Chapter Title : ജീവിത ജാലകം വീണ്ടും 2 [മിത്രൻ]

ഉണ്ടെന്നായി ,ഒന്നും മിണ്ടാതെ അകെ എന്താ നടന്നത് അറിയാതെ വിറളി പിടിച്ചുരുന്നു ,കവലയിൽനിന്നും വീട്ടിൽ പോകുന്ന വഴി തിരിഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ അകെ അറിയുന്നവരും അറിയാത്തവരെയുമായി കുറെ പേർ ,വിഷാദം നിറഞ്ഞ മുഖവുമായി എന്നെ നോക്കുന്ന കുറെ കണ്ണുകൾ ,ഇതൊക്കെ കാണുബോൾ ഞാൻ പോലും അറിയാതെ നെഞ്ച് തുടിക്കാൻ ആരംഭിച്ചു .വീട്ടിലേക്കു അടുക്കുംതോറും അലമുറയിട്ടു കരയുന്ന കരച്ചിൽ ചെവിയിൽ പതിക്കാൻ തുടങ്ങി അതോടെ ഏകദേശം കാര്യംകൾ മനസിലായി ,മുറ്റം നിറയെ ആളുകൾ അറിയുന്നവരേയ്ക്കൽ കൂടുതൽ അറിയാത്ത മനുഷ്യർ, തികറ്റി വരുന്ന കണ്ണീരിനെ അടക്കിപ്പിടിച്ചു നിൽക്കുന്നവർ ,പുറംകൈ കൊണ്ട് മുഖ തുടക്കുന്നവർ ,വായപൊത്തി കരയുന്നവർ അങ്ങനെ ,വികാരനിർബമായ അനേകം പച്ചയായ മനുഷ്യർ ..............😢😢😢😢

പിന്നെ എല്ലാം യന്ത്രികമായിരിന്നു ,വാവിട്ടു കരയുന്ന അമ്മയെ കാണുന്ന വരെ മാത്രമേ എന്റെ കരച്ചിലിനെ അടക്കി നിർത്താൻ കഴിഞ്ഞുള്ളു ,അമ്മയെ കെട്ടിപിടിച്ചു കരയുന്ന എനിക്ക് ഒന്നും ഓർമയില്ല എന്നുപറയുന്നതായിരിക്കും ശരി ,എന്നത്തേയും പോലെ ശാന്തമായി കിടക്കുന്ന അച്ഛൻ ,പുതച്ചിരിക്കുന്ന കോടി തുണിയെയാകൾ ആ മുഖം തിളക്കത്തിൽ കാണപ്പെട്ടു ,എപ്പോഴോ കരഞ്ഞു തളർന്നു പോയിരുന്നു ഞാൻ ,സംഭരിച്ചിട്ടുവച്ച ബലം മുഴുവൻ ചോർന്നു പോയപോലെ ആ ദുഃഖസാഗരത്തിൽ അലിഞ്ഞുപോയി,ബോഡി വൈകുന്നനേരമാ എടുത്തത് വീട് മുഴുവൻ മുറവിളികളും നെടുവീർപ്പുകൾ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു ,കരയോഗം വഴിയുള്ള മ്മാശനത്തിൽ ആയിരുന്നു അച്ഛൻ എരിഞ്ഞു തീർന്നത് മൂർത്തിമാഷ് ആണ് കാരിയധികൾ മുമ്പിൽ നിന്നും ചെയ്യിക്കാൻ ഉണ്ടായിരുന്ന മനുഷ്യൻ .

ഇന്നും ആ ദിവസം കൺമുമ്പിൽ വരുമ്പോൾ അറിയാതെ കണ്ണ് നിറയും ,ഒറ്റ ദിവസം കൊണ്ട് ഭൂമി തന്നെ ശൂന്യം ആയപോലെ തോന്നി ,എത്ര അടക്കിയാലും ,ഉള്ളിലെ തേങ്ങൽ അറിയാതെ തീകറ്റി വന്നുകൊണ്ടരിന്നു ,ഏഴാം ദിവസം ബാക്കി ക്രിയകൾ ഞങ്ങൾ കുറച്ചു പെർ പുഴയുടെ തീരത്തു പോയി ചെയ്തുവന്നു ,പത്താംദിവസമുതൽ ഞാൻ അമ്മയും അച്ഛന്റെ ഓര്മ്മകളും മാത്രമായി ആ വീട്ടിൽ .

കൊല്ല പരീക്ഷ തെറ്റില്ലതെ എഴുതി എന്ന് പറയാം ,ജയിക്കുമോ എന്നുഅമ്മയുടെ ചോദ്യംത്തിന്നു മൗനം ആയിരിന്നു എന്റെ മറുപടി ,എന്നാലും ശരാശരി നല്ലയൊരു വിജയം നേടി ,ഇനി എന്ത് പഠിക്കണം എന്ന അമ്മയുടെ ചോദ്യം വരുമ്പോൾ