Chapter Title : ഇന്നലകളിൽ ഇറങ്ങിയ ഹിബ 8 [ഫ്ലോക്കി കട്ടേക്കാട്]

പോലെ….

പിന്നീട് കണ്ണ്‌ തുറന്നപ്പോൾ അരികിൽ ഇത്താത്ത മാത്രമാണ് ഉള്ളത്. പ്ലേറ്റിൽ അരികിൽ ഉള്ള ജ്യൂസ്‌ എന്നെ കുടിപ്പിച്ചു ഇത്ത എന്നെ നോക്കി. കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ കാണുന്നുണ്ട്. ഇന്നലെ ഇത്തയേ വീട്ടിൽ വിട്ടു രാത്രി തന്നെ അനുവിന്റെ വീട് ലക്ഷ്യമാക്കി ഇറങ്ങിയതാണ്. ഇടയ്ക്കു വിശന്നപ്പോൾ ഒരു ഹോട്ടലിൽ കയറി. ഭക്ഷണം കഴിച്ചു ഇറങ്ങിയതും കാറിനെ ഫോളോ ചെയ്യുന്ന രണ്ട് ബൈക്കുകൾ ശ്രദ്ധിച്ചെങ്കിലും കാര്യമാക്കിയില്ല. ഹൈവെയിലെ വിജനമായ ഭാഗത്തു വന്നു പിന്നിൽ വന്നിടിച്ച ബൈക്കിനെ നോക്കാൻ കാർ വീട്ടിറങ്ങിയതാണ്…

പിറകിൽ നിന്നും ആഞ്ഞു വീശിയ വടിവാൾ വന്നു ഞാൻ അറിയാതെ തുറന്ന കാറിന്റെ ഡോറിൽ ആയിരുന്നു. ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് മനസ്സിലായി, നടന്നത് ആക്സിഡന്റ് ആയിരുന്നില്ല കരുതിക്കൂട്ടിയുള്ള അറ്റാക്ക് ആണെന്ന്. പിന്നെയൊരു ചെറുയത്‌ നിൽപ്പായിരുന്നു. കൂട്ടത്തിലെ ഒരുത്തന്റെ കഴുത്ത് കുത്തിക്കീറി മറ്റൊരുത്തനെ ഇടവഴിയിൽ ഇട്ടു തീർത്തു ഓടി മറഞ്ഞതാണ് ഇടയ്ക്കു എവിടെയോ തട്ടി വീണതും പിന്നേ ആശുപത്രി കിടക്കയിൽ ആണ് കൺ തുറക്കുന്നത്….

മനസ്സിലാക്കി വന്നപ്പോഴേക്കും സമയം വൈകിയിരുന്നു. മൂന്ന് ദിവസമായി ഞാൻ ഈ കിടപ്പ് തുടങ്ങിയിട്ട്. ബോധം വന്നതും ആദ്യം മനസ്സിലേക്ക് വന്നത് ആരാധനയുടെ മുഖമാണ്. ചെറിയ പല്ലുകൾ കാട്ടിയുള്ള നിറഞ്ഞ ചിരിയാണ്. എനിക്കവളെ കാണണം…കണ്ടേ പറ്റു….

ഞാൻ ഇത്തയെ വിളിച്ചു.

“എന്താടാ….”

ഞാൻ : ഇത്ത സാറാ മാമിനെ ഒന്ന് വിളിക്കാമോ??? പ്ലീസ്…

ഇത്ത എന്റെ അരികിൽ ഇരുന്നു.

“സാറാ മാം എന്നെ കുറച്ചു മുന്നേ വിളിച്ചിരുന്നു. രാത്രി നിന്നെ കാണാൻ വരുന്നുണ്ട്. അപ്പൊ കണ്ടാൽ പോരെ. “

എന്റെ തലക്കകത്തു ഒരു മൂളക്കം മാത്രമേ ഒള്ളു. കണ്ണിൽ ഇരുട്ട് കയറുന്നുണ്ട്. എനിക്കിങ്ങനെ ഒക്കെ പറ്റിയിട്ടും അനുവിനെയോ ആരാധനായെയോ ഞാൻ എന്റെ പരിസരത്ത് കാണുന്നില്ല. കാണുന്നത് കണ്ണുകളിൽ വിശാദം കലർന്ന ഭാവത്തോടെ ഇത്തയെ മാത്രമാണ്. ഉപ്പ എപ്പോഴും ഫോൺ വിളികളും…. ആരും ഒന്നും പറയുന്നില്ല…

രാത്രി സാറാ മാം വന്നു. സാധാരണ കാണുന്ന പ്രസന്ന ഭാവം അവരുടെ മുഖത്തില്ല. പകരം ഒരു മൂകതയാണ്. ഞാൻ ബെഡിൽ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. ഉപ്പയും ഇത്താത്തയും നിൽക്കുന്നുണ്ട്. വാതിലിൽ നിന്നും ആരോ കടന്നു