Chapter Title : ജോജോയുടെ ഓജോ [ആനീ]

ചിട്ടുവിന്റെ ആ പരുക്കൻ ശബ്ദം വീണ്ടും മുഴങ്ങി. ഇത്തവണ അതിന് ഒരുതരം കല്പനയുടെ സ്വരമായിരുന്നു.

​“അതിന് അരഞ്ഞാണം മൊത്തം തന്നില്ലല്ലോ വിമൽ?”

ജോജോപ്ലാൻ ചെയ്തതുപോലെ തന്നെ ചോദിച്ചു.

​“അതൊക്കെ വരും... നീ എന്നോട് ചോദ്യം ചോദിക്കാറായോ? ഏയ് യുവതി... അവന്റെ ഡ്രസ്സ് ഊരിക്കളയ്! നാണിക്കട്ടെ അവന്റെ മനസ്സ്!”

​ചിട്ടുവിന്റെ ആ വിചിത്രമായ ആവശ്യം കേട്ടതും താരയുടെ കണ്ണുകൾ തള്ളിവന്നു. അവൾ ഒരു നിമിഷം ശ്വാസമെടുക്കാൻ പോലും മറന്നുപോയി.

“എന്ത്? ഞാനോ? ഞാനവന്റെ ഡ്രസ്സ് ഊരിക്കളയണമെന്നോ?”

അവൾ ഒരു ഞെട്ടലോടെ ചാച്ചാജിയെ നോക്കി.

​“നിന്നോട് പറഞ്ഞാൽ നീ തന്നെ ചെയ്യണം കൊച്ചേ. വേഗം ഊരിക്കളയ്! ഇല്ലെങ്കിൽ ആത്മാവ് പ്രകോപിതനാകും. പിന്നെ ഇവിടെ എന്താണ് സംഭവിക്കുക എന്ന് എനിക്ക് പറയാൻ കഴിയില്ല,”

ചാച്ചാജി ഗൗരവത്തോടെ അവളെ പേടിപ്പിച്ചു.

​“എന്റെ സ്റ്റുഡന്റാണവൻ... എനിക്ക് വയ്യ! ഇതെന്ത് അസംബന്ധമാണ്?”

താരയുടെ മുഖത്ത് നാണവും ദേഷ്യവും ഭയവും മാറിമാറി വന്നു. ആ ചുവന്ന ടി-ഷർട്ടിൽ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ വല്ലാതെ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​“ടീച്ചറെ... ആത്മാവിന് ടീച്ചർ എന്നോ സ്റ്റുഡന്റ് എന്നോ ഒന്നുമില്ല. എല്ലാവരും തുല്യമാണ്. ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞാൽ അത് ചെയ്തിരിക്കണം. ഇല്ലെങ്കിൽ വലിയ തിരിച്ചടി ഉണ്ടാകും. ചിലപ്പോൾ ഈ വീട് വിട്ട് നമുക്ക് പോകാൻ പോലും പറ്റില്ല,”

ചാച്ചാജി വീണ്ടും മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി.

​ജോജോ ടീച്ചറെ ഒന്ന് ദയനീയമായി നോക്കി.

“ടീച്ചറെ... എനിക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല. ആ അരഞ്ഞാണം കിട്ടാൻ വേണ്ടിയല്ലേ? നമ്മൾ വിചാരിച്ചാൽ ഇത് ഇവിടെ തീരും. ഇല്ലെങ്കിൽ ഇയാൾ നമ്മളെ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യും,”

അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ കാതിൽ മന്ത്രിച്ചു.

​താര വല്ലാത്തൊരു കുരുക്കിലായി. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അവൾ ജോജോയുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. അവളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് ഇപ്പോൾ ജോജോയ്ക്ക് വ്യക്തമായി കേൾക്കാം. മുറിക്കുള്ളിലെ റാന്തൽ വെളിച്ചത്തിൽ, തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ടീച്ചറുടെ വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകൾ തന്റെ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകളിലേക്ക് നീങ്ങുന്നത് കണ്ട് ജോജോ ഉള്ളിൽ ആനന്ദിച്ചു.

​“വേഗം ആവട്ടെ... സമയം കളയണ്ട!”

പുറത്തുനിന്ന് ആത്മാവിന്റെ ശബ്ദം വീണ്ടും മുഴങ്ങി.

​താര കണ്ണുകൾ ഇറുക്കി അടച്ചുകൊണ്ട് ജോജോയുടെ ഷർട്ടിലെ ആദ്യത്തെ ബട്ടണിൽ വിരലുകൾ തൊട്ടു. ആ സ്പർശനത്തിൽ രണ്ടുപേരിലും