Chapter Title : കാടിന്റെ നിശബ്ദതയിൽ [സിനിമാക്കാരൻ]

കാടിന്റെ നിശബ്ദതയിൽ - by സിനിമാക്കാരൻ

പുറത്ത് പെയ്യുന്ന മഴയ്ക്ക് ഒരു പ്രത്യേക താളമുണ്ടായിരുന്നു. ആ നൈലോൺ ടെന്റിന്റെ മുകളിൽ വന്ന് തുരുതുരാന്ന് അടിച്ചുപെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന ആ ശബ്ദം... മണിക്കൂറുകളായി എന്റെ കാതുകളിൽ, എന്റെ ഈ ഏകാന്തതയിൽ മുഴങ്ങിക്കേൾക്കുന്ന ഒരേയൊരു പശ്ചാത്തലസംഗീതം അതായിരുന്നു. ആ തണുപ്പ് മാറ്റാനായി ഞാൻ എന്റെ സ്ലീപ്പിംഗ് ബാഗിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് പരമാവധി ചുരുണ്ടുകൂടി കിടന്നു. മുകളിൽ ടെന്റിന്റെ തുണിയിൽ വന്ന് വീഴുന്ന ഓരോ വലിയ മഴത്തുള്ളിയുടെയും ശബ്ദം ഞാൻ വെറുതെ എണ്ണിനോക്കുകയായിരുന്നു.

ഈ കാടിന് ഇപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു മണമാണ്. മണ്ണും കാട്ടുചെടികളും ജീർണ്ണിച്ച ഇലകളും ഒന്നിച്ച് നനയുമ്പോഴുള്ള ആ ഒരു മണം വായുവിൽ ആകെ പടർന്നുനിൽപ്പുണ്ട്. ശരിക്കും പറഞ്ഞാൽ ശ്വാസമെടുക്കുമ്പോൾ നാവിൻതുമ്പിൽ അതിന്റെ രുചിയറിയാം എന്ന് തോന്നുമാറ് അത്രമേൽ തീവ്രമായിരുന്നു ആ അന്തരീക്ഷം. ടെന്റിന് പുറത്താണെങ്കിൽ ഇരുട്ടാണ്. കാടും മേടും എല്ലാം ഇരുട്ട് വിഴുങ്ങിയിരിക്കുകയാണ്. മരങ്ങളെ വെള്ളിനിറത്തിൽ വരച്ചിടുന്ന ഇടയ്ക്കുള്ള ആ മിന്നൽപ്പിണരുകൾ മാത്രമാണ് പുറംലോകം ജീവനുള്ളതാണെന്ന് എന്നെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചത്.

പകലത്തെ ആ കഠിനമായ മലകയറ്റം കാരണം എന്റെ ശരീരത്തിലെ ഒരൊറ്റ പേശി പോലും അനക്കാൻ പറ്റാത്ത അവസ്ഥയിലായിരുന്നു ഞാൻ. നല്ല ഒന്നാന്തരം ബോഡി പെയിൻ. ആ നേർത്ത ക്യാമ്പിംഗ് മെത്തയിൽ കിടന്ന് ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു കിടക്കാൻ നോക്കുമ്പോൾ പോലും ഒടിഞ്ഞുതൂങ്ങുന്നതുപോലെ വേദന എടുത്തു. പക്ഷേ, ശരീരത്തിലെ വേദനയേക്കാൾ എന്നെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചത് ഉള്ളിൽ പുകയുന്ന ആ പഴയ ഓർമ്മകളായിരുന്നു.

കഴിഞ്ഞുപോയ ആ ബ്രേക്കപ്പ്... മായാത്ത ഒരു വലിയ മുറിപ്പാടുപോലെ ഇപ്പോഴും എന്റെ കൺകോണുകളിൽ തങ്ങിനിൽപ്പുണ്ട്. അവൻ ആ ക്രൂരമായ വാക്കുകൾ എന്റെ മുഖത്ത് നോക്കി പറഞ്ഞ്, എന്നെ പാടെ തനിച്ചാക്കി ആ പടിയിറങ്ങിപ്പോയിട്ട് ഇപ്പോൾ കൃത്യം മൂന്നാഴ്ച കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഉള്ളാകെ ശൂന്യമായി, ഒരു ജീവനില്ലാത്ത വെറുമൊരു കല്ലുപോലെയായിരുന്നു ഞാൻ.

അതുകൊണ്ടാണ് അർജുൻ ഈയൊരു ട്രിപ്പ് നിർബന്ധിച്ച് പ്ലാൻ ചെയ്തത്.