Chapter Title : ഇന്നലകളിൽ ഇറങ്ങിയ ഹിബ [ഫ്ലോക്കി കട്ടേക്കാട്]

ഉണ്ട്…. ഹോ ഒരായിരം മിന്നാമിനുങ്ങുകൾ പറക്കും അതാണ് സീൻ . പക്ഷെ ഒരൊറ്റ പ്രശ്നമേ ഒള്ളു ഇവര് വാ തുറക്കരുത്. ഇനി തുറന്നലോ... … അത് തന്നെ ആണ് സംഭവിച്ചത്… ഒടുക്കത്തെ മൊഞ്ചു കണ്ട് കണ്ണ് തള്ളി ഇരിക്കുമ്പോൾ ഹിബ എന്നോട് സംസാരിച്ചു“ഇങ്ങക്കിന്നേ ഇഷടായീനാ.” വായിൽ വന്ന പൊട്ടിച്ചിരി ചുണ്ടിലെ പുഞ്ചിരിയാക്കി കൊണ്ട് ഞാൻ ഒന്ന് നോക്കി.. “ഈടെ വാപ്പച്ചി പറഞ്ഞാ അയ്നപ്രം ഇല്ല... പഷേ ഇങ്ങക്കനെ ണ്ടാവൂലാലോ” സത്യം പറയാല്ലോ ചിരി പുറത്തു വരാതിരിക്കാൻ ഞാൻ ശരിക്കും പാടുപെട്ടിരുന്നു. പക്ഷെ ഓളിന്റെ മനസ്സിലങ്ങനെ നിന്നു. മാമ്പഴക്കാലത്തിലെ ശ്രീനിവാസനെ പോലെ, ഓളെ കണ്ട് പൊളിച്ച വാ ഞാൻ പതിയെ അടച്ചു. “എനിക്ക് ഇങ്ങളെ ഇഷടായി. ഇങ്ങക്ക് ഓക്കേ ആണങ്കിൽ ഞാൻ ഉപ്പാനോട് പറയാം, ഇഷ്ടായില്ലങ്കിൽ ഞാൻ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞു മുടക്കിത്തരാം” “അള്ളോ അയിനൊന്നും നിക്കണ്ട... ഇങ്ങള് അങ്ങെന ഒക്കെ പറഞ്ഞാ, ഈടെ ന്റെ ഒപ്പരം നിക്കാൻ ആരുണ്ടാവൂല... ഇനിക്കും ഓക്കേ ആണ്” തീർത്തും നിഷ്കളങ്കമായ ഉത്തരം. ഹിബയെ സത്യം പറഞ്ഞാൽ, എനിക്ക് വിട്ടു കളയാൻ തോന്നിയില്ല. കല്യാണവും സൽക്കാരവും കഴിഞ്ഞു. കോഴിക്കോട്ടെ സൽക്കാരം നിങ്ങൾക്കറിയാല്ലോ, ഒരാഴച കഴിക്കാനുള്ള സാദനം ടേബിളിൽ കൊണ്ട് വെച്ചു ചുറ്റും വീട്ടിലെ പെണ്ണുങ്ങൾ നില്കും, അത്സ തിന്നു മോനെ…. പത്തിരി തിന്നു മോനെ… മുട്ടമാല തിന്ന് മോനെ… ഈ പറയുന്ന ഓള്, ഓളെ കെട്ടിയോന്റെ മുട്ട കയ്യോണ്ട് പിടിച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്നറീല ന്നാലും ഒരെല്ലാം പുതിയാപ്ലനെ തീറ്റിക്കും. ഏകദേശം ഇപ്പോൾ ഒന്നൊന്നര വർഷം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. പഴയ “ഉസ്താദിന്റെ മോള് ഹിബ” എന്റെ കുരുത്തകേടിനൊപ്പം കൂടി വല്ലാണ്ട് മാറി. തന്റെ കയ്യിലെ വാപ്പന്റെ കെട്ടാഴിഞ്ഞപ്പോ ഹിബ ശരിക്കും ലോകം കാണാൻ തുടങ്ങി. ആസ്വദിക്കാൻ തുടങ്ങി. പൊതുവെ ലിബറൽ ആയ എന്റെ അലമ്പുകൾ കൂടി ആയപ്പോൾ ഹിബ ശരിക്കും മാറി. അങ്ങനെ മാറിയതിന്റെ ബാക്കിയാണ് ഇപ്പോൾ അവൾ ചോദിച്ച പട്ട്പാവാടയും കഴിഞ്ഞ മാസം ഓളെ വാപ്പ അലമ്പാക്കി എന്ന് പറഞ്ഞ സെറ്റ് സാരിയും ഒക്കെ “അള്ളോ!!! ഇതൊന്നും ന്റെ അവിടെ കൊള്ളൂല!!!!” “എവിടെ?” ഹെഹെ, ആ സമയത്തെ ഹിബയുടെ