ജീവന്റെ അമൃതവർഷം 5 [ഏകൻ]

വന്നു. എന്നാൽ അമ്മ തടസ്സം പറഞ്ഞെങ്കിലും അമ്മയെ എതിർത്ത് ഞാൻ വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി. പോകുന്ന വഴിയിൽ കുറേ ദൂരെയുള്ള ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയി ഡോക്ടറെ കണ്ടു..

പിന്നെ വികാരിയച്ചനെ കാണാൻ പോയി. കാര്യങ്ങൾ സംസാരിച്ചു. അടുത്ത ആഴിച്ച പോകാൻ റെഡിയായി വരാം എന്ന് പറഞ്ഞു ഇറങ്ങി. അവിടെ നിന്നും വേറെ ഒന്ന് രണ്ട് ടീച്ചർമാർ ഉണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാവരും ഒരുമിച്ചു പോകാം എന്ന തീരുമാനത്തിൽ തിരിച്ചു വന്നു. ഇനി വീട്ടിൽ ഈ കാര്യം അവതരിപ്പിക്കണം.

അങ്ങനെ ഞാൻ വീട്ടിൽ ഈ കാര്യം അവരിപ്പിച്ചു.. പ്രതീക്ഷിച്ചത് പോലെ അമ്മയും അച്ഛനും എതിർത്തു.

"എനിക്ക് പോകണം... ഒരുപാട് ശ്രമിച്ചിട്ട് കിട്ടിയ ജോലിയാ.. ഇതിൽ ഞാൻ പോകും.. " ഞാൻ പറഞ്ഞു

"വെറുതെ വേണ്ടാത്തതിതൊന്നും നിൽക്കേണ്ട വർഷേ ഞങ്ങൾ സമ്മതിക്കില്ല." അമ്മ പറഞ്ഞു.

"നിങ്ങൾ സമ്മതിച്ചാലും ഇല്ലെങ്കിലും ഞാൻ പോകും. എനിക്ക് പോയേ പറ്റു."

"അങ്ങനെ നീ ഞങ്ങളെ എതിർത്തു പോകാൻ ആണ് ഉദ്ദേശം എങ്കിൽ പോയിക്കോ. പിന്നെ ഇങ്ങോട്ട് വരണ്ട.."

"ഇല്ല. വരുന്നില്ല. എന്നാലും എനിക്ക് പോകണം. ഞാൻ വരാം എന്ന് വാക്ക് കൊടുത്തു. ഇനി മാറ്റാൻ പറ്റില്ല."

അങ്ങനെ പറഞ്ഞു ഞാൻ എന്റെ റൂമിലേക്ക് പോയി .

തുടരും

എന്ന്

സ്നേഹപൂർവ്വം

നിങ്ങളുടെ

സ്വന്തം

ഏകൻ (അച്ചായൻ )

ഒരു പാർട്ട്‌ ഒരേഒരു പാർട്ടോടുകൂടി ഈ കഥ അവസാനിക്കും... എങ്കിലും അവരുടെ ജീവിതം മുൻപോട്ട് പോയികൊണ്ടേയിരിക്കും.

പക്ഷെ അത് എഴുതാൻ സമയം വേണം ഇനിയും ഒരുപാട്. ഒരുപാട് ജീവിത പ്രശ്നങ്ങളുടെ നടുവിൽ നിന്നാണ് ഈ കഥ എഴുതുന്നത്. അതുകൊണ്ട് സ്പീഡ് ഇത്തിരി കൂടുതൽ ആണ്. എല്ലാവരും ക്ഷമിക്കുക.