയും വന്നതോടെ ഞാൻ ശരിക്കും നാറി....!

"പറഞ്ഞപോലെ പനിയുടെ അവസ്ഥയെന്താ..? ഞാനത് വിട്ടുപോയി..!"!!

മുഖത്തൊരു വേവലാതി പൂശിക്കൊണ്ട് ഞാനാ നെറ്റിയിലേക്ക് കൈ നീട്ടി. വിഷയം മാറ്റാൻ അതിലും നല്ലൊരു വഴി വേറെയുണ്ടായിരുന്നില്ല....!

"ഓഹ്....അതൊക്കെ മാറി..! ഇനി ധൈര്യമായി പൊക്കിളൊക്കെ കാണിച്ചു നടക്കാം..!"!!

അവർ ചിരി കടിച്ചമർത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു....!

ഏറ്റില്ല എന്ന് മനസ്സിലായതോടെ ഞാൻ സാഷ്ടാംഗം  വീണു.....!

"എൻ്റെ പൊന്ന് മേരേ..എന്നെയിങ്ങനെ പച്ചയ്ക്ക് നാറ്റിക്കരുത്. പ്ലീസ്... ഏതോ ഒരു മോശം സമയത്ത് അറിയാതെ വാക്ക് വഴുതിപ്പോയതാ.."!!!

കൈകൾ കൂപ്പിക്കൊണ്ട് ഞാൻ അവർക്ക് നേരെ വളഞ്ഞു നിന്നു.....!

"ഉം..ശരി ശരി....തൽക്കാലം ക്ഷമിച്ചു.."!!

മനപ്പൂർവ്വം ദയ കാണിക്കുന്നതുപോലൊരു ഭാവത്തോടെ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവർ തിരിഞ്ഞു....!

"...എന്തൊക്കെ ആഗ്രഹങ്ങളാ ഓരോരുത്തർക്ക്..!"!!

അടക്കിപ്പിടിച്ച വാക്കുകൾക്കൊപ്പം പതിഞ്ഞൊരു ചിരിയുമുയർന്നു....!

അത് പറയാൻ തോന്നിയ സമയത്തെ ശപിച്ചു കൊണ്ട് ഞാൻ മൂക്ക് ചുളിച്ചു പിടിച്ച് ചമ്മലകറ്റി....!

"ടീവിയിൽ പടം വല്ലതും ഉണ്ടോ ആവോ...നോക്കട്ടെ..!"!!

അവിടുന്ന് രക്ഷപ്പെടാനുള്ള ആർത്തിയോടെ ഞാൻ ആരോടെന്നില്ലാതെ പറഞ്ഞു....!

മേമ പെട്ടെന്ന് എനിക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു. ഉഡായിപ്പാണെന്ന് മനസ്സിലായത് പോലെ ചുണ്ടുകൾ കൂട്ടിപ്പിടിച്ച് ചിരിയൊതുക്കിക്കൊണ്ട് അവർ തലയാട്ടി....!

ഞാൻ ശരവേഗത്തിൽ എസ്കേപ്പായി....!

ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ നേരവും അവർ അതേ വിഷയത്തിൽ തന്നെ കടിച്ചു തൂങ്ങി ഇരിപ്പായിരുന്നു. ഗൂഡമായൊരു ചിരിയോടെ പലപ്പോഴും ആ കണ്ണുകൾ എന്നിലേക്ക് പാളി വീണു.....!

മനപ്പൂർവ്വം എന്നെ ചമ്മിക്കാനുള്ള പ്രകടനമാണ് അതെന്ന് മനസ്സിലായിട്ട് പോലും പലപ്പോഴും എനിക്കാ കണ്ണുകളെ നേരിടാനായില്ല.....!

വല്ലാത്തൊരു കാന്തശക്തിയായിരുന്നു അതിന്.....!

"അമ്മേ...അമ്മേടെ ആ കറുത്ത കരയുള്ള വേഷ്‌ടി എവിടാ