Chapter Title : ഇതൾ 🍃 4 [Mayakannan]

​"മോനേ... കണ്ണാ... വേണ്ടടാ! മതി... നിർത്ത്! അയാൾ….ചത്തുപോകുമെടാ!"

​പിന്നിൽ നിന്ന് മേമ എന്റെ ഷർട്ടിലും തോളിലും പിടിച്ച് അലറിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് പിന്നിലേക്ക് വലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ നിമിഷം എനിക്ക് കാതുകളുണ്ടായിരുന്നില്ല. കണ്ണുകളിൽ ആ ചോര മാത്രം. മേമയുടെ കവിളിലെ ആ നീലിച്ച പാടുകൾ എന്നെ ഭ്രാന്തുപിടിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു.

​വേദനകൊണ്ട് പുളഞ്ഞ് നിലത്തേക്ക് വീഴാൻ പോയ അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെ കോളറിൽ കുത്തിപ്പിടിച്ച്, ഞാൻ അവനെ മാർബിൾ തറയിലേക്ക് ആഞ്ഞൊരൊറ്റ തള്ള് തള്ളി. മലർന്നടിച്ചുവീണ അവന്റെ തോളിൽ നിന്ന് രക്തം കുതിച്ചുചാടിയ ആ ഒടിഞ്ഞ കയ്യിലേക്ക് നോക്കി എന്റെ കാലുകൾ ആഞ്ഞുപൊങ്ങി.

​ആ ഒടിഞ്ഞ കൈത്തണ്ടയിലേക്ക് ഷൂസിട്ട കാലുകൾ കൊണ്ട് ഞാൻ മൂന്നുനാല് തവണ സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് ചവിട്ടിമെതിച്ചു. തലച്ചോറിലേക്ക് തുളച്ചുകയറിയ ആ കഠിനവേദന താങ്ങാൻ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല. ഒരു ദീർഘമായ മൂളലോടെ അവന്റെ ശരീരം തറയിൽ കിടന്ന് പിടഞ്ഞു, പിന്നെ ആ കണ്ണുകൾ മലർക്കെ തുറന്ന് അവൻ ബോധംകെട്ട് നിശ്ചലനായി കിടന്നു.

​ഹാളിലാകെ കൊടും നിശബ്ദത തളംകെട്ടി. എന്റെ കിതപ്പിന്റെ ശബ്ദം മാത്രം ആ മുറിയിൽ മുഴങ്ങി. കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഷർട്ടിലും വിരലുകളിലും അവന്റെ ചോരയുടെ പാടുകൾ.

​തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ ഭിത്തിയിലേക്ക് ചാരിയിരുന്ന്, രണ്ട് കൈകൾ കൊണ്ടും വായപൊത്തി കണ്ണീരൊഴുക്കി വിറച്ചുനിൽക്കുകയാണ് മേമ. കണ്ണുകളിൽ എന്റെ ഈ രൗദ്രഭാവം കണ്ടതിന്റെ നടുക്കവും അവിശ്വസനീയതയും ഉണ്ടായിരുന്നു.

​ഞാൻ പതുക്കെ മേമയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. കിതച്ചുകൊണ്ട്, ചോര പുരണ്ട കൈകൾ പാന്റിൽ അമർത്തിത്തുടച്ച്, ഞാൻ മേമയുടെ തോളിലേക്ക് കൈവെച്ചു.

​"കരയല്ലേ മേമേ... തീർന്നു…. ഇനി ഇവന്റെ കൈ മേമയുടെ നേരെ പൊങ്ങില്ല."

​എന്റെ ശബ്ദത്തിലെ ആ