Chapter Title : കാർത്തിക ടീച്ചർ [കൊമ്പൻ]

പറയാനൊന്നും നേരമില്ല, അച്ഛൻ വേഗം വണ്ടിയെടുക്ക് നമുക്കൊന്ന് അവിടെ വരെ വേഗം പോകാം….”

ഞാൻ ബെഡ്‌റൂമിൽ നിന്നും അച്ചന്റെ ഷർട്ട് എടുത്തു വന്നു, ഉള്ളിൽ പേടിച്ചു വിറക്കുന്നു, എന്റെ ദൈവങ്ങളെ എന്റെ ടീച്ചറൂട്ടിയെ കാത്തോളണേ ….ഉള്ളുരുകി ഞാൻ പ്രാർഥിച്ചു. കക്ഷവും നെറ്റിയും വിയർപ്പുപൊടിഞ്ഞുകൊണ്ട് രണ്ടാളും ബൈക്കിന്റെ കീയുമെടുത്തിറങ്ങി. അമ്മയും വൈഷ്ണവിയും എന്താണ് സംഭവമെന്ന് അറിയാനുള്ള ആകാംക്ഷയിലായിരുന്നു.

അച്ഛൻ ഇരുട്ടിലൂടെ ബൈക്ക് വേഗം ചീറി പായിക്കുമ്പോ ഞാൻ കണ്ണീരു തുടച്ചുകൊണ്ട് വഴിപറഞ്ഞുകൊടുത്തു. തണുത്ത കാറ്റ് നല്ലപോലെയുണ്ടായിരുന്നു. അത് ഞങ്ങൾ രണ്ടാളുടെയും മുഖത്തേക്കടിക്കുമ്പോ ഏതാണ്ട് പള്ളിയുടെ അടുത്തെത്തിയിരുന്നു. അച്ഛൻ പറഞ്ഞു, “ഈ ഉള്ളിലേക്കുള്ള വഴിയല്ലേടാ …..”

“അതേയച്ഛാ …..നിക്ക് പേടിയാകുന്നു...”

“ഒന്നുല്ലടാ ….”

വീടിന്റെ മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ വാതിൽ അടഞ്ഞിരുന്നു, അകത്തു ടീച്ചറുടെ തളർച്ചയിൽ കരയുന്ന ശബ്ദം ഞാൻ കേട്ടു. ഞാൻ ടീച്ചറുടെ വീടിന്റെ പിറകുവശത്തേക്ക് ഓടി, അവിടെ ഒരു വിറകു ചാളയുണ്ട്, പുളിയുടെ കൊമ്പാണ് അധികവും. വലിപ്പമുള്ള വിറക് ഞാനൊരെണ്ണം എടുത്തു വരുമ്പോ അച്ഛൻ വാതിൽ ഒരു ചവിട്ടു കൊടുത്തു. ഞാനും വാതിലിന്റെ മുന്നിലേക്ക് നിന്ന് അകത്തേക്ക് നോക്കിയാ നിമിഷമൊന്നു ഞെട്ടി.

ടീച്ചർ നിലത്തു കിടക്കുന്നുണ്ട്, സാരി ദേഹത്തില്ല, പാവാടയും ബ്ലൗസും മാത്രമാണ്. പാവം കിടന്നു കരയുകയാണ്. അയാളെ കൈകൊണ്ട് തള്ളാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോ, കിളവൻ കൈകൊണ്ട് ടീച്ചറുടെ കയ്യമർത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നു. വാതിൽ ചവിട്ടിയപ്പോൾ തുറന്ന ശബ്ദം കേട്ട് പേടിച്ച ടീച്ചറുടെ അരികിൽ കിടന്ന ആ കിളവന്റെ മുഖം ഞാനോർത്തെടുത്തു, അന്ന് ടീച്ചറെ ബേസിൽ വെച്ച് ജാക്കി വെച്ചവൻ ആണ്. അവൻ ഷഡി മാത്രം ഇട്ടു എണീറ്റ് നില്കുന്നു. അച്ഛൻ ഒരു