Chapter Title : ഇരു മുഖന്‍ 5 [Antu Paappan]

എന്നെനിക്ക് തോന്നി. “”വേണ്ടെച്ചി . എനിക്ക് കൊഴപ്പമോന്നും ഇല്ല, ഇതെപ്പോഴും വരുന്നതാ അതങ്ങ് മാറിക്കോളും.””

അത് പറഞ്ഞു ഞാന്‍ അവളുടെ മുലക്കടിയില്‍നിന്നും മാറി നിന്നു. അവളുടെ മുഖം കണ്ടപ്പോള്‍ എന്തോ എന്‍റെ തോള്‍ അവിടെ തട്ടിയതോ അങ്ങനെ വിട്ടുമാറിയതോ ഒന്നും അവള്‍ ശ്രെധിച്ചിട്ടുപോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഞാന്‍ വീണപ്പോളൊക്കെ ആര്യേച്ചിയും ഇതുപോലെന്നെ താങ്ങി പിടിച്ചിട്ടുണ്ട് അന്നൊന്നും തോന്നാത്ത എന്തോ ഒന്നെനിക്കപ്പോള്‍ തോന്നുന്നു .

“”നിന്റെ ആര്യേച്ചി വഴക്ക് വല്ലോം പറഞ്ഞോ?””

അവളുടെ ആവക്കുകള്‍ കേട്ടപ്പോഴാണ് എനിക്ക് പരിസരബോധം ഉണ്ടായത് .

“”അതിനു ആര്യേച്ചി ഇപ്പൊ ഇവടെങ്ങനാ,  ഏച്ചി ഏച്ചീടെ കൊളജിലല്ലേ?”” “”അതെനിക്ക് അറിയാം, നീ ഇത്രനേരം ഫോണ്‍ വിളിച്ചതാ ചോദിച്ചേ”” “”ഞാനോ?””

എനിക്കൊന്നും മനസിലാകുന്നില്ലാരുന്നു.

“”ആ ആര്യേച്ചി എന്നേ തിരക്കിയിരുന്നു, ചിലപ്പോ വിളിക്കാന്ന് വെച്ചു വന്നപ്പോഴാകും......””

ഞാന്‍ എന്തൊക്കയോ പറഞ്ഞു തടിതപ്പാൻ നൊക്കി.

“”അതെന്താ നിനക്ക് ഇപ്പൊ സംസാരിച്ച പോലും ഓര്‍മ ഇല്ലേ.””

അവള്‍ക്കെന്നെ വിടാനുള്ള ഉദ്ദേശമില്ല. പക്ഷേ ഞാൻ എപ്പോ ആര്യേച്ചിയുമായ് സംസാരിച്ചൂന്ന് ഇവൾ പറയണേ? ഒരു പിടിയുമില്ല.

“”ഹ്മ്മ, ഇടയ്ക്കു തലചുറ്റുമ്പോള്‍  അങ്ങനാ. ചേച്ചി പൊക്കോ എനിക്കിപോ കൊഴപ്പോന്നും ഇല്ല.””

എനിക്കെന്തോ അവളോട്‌ അപ്പൊ അങ്ങനെ പറയാനാ തോന്നിയത്, സാധാരണ ആരേലും ചോദിച്ച ഞാൻ ഒഴിഞ്ഞു മാറുകയാണ് പതിവ്. തലചുറ്റലിന്റെയോ ഓർമ പോണതിന്റെയോ കാര്യം ഞാൻ ആരോടും പറയില്ല എന്തിനു ഗോപന് പോലും വെക്തമായി എന്താന്നറിയില്ല.

“”വേണ്ട ഞാന്‍ നിന്നെ ക്ലാസില്‍ കൊണ്ടാക്കാം. വാ ഇങ്ങട്.””

പെട്ടെന്ന് ആ പറച്ചിലിൽ അവളിലെവിടെയോ ഞാന്‍ എന്റെ ആര്യേച്ചിയേ കണ്ടു.

“”എന്റെച്ചി അതൊന്നും കൊഴപ്പമില്ലന്നെ. എനിക്കൊരു കൊഴപ്പോം ഇല്ല, ചേച്ചി ഇപ്പൊ എന്നേ ക്ലാസില്‍ കൊണ്ടാക്കിയ അവന്മാരെല്ലാങ്കൂടെ എന്നേ വാരാന്‍ തുടങ്ങും. ചേച്ചി പോക്കോന്നെ.”” “”നിനക്കത്ര പോസാന്നേ ഞാന്‍ പോയേക്കാം. താഴെ വീഴാതെയങ്ങ് പോയാല്‍ മതി. അല്ലെ വേണ്ട ഞാനും കൂടെ വരാം.””

ഞാൻ വീണ്ടും ആടി ആടി നിക്കുന്ന കണ്ടിട്ടാവും അവൾ മനസ് മാറ്റിയത്. ഇനി ഞാന്‍ എത്ര പറഞ്ഞിട്ടും പോകില്ലെന്ന് തോന്നിയപ്പോള്‍ ഞാനും അത് അവസാനം സമ്മതിച്ചു.

വാതില്‍ക്കല്‍ എന്നെ കണ്ടപ്പോള്‍തന്നെ ആശടീച്ചര്‍ കയറാന്‍ കൈകാണിച്ചു. പിള്ളിക്കാരി