ഇരുവർക്കുമായ് അവൾ

Eruvakkumai Aval | Author : Little Boy

ഭാഗം ഒന്ന്

അവൾ പുറമെനിന്ന് പൂട്ടിയിട്ട മുറിയുടെ മുന്നിൽ എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ മിഴിനിറഞ്ഞു നിന്നു.

തന്റെ സ്വന്തമായിരുന്ന മുറി എത്ര പെട്ടെന്നാണ് തനിക്ക് അന്യമായതെന്ന് അവൾ വിഷമത്തോടെ ഓർത്തു.

"എല്ലാം അമ്മയുടെ തീരുമാനം ആണ്.. അമ്മയുടെ ഇഷ്‌ടത്തിന് വഴങ്ങാത്തതിനുള്ള ദേഷ്യം... "

"മ്മ്.. എല്ലാരുടെയും ആഗ്രഹം പോലെ നടക്കട്ടെ.." അവൾ വാശിയോടെ പറഞ്ഞ് ഉറങ്ങി കിടക്കുന്ന മോളുമായി താഴേക്ക് നടന്നു..

ആ രാത്രി അമ്മുമോളെയും എടുത്ത് അടഞ്ഞു കിടന്ന മുറിയുടെ വാതിലിന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ എന്തെന്നില്ലാത്ത

ഭയവും വെപ്രാളവും അവൾക്ക് അനുഭവപെട്ടു.

അവളുടെ മനസ്സാകെ കലങ്ങിമറിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.

ഇനി എന്തെന്നറിയാതെ നിൽക്കുമ്പോളാണ് പെട്ടെന്ന് മുന്നിലുള്ള വാതിൽ തുറന്നത്.

അകത്തുനിന്ന ആൾ തന്നെ കണ്ടതും ഞെട്ടുന്നത് ലച്ചു എന്ന ലക്ഷ്മി അറിഞ്ഞു.

അകത്തു നിൽക്കുന്ന ആളിന്റെ നെഞ്ചോലം പൊക്കമെ അവൾക്കൊള്ളൂ.. ആര് കണ്ടാലും നോക്കിനിന്നുപോകുന്ന ശാരീരിക ഭംഗി.... മുഴുത്ത ഉരുണ്ട മുലകളും... വിരിഞ്ഞ അരക്കെട്ടും അവൾക്ക് അഴകേറ്റി...

അവളുടെ കരഞ്ഞു തളർന്ന കണ്ണുകൾ അവന്റെ ഉള്ളം ഉലച്ചു...

ഇരുവരിലും മൗനം നിറഞ്ഞു.....

കുറച്ചു സമയം ആ നിൽപ്പുതുടർന്ന ലക്ഷ്മി

മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ആളെ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ച് മുറിയിലേക്ക് വിറക്കുന്ന കാലുകളുമായി കയറി.

കേറുന്നത്തിനു മുൻപ് അവൾ തനിക്കുമുമ്പിൽ അടക്കപെട്ട അപ്പുറത്തെ മുറിയിലേക്ക് നോക്കാനും മറന്നില്ല.

"എന്തിനാ എല്ലാവരും എന്നോടിങ്ങിനെ ?"

അവൾ മനസ്സിൽ സ്വയം പരിതപിച്ചു.

അകത്തു കയറിയതും അവൾ ആ മുറിയാകെ ആദ്യം കാണുന്നതുപോലെ നോക്കി നിന്നു.

എന്നും കാണുന്നമുറിയായിരുന്നിട്ടുകൂടി എന്തോ അപരിചിതത്വം അവൾക്ക് തോന്നി.

പുറകിൽ ഒരനക്കം അറിഞ്ഞു അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.

ഇരുനിറത്തിൽ തന്നേക്കാൾ ഉയരവും പൊക്കവുമുള്ള ആ മനുഷ്യനെ അവൾ നിർവികരതയോടെ നോക്കി നിന്നു.

"ലക്ഷ്മി നീ ഒന്നുകൊണ്ടും പേടിക്കണ്ട... എന്നെ നിനക്ക് അറിയാവുന്നതല്ലെ. എനിക്കു അവർ പറഞ്ഞതൊന്നും പറ്റില്ല... നിനക്കും അതൊന്നും പറ്റില്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം.."

ഇത്രയും പറഞ്ഞുനിർത്തി അയാൾ അവളെ നോക്കി.. പെയ്യാൻ വെമ്പിനിൽക്കുന്ന ആവളുടെ കണ്ണുകൾ അയാളിലും ദുഃഖം ഉണ്ടാക്കി..

കുറച്ചു നേരത്തെ മൗനം ആ മുറിയിൽ നിറഞ്ഞു.

"ലക്ഷ്മി മോളെ നടുക്ക് കിടത്തി കിടന്നോളൂ."

മറുപടിയൊന്നും ഇല്ലെന്ന് കണ്ട് അതു മാത്രം പറഞ്ഞ് അയാൾ പുറത്തേക്കു പോയി.

ലക്ഷ്മി ഒരു നിമിഷം ആലോചനയിലാണ്ടു..

പിന്നീട് എല്ലാം തന്റെ വിധിയെന്ന് സ്വയം പഴിച്ച് അവൾ ഉറങ്ങി കിടന്ന മോളെ ആ കട്ടിലിന്റെ നടുക്ക് കിടത്തി അവളും കിടന്നു.

സമയം ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങി... എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും അവൾക്ക് ഉറങ്ങാൻ സാധിച്ചില്ല.

കണ്ണുകൾ അടക്കുമ്പോളെല്ലാം അമ്മ അവളോട് പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ പ്രകമ്പനം കൊള്ളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

"എന്നാലും മകന്റെ ഭാര്യയായ, അവന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ അമ്മയായ എന്നോട് " അമ്മക്ക് എങ്ങനെ ഇങ്ങനെയൊരു ആവിശ്യം മുന്നോട്ട് വയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞുയെന്ന് അവൾക്ക് ഒരു എത്തും പിടികിട്ടിയില്ല.

ആ വാക്കുകൾക്കും അപ്പുറം തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ വാക്കുകളാണ് അവളെ ഞെട്ടിച്ചു കളഞ്ഞത്‌.

അമ്മ പറഞ്ഞതെല്ലാം കരഞ്ഞു പറഞ്ഞത്തിനു ശേഷം എന്തോ ആലോചനയിൽ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവൾചോദിച്ചു....

"സൂരജേട്ടാ കേൾക്കുന്നില്ലെ....?