Chapter Title : ജീവിതം യാഥാർത്യമാകുമ്പോൾ [Arun]

കാണിച്ചു തന്നിട്ടില്ലല്ലോ എന്ന്,

അത് ബാക്കിയുള്ളവർ എല്ലാം കൂടി സപ്പോർട്ടും ചെയ്തു.
നിവർത്തിയില്ലാതെ വന്നപ്പോൾ ഞാൻ ഫോണെടുത്ത് അമ്മയുടെ ഫോട്ടോ കാണിച്ചു കൊടുത്തു,
ഒരു സാരി ഉടുത്ത ഫോട്ടോയാണ് ജാക്ക് കാണിച്ചു കൊടുത്തത്,
വീണ്ടും വീണ്ടും പുതിയ പുതിയ ഫോട്ടോകൾ കാണിക്കാൻ അവർ നിർബന്ധിച്ചു,
അങ്ങനെ ജാക്ക് ദുബായിയിൽ ഒഴിവു ദിവസം പിക്ക്നിക്കിനു പോകുമ്പോൾ എടുത്ത ഫോട്ടോയൊക്കെ മാറി മാറി കാണിച്ചു കൊടുത്തു,

അപ്പോഴാണ് കൂട്ടത്തിലൊരുത്തൻ പറയുന്നത്,
നല്ല മുറ്റൻ ചരക്കാണല്ലോടാ നിൻ്റെ അമ്മ എന്ന്,

വീണ്ടും അവർ പറയാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴേയ്ക്കും, ജാക്ക് വീട്ടിലെ അവസ്ഥകളൊക്കെ അവരോട് പറഞ്ഞു,
അച്ഛൻ വീണതും, ഇപ്പോൾ ഒരു സൈഡ് തളർന്ന് കട്ടിലിൽ തന്നെ കിടക്കുന്ന കാര്യവുമൊക്കെ,

എന്നാൽ അതൊക്കെ കേട്ട് അവർ കുറച്ചു സമയം നിശബ്ദമായി ഇരുന്നു,
കുറച്ചു കഴിഞ്ഞതും ബീയർ തലയ്ക്ക് പിടിച്ച ഒരുത്തൻ ചോദിച്ചു,

അപ്പോൾ നിൻ്റെ അമ്മയുടെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഇപ്പോ എങ്ങനാ നടക്കുന്നതെന്ന് ?,

ഇതു കേട്ടതും എല്ലാപേരും കൂടി ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി,

ജാക്കിൻ്റെ മുഖം മാറി, ജാക്ക് ദേഷ്യ ഭാവത്തിൽ എണീക്കാൻ തുടങ്ങിയതും,

കൂട്ടത്തിൽ കുറച്ചെങ്കിലും പക്വത തോന്നിപ്പിക്കുന്ന സാജൻ എന്ന കൂട്ടുകാരൻ എണീറ്റ് ജാക്കിനെ പിടിച്ചിരുത്തി സമാധാനപ്പെടുത്തി,
എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു,

ജാക്ക് ഇതൊക്കെ നാട്ടിലെ പതിവു കാര്യങ്ങൾ തന്നെയാ,
നിൻ്റെ അമ്മ ചെറുപ്പം, എത്ര നാൾ എന്നു വെച്ചാ ഇതൊക്കെ കടിച്ചമർത്തി ജീവിക്കുന്നത് ?,
നിൻ്റെ അമ്മയ്ക്കും കാണില്ലേ ആഗ്രഹങ്ങളൊക്കെ ?,

-പറഞ്ഞു കേട്ടിടത്തോളം നിൻ്റെ പപ്പയെ കൊണ്ട് നിൻ്റെമ്മയ്ക്ക് ഏതൊന്നും ചെയ്തു കൊടുക്കാൻ സാധിക്കില്ല,
അതിന് നീ ദേഷ്യപ്പെട്ടിട്ട് കാര്യമില്ലാ.......
അതു കൊണ്ട് നിൻ്റെ അമ്മ കഴപ്പുകേറി പുറത്ത് ആരുടെയെങ്കിലും അടുത്തു പോകാതെ നോക്കേണ്ടത് നീയാണ്;

അതിന് ഞാനെന്താ ചേയ്യേണ്ടതെന്ന് ജാക്ക് ചോദിച്ചു ?
അമ്മമാരുടെ ഇത്തരം അവസ്ഥകൾ മനസിലാക്കി അവരുടെ കഴപ്പ് തീർത്തു കൊടുക്കേണ്ടത് നമ്മൾ ആൺമക്കളാണ്, സ്വന്തം മക്കളാണങ്കിൽ വീടികത്തും, പുറത്തും ആർക്കും സംശയവും തോന്നില്ലാ,
ശരിക്കും അമ്മമാർക്കും അതാണ് സൗകര്യവും.
ഇതൊക്കെ നമ്മുടെ നാട്ടിൽ സർവ്വ സാധാരണമാണ്, പിന്നെ ഇതൊന്നും ആരും പുറത്ത് പറയാറില്ലന്നു മാത്രം,
ഇതൊക്കെ പറഞ്ഞ്