Chapter Title : ജോജോയുടെ ഓജോ [ആനീ]

താരയുടെ അരികിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി നീങ്ങിയിരുന്നു.

​“മിണ്ടാതിരിക്കെടാ ജോജോ!”

താര അവനെ ഒന്ന് കടുപ്പിച്ചു നോക്കി.

​“ശരി, നമുക്ക് തുടങ്ങാം. എല്ലാവരും കൈകൾ കോർത്ത് പിടിക്കൂ. ആത്മാക്കളുടെ ലോകത്തേക്ക് നമുക്ക് പ്രവേശിക്കാം,”

ചാച്ചാജി തന്റെ പരുക്കൻ കൈകൾ മേശപ്പുറത്തേക്ക് നീട്ടി.

​താര തന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന വലതു കൈ ജോജോയുടെ കയ്യിലേക്കും, ഇടതു കൈ ചാച്ചാജിയുടെ കയ്യിലേക്കും പതുക്കെ വെച്ചു.

ചാച്ചാജിയുടെ നരച്ച വിരലുകൾ താരയുടെ മൃദുവായ കൈകളിൽ അമർന്നപ്പോൾ അവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥത തോന്നി.

​“എന്നാൽ കൈ വെക്ക്,”

ചാച്ചാജി ആജ്ഞാപിച്ചു.

​അവർ മൂന്നുപേരും വിരലുകൾ ആ ചെറിയ പ്ലാൻചെറ്റിന് മുകളിൽ വെച്ചു.

റാന്തൽ വിളക്കിന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ ബോർഡിലെ അക്ഷരങ്ങൾ നിഗൂഢമായി തിളങ്ങി. താരയുടെ വിരൽത്തുമ്പുകൾ ജോജോയുടെയും ചാച്ചാജിയുടെയും വിരലുകളോട് ചേർന്നുനിന്നു. ആ സ്പർശനത്തിൽ അവളുടെ ഉള്ളിൽ പേടിയുടെ ഒരു കൊള്ളിയാൻ പാഞ്ഞു.

​ചാച്ചാജി കണ്ണുകളടച്ച്, തന്റെ പരുക്കൻ ശബ്ദത്തിൽ മന്ത്രിക്കാൻ തുടങ്ങി:

​“ഇവിടെ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ, ഞങ്ങളോട് സംസാരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, ദയവായി ഈ ബോർഡിലൂടെ പ്രതികരിക്കുക... ഞങ്ങളെ കേൾക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ ഒന്ന് അറിയിക്കുക...”

​മുറിക്കുള്ളിലെ നിശബ്ദതയ്ക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഭാരമുണ്ടായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന്, ആരും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത വണ്ണം പ്ലാൻചെറ്റ് ചെറുതായി വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. താരയുടെ ചുവന്ന ടി-ഷർട്ടിലൂടെ അവളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പിന്റെ വേഗത പുറത്തേക്ക് കാണാമായിരുന്നു.

​“നിങ്ങൾ എന്റെ വിരൽ തള്ളുകയാണോ, ക്യാപ്റ്റൻ?”

​താരയുടെ ശബ്ദം പാതിയും തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയി. അവളുടെ വിരലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​“അല്ല, ഞാനൊന്നും ചെയ്യുന്നില്ല!”

– ചാച്ചാജി പാവത്തെപ്പോലെ മറുപടി നൽകി.

​“ഞാനും തൊടുന്നു പോലുമില്ല ടീച്ചറെ!”

ജോജോയും തലയാട്ടി.

​താര കാണാതെ അവർ രണ്ടുപേരും ആ ഇരുട്ടിൽ പരസ്പരം നോക്കി ഒരു വിജയച്ചിരി കൈമാറി.

പ്ലാൻചെറ്റ് സാവധാനം ബോർഡിന് മുകളിലൂടെ നീങ്ങാൻ തുടങ്ങി. അത് 'YES' എന്ന വാക്കിന് നേരെയാണ് നീങ്ങുന്നത്.

​“ദൈവമേ... ഇത് അനങ്ങുന്നുണ്ടല്ലോ!”

താരയുടെ ശരീരം വിറച്ചു. ഭയം കൊണ്ട് അവൾ അറിയാതെ തന്റെ ശരീരം ജോജോയുടെ അടുത്തേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു. ആ ഇരിക്കപ്പിൽ അവളുടെ തടിച്ച തുടകൾ ജോജോയുടെ തുടയോട് ഉരസി. ജോജോ ആ നിമിഷം ശരിക്കും ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു.

​“ശാന്തയാകൂ കൊച്ചേ... ആത്മാവ് ഇവിടെയുണ്ട്.