കാർത്തിക ടീച്ചർ [കൊമ്പൻ]

“എന്ത് നോക്കാം..” “അല്ല ഞാനെന്തോ ചെയ്യുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ലേ… അത്!!” “ദേ വേണ്ടാത്തത് പറഞ്ഞാലുണ്ടല്ലോ ഞാൻ നിന്റെ അമ്മയോട് പറയും!” “ആഹ് ആഹാ എന്നെ ഓരോന്ന് കാണിച്ചു കൊതിപ്പിച്ചിട്ട് ഇപ്പൊ കുറ്റം മുഴുവനുമെനിക്കയോ…” “വിശാൽ…” “ഉം…” “ഇപ്പോ അതൊന്നും വേണ്ടടാ പ്ലീസ്..” “അതിനു ഞാനൊന്നും പറഞ്ഞില്ലാലോ…” “പറഞ്ഞില്ല.. എന്നാലും വേണ്ട…” “ശെരി കെട്ടിപിടിച്ചു കിടക്കട്ടെ…” “ഉഹും വേണ്ട നീ തിരിഞ്ഞു കിടക്ക്…” “ശെരി ശെരി…” കാർത്തു ചുവരറ്റത്തേക്ക് നീങ്ങിയങ്ങു കിടന്നു, ഞാനും കാർത്തുവിനെ ചേർന്ന് കിടന്നതും. എനിക്ക് കാർത്തുവിന്റെ മുടിയിൽ നിന്നുയരുന്ന ദേവദാരു മണം മൂക്കിലേക്ക് വന്നു തുടങ്ങി. ഒപ്പം കാർത്തു എന്റെയാണെന്നുള്ള തോന്നലുമെന്നെ കീഴടക്കികൊണ്ടിരുന്നു. “പ്ലീസ് എന്റെ മുഖം ഞാനീ മുടിച്ചുരുളിൽ ഒന്നൊളിപ്പിച്ചോട്ടെ…” “ഉം..” “ദേവദാരു പൂത്ത മണം!” “ഹിഹി ദേവദാരു ഒന്നൂല്ല, രാമതുളസിയും രക്തചന്ദത്തിന്റെ മണവുമാണ്..” “കാർത്തു ഉണ്ടാക്കിയതാണോ…” “ഉം…” കാർത്തു ചരിഞ്ഞുകിടക്കുമ്പോ അവളുടെ ദേഹത്തിന്റെ അംഗലാവണ്യം ഒരു പുരുഷൻ അനുതാണെന്നു ഓർമ്മിപ്പിക്കും വിധം മാറ്റങ്ങൾ വന്നുതുടങ്ങി. അരക്കെട്ടിലൂടെ തരിപ്പ് കേറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ കുണ്ണയെ കമ്പിയടിപ്പിച്ചതും എനിക്കതിനെ എവിടെയെങ്കിലും കുത്തി പിടിക്കണം എന്നതോന്നലുണ്ടായി. കാർത്തുവിന്റെ മാംസളമായകുണ്ടിയിൽ ഞാൻ ചേർന്നു കിടന്നങ്ങനെ അവളുടെ വയറിൽ എന്റെ വലം കൈകൊണ്ടു ചുറ്റിപിടിച്ചതും, “വിശാൽ…” “നീയെന്നെ എന്ത് ചെയ്യാൻ പോവാ..” “ഒന്നുല്ല പെണ്ണെ, ഒന്ന് കെട്ടിപിടിച്ചു ദേഹം ചേർത്ത് കിടക്കണം…” “വേറേ എന്തേലുമെന്നെ ചെയ്യുമോ എനിക്ക് ഉള്ളിൽ പേടിയുണ്ട്…” “അതുപിന്നെ ആൺകുട്ടീ ആയിപ്പോയില്ലേ അത്രേം സ്നേഹിക്കുന്നപെണ്ണിന്റെയൊപ്പം ചേർന്നുകിടക്കുമ്പോ വരുന്ന മാറ്റങ്ങളാ…” “ഇഷ്ടായില്ല അല്ലെ…” “ഇഷ്ടായില്ല പറഞ്ഞില്ലാലോ..” “പിന്ന…” “ഇതൊക്കെ ഇപ്പൊ തന്നെ വേണോ… വിശാൽ നീ നോക്ക്. നീ ഇപ്പൊ ഇതൊക്കെ അറിഞ്ഞാൽ പഠിത്തമൊന്നും നമ്മളുദ്ദേശിച്ച വഴിക്കുപോകില്ല, ഞാൻ കാരണം ആരുടെയും ജീവിതം വഴിമാറി പോകാൻ ഞാനാഗ്രഹികുന്നില്ല. പോരാത്തതിന് അച്ഛനും അമ്മയും ഇതറിഞ്ഞാലോ, ഞാനാണ് നിന്നെക്കാളും മുതിർന്നവൾ, എന്റെ ആവശ്യത്തിന് നിന്നെ ഉപയോഗിച്ചു എന്നല്ലേ അവർ ധരിക്കൂ. ആലോചിച്ചു നോക്കിയേ….” “ഉം….പിന്നെയെപ്പൊഴാ….ഒരുപാടിഷ്ടം വരുമ്പോഴല്ലേ അങ്ങനെ ചെയുക” “നിനക്കത്രയ്ക്ക് ആഗ്രഹമുണ്ടല്ലേ….” “അത്…” “ഞാൻ നിനക്കെന്നെ തരാം നീ ജോലി കിട്ടി എന്നെ എങ്ങോട്ടെങ്കിലും കൂട്ടികൊണ്ട് പോ….അപ്പൊ പോരെ…”