Chapter Title : ജീവിതം യാഥാർത്യമാകുമ്പോൾ [Arun]

കഴിഞ്ഞു പൊയ്ക്കൊണ്ടേ ഇരുന്നു,

അതിനിടയിൽ മകൻ ജാക്കിനെ തുടർ പഠനത്തിനായി നാട്ടിലെ തന്നെ ഒരു സ്കൂളിലാക്കി,

ഇപ്പോ ജാക്കും അമ്മയുടെ സഹായമില്ലാതെ സ്വന്തം കാര്യങ്ങൾ നോക്കാൻ പഠിച്ചു കഴിഞ്ഞു,
ഹോസ്റ്റലിലും, വീട്ടിലുമായി ജാക്കിൻ്റെ പഠിത്തവും അങ്ങനെ മുന്നോട്ടു പോയി,

വലതു കൈയ്യും, കാലും അനങ്ങുന്നതല്ലാതെ മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും ജോണിന് എണീറ്റു നടക്കാൻ സാധിച്ചില്ലാ,
അതിൽ മീരയേക്കാൾ നിരാശ ജോണിനുമുണ്ടായിരുന്നു,
ഭർത്താവ് ജീവിച്ചിരുന്നിട്ടും നാല്പതു വയസിൽ തന്നെ മീരയ്ക്ക് തൻ്റെ ആഗ്രഹങ്ങളൊക്കെ ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടി വന്നതിൽ ജോണിനും അതിയായ വിഷമവും ഉണ്ടായിരുന്നു,

സംസാരം പൂർണ്ണമായും പുറത്തു വരില്ലങ്കിലും, മീരയ്ക്ക് മനസിലാവുന്ന രീതിയിലൊക്കെ ജോൺ മീരയോട് കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കുമായിരുന്നു

അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം ജോൺ ഇതിനെപ്പറ്റിയും മീരയോട് സംസാരിച്ചു,
അപ്പോൾ അതൊക്കെ ഞാൻ സഹിച്ചോളാന്നും, ആദ്യം ജോണിൻ്റെ അസുഖം കുറയണം , അതാണെൻ്റെ ഉദ്ദേശം എന്നൊക്കെ മീര പറഞ്ഞപ്പോൾ സത്യത്തിൽ ജോൺ കരഞ്ഞു പോയി,
അന്നു രാത്രി കട്ടിലിൽ കിടന്ന ജോണിൻ്റെ അടുത്തിരുന്ന മീരയുടെ തുടകളിൽ അവൻ കൈ കൊണ്ട് തഴുകി,.

പിന്നീട് നൈറ്റിയെ തിറുത്ത് തിറുത്ത് മുകളിലേയ്ക്ക് കയറ്റി തുടകളെ തഴുകാൻ തുടങ്ങി,

ആദ്യം വേണ്ടാ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞെങ്കിലും പിന്നെ പിന്നെ മീരയും അതാസ്വദിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു,

ജോണിൻ്റെ കൈകൾ തുടയിലൂടെ ഇഴഞ്ഞ് ഷട്ടിയിൽ പൊതിഞ്ഞ പുറപ്പത്തിൻ്റെ മുകളിലെത്തിയപ്പോഴാണ് ജോണിന് മനസിലായത് മീര കഴപ്പു കേറി ഇരിക്കുകയായിരുന്നെന്ന്,

അവളുടെ ഷട്ടിയ്ക്ക് മുകളിലൂടെ കൊതി വെള്ളം ജോണിൻ്റെ കൈകളെ നനച്ചു,
ജോൺ ഷട്ടിയെ വകഞ്ഞു മാറ്റി കൊണ്ട് പൂവിലെ കീറലിലൂടെ വിരലുകൾ ഓടിച്ചു,

ഒന്നു രണ്ട് വർഷം മഴ കിട്ടാതിരുന്ന മരുഭൂമിയിൽ ചെറിയൊരു