Chapter Title : കാലഭ്രംശം 5 [𝐌𝐀𝐘𝐀𝐊𝐀𝐍𝐍𝐀𝐍]

നോക്കി.

"ഞാൻ കഴിഞ്ഞ തവണ വീട്ടിൽ വന്നപ്പോൾ നിനക്ക് ഈ താടിയും ഇത്രയും പൊക്കവുമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ലല്ലോ! ഇതെന്താടാ... ഡ്യൂപ്ലിക്കേറ്റ് താടി വല്ലതും ആണോ നീ ഒട്ടിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്നത്?"

പറഞ്ഞു തീരുന്നതിന് മുൻപേ അവൾ എന്റെ താടിയിൽ കയറി ഒന്നു വലിച്ചു.

എന്റെയുള്ളിലൂടെ വല്ലാത്തൊരു വേദനയും അതിലേറെ പേടിയും കടന്നുപോയി. എന്റെ യഥാർത്ഥ അവസ്ഥ അവൾക്കറിയില്ലല്ലോ!

"ആഹ്! എടി... വിടെടി!"

ഞാൻ പതുക്കെ അവളുടെ കൈ തട്ടിമാറ്റി.

"ഇത് ശരിക്കുള്ള താടിയാ."

അവൾക്ക് ഇപ്പോഴും വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നെ ഒരു അത്ഭുതജീവിയെ നോക്കുന്നതുപോലെ അവൾ നോക്കിനിന്നു.

"ശരിക്കും... ഇപ്പോ കണ്ടാൽ നീ എന്റെ ചേട്ടനാണെന്നേ പറയൂ. മൊത്തത്തിൽ ഒരു മാറ്റം ഉണ്ടെടാ നിനക്ക്."

അവളുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ എന്റെയുള്ളിൽ ചെറിയൊരു ചിരി വന്നു, ഒപ്പം വലിയൊരു സങ്കടവും. അവൾ വിചാരിക്കുന്ന ആ പഴയ അശ്വിനല്ല ഞാൻ എന്ന് അവൾക്കറിയില്ലല്ലോ.

കാലം എന്നെക്കൊണ്ട് ചെയ്യിക്കുന്ന ഈ വലിയ നാടകത്തിൽ ഞാൻ വെറുമൊരു കഥാപാത്രം മാത്രമാണെന്ന് എനിക്ക് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു.

"എടി, നീ അതൊക്കെ വിട്..."

ഞാൻ വളരെ സീരിയസായി പറഞ്ഞു. എന്റെ ശബ്ദം പതറാതിരിക്കാൻ ഞാൻ പരമാവധി ശ്രമിച്ചു.

"എനിക്ക്... എനിക്ക് നിന്നോട് കുറച്ചു കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കാനുണ്ട്. വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യമാണ്. നമുക്ക് അങ്ങോട്ട് മാറി നിന്നാലോ?"

ഞാൻ ഹോസ്റ്റലിന്റെ സൈഡിലായി, അധികം ആളുകൾ ശ്രദ്ധിക്കാത്ത ഒരു പഴയ ആൽമരത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. അവൾക്ക് എന്തോ പന്തികേട് തോന്നിയിട്ടുണ്ടാകണം, ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവൾ എന്റെ കൂടെ നടന്നു.

ആ വലിയ ആൽമരത്തിന്റെ തറയിൽ ഞങ്ങളിരുന്നു. എന്റെ ചുറ്റും വീശിയടിക്കുന്ന കാറ്റിന് അപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു തണുപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ പതുക്കെ തലയുയർത്തി അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ ആ വലിയ കണ്ണുകളിൽ എന്നോടുള്ള

സംശയങ്ങളും ചോദ്യങ്ങളും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്ത് പറയണമെന്ന്, എവിടെ തുടങ്ങണമെന്ന് അറിയാതെ ഞാൻ ആ നിമിഷത്തിൽ പൂർണ്ണമായും ശൂന്യനായി. എൻ്റെ വാക്കുകളാണ് എൻ്റെയും അവളുടെയും ഭാവി തീരുമാനിക്കാൻ പോകുന്നതെന്ന ഭാരം എന്നെ വല്ലാതെ ഞെരുക്കുകയായിരുന്നു…..

ആൽമരച്ചുവട്ടിലെ ആ തണുത്ത കാറ്റിലും എന്റെ ശരീരം വിയർക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്ത് പറയണമെന്നോ, എങ്ങനെ തുടങ്ങണമെന്നോ