Chapter Title : ജീവിതം യാഥാർത്യമാകുമ്പോൾ [Arun]

പതിനാലായങ്കിലും മീരയ്ക്ക് അവൻ കൊച്ചു കുട്ടി തന്നെയായിരുന്നു,

കുളിപ്പിക്കുന്ന സമയത്ത് ജാക്കിനെ ഇപ്പോഴും അമ്മ ഒന്നും ഉടുപ്പിക്കാതെ പിറന്നപടി നിർത്തിയാ കുളിപ്പിക്കാറ്,

എന്നാലേ നന്നായിട്ട് തേച്ച് കുളിപ്പിക്കാൻ കഴിയൂ എന്നതാണ് മീരയുടെ വാദം,

എന്നാലിപ്പോൾ ചെറിയ നാണമൊക്കെ ജാക്കിന് വന്നു തുടങ്ങി,
എന്നാൽ മീര അതൊന്നും മൈൻ്റ് ചെയ്യാറില്ലാ,
ജാക്കിൻ്റെ പുറമൊക്കെ സോപ്പിട്ടു പതപ്പിക്കുമ്പോൾ മീര അവനെ കളിയാക്കി കൊണ്ട് അവൻ്റെ കിറുക്കാമണിയിൽ പിടിച്ച് ചോദിക്കാറുണ്ട്,
എന്താടാ ഈ കിറുങ്ങാമണി വളരാത്തതെന്ന്, ??,

കുറേ നാളായല്ലോ ഇതേ നിൽപ്പു നിൽക്കുന്നതെന്ന്,
ഇതെന്താ സ്റ്റേ ഓർഡർ വല്ലതും വാങ്ങിച്ചുവോ എന്ന് ?,

ഇതൊക്കെ പറഞ്ഞ് മീര ചിരിക്കുമ്പോൾ, ജാക്ക് വേഗം തുണി എടുത്ത് ഉടുക്കാനായി ശ്രമിക്കും,
അപ്പോൾ മീര പറയും,
ഞാൻ വെറുതേ പറഞ്ഞതല്ലേടാ, അതിന് നീ എന്തിനാടാ പിണങ്ങുന്നതെന്ന്,

ഇതും പറഞ്ഞ് അവൻ്റെ പിണക്കം മാറ്റാൻ അവന് ഒരു ഉമ്മവും കൊടുക്കും,

ഇതൊക്കെ ആ വീട്ടിലെ പതിവ് പരിപാടികളായിരുന്നു,

അങ്ങനെ വളരെ സന്തുഷ്ടവും , സന്തോഷവുമായി കഴിഞ്ഞു വരുന്നതിനിടയിലാണ്,

വർക്ക് സൈറ്റിലെ കെട്ടിടത്തിൻ്റെ ഏഴാം നിലയുടെ മുകളിൽ നിന്നും ജോൺ കാൽ വഴുതി താഴേയ്ക്ക് വീണത്,

വാർത്ത കേട്ട് തളർന്നു പോയ മീര കാറുമെടുത്ത് ഹോസ്പിറ്റലിലേയ്ക്ക് പോയി,
അവിടെ ചെന്നപ്പോൾ ജോണിൻ്റെ പാർട്ട്നേഴ്സടക്കം ഒത്തിരി പേർ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു,

ഓടിക്കിതച്ച് വന്ന മീരയെ അതിൽ ഒന്നു രണ്ടു പേർ ചേർന്ന് സമാധാനപ്പെടുത്തി ഡോക്ടറുടെ റൂമിലേയ്ക്ക് കൊണ്ടുപോയി,

ഡോക്ടർ പറഞ്ഞതു കേട്ട് മീര ഹോസ്പിറ്റൽ കിടുക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ നിലവിളിച്ചു,

വീഴ്ചയുടെ ആഘാതത്തിൽ ജോണിൻ്റെ ശരീരം തളർന്നു പോയെന്നും, വേഗം