Chapter Title : കാഞ്ഞിരക്കുറ്റി 6 [ലസ്റ്റർ]

ഒരു കളി കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ബോധം മറഞ്ഞു ഇരുന്ന ഇരുപ്പിൽ ഭക്ഷണം പോലും കഴിക്കാതെ ഉറങ്ങുകയും ചെയ്തു. അയാളുമായി കൂടുതൽ ഇടപഴകാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അയാളെ താൻ ജീവിതത്തിന്റെ ഏതൊക്കെയോ തുറകളിൽ എവിടെയൊക്കെയോ കണ്ടു മറന്ന മനുഷ്യനെ പോലെ വാഹിദിനു തോന്നി.

മീനാക്ഷി അവൾക്കും ആതിരക്കും ഇടയ്ക്ക് കിടക്കുന്ന വാഹിദിന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു അവനെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു പറ്റിച്ചേർന്നു കിടന്നു. വാഹിദിന്റെ കരുത്തിനും ആരോഗ്യത്തിനും കാമക്കൊതിക്കും മുന്നിൽ മീനാക്ഷി തന്റെ യുവത്വത്തിലേക്ക് തിരികെപ്പോയതുപോലെ ഒരു മനോഹര ലോകത്തായിരുന്നു.

തന്നെക്കാൾ നാലോ അഞ്ചോ പ്രായം കുറഞ്ഞ ഒരു യുവാവിനോടാണ് താൻ അനുരാക്തയായിരിക്കുന്നത് എന്നോ താൻ പ്രണയം കൊതിക്കുന്നത് എന്നോ അവൾ ചിന്തിച്ചില്ല. ശരീരവും മനസ്സും ചെറുപ്പമാണ്. വയസ്സ് മാത്രമേ വളർന്നുള്ളൂ. അവൾ ഇപ്പോഴും ചെറിയ പെണ്ണ് തന്നെയാണ്.

തന്റെ ശരീരം പോലും കൂടുതൽ ഉപയോഗിച്ചത് തന്റെ വിരലുകൾ തന്നെയാണ്. കെട്ടിക്കൊണ്ടുവന്നവൻ ആദ്യ നാളുകളിലെ പുതുമ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പിന്നെ വല്ലപ്പോഴും അങ്ങേരുടെ കൊണിക്കൽ തീർക്കാൻ മാത്രം ഒന്ന് കിടന്ന് പിടക്കും

പിന്നെ എഴുന്നേറ്റു പോകും. ഇപ്പോഴാണ് താനൊന്ന് മതിമറന്നു വാപൊളിച്ചു നിലവിളിച്ചത്. ഹൊ..! എന്തൊരു സുഖമാണ് തന്നത്. എന്റെ ചെക്കൻ.!

മീനാക്ഷിയുടെ കണ്ണ് നനഞ്ഞു. അവൾ വാഹിദിന്റെ മേനിയോട് പറ്റിച്ചേർന്നു കിടന്ന് അവന്റെ കുപ്പായതിനുള്ളിൽ കൈ കടത്തി പുറത്ത് തലോടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ആതിര അർദ്ധമയക്കത്തിൽ, മദ്യത്തിന്റെ കെട്ടിറങ്ങാതെ അവന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു കിടന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, കാലുകൾക്കിടയിൽ കൈതിരുകി ചുരുണ്ടു കൂടി കിടക്കുകയാണ്.

"എന്താ ആലോചിക്കുന്നെ. മാളുവിനെ കിട്ടാഞ്ഞിട്ടാണോ.?" മീനാക്ഷി വാഹിദിന്റെ തണുപ്പൻ മാറ്റുകണ്ടിട്ട് വ്യസനത്തോടെ മന്ത്രിച്ചു. അവൾക്ക് താനൊരു മരുന്നായി മാറിയിട്ടുണ്ടെന്നു വാഹിദ് തിരിച്ചറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

രാവിലെ