Chapter Title : കാർത്തിക ടീച്ചർ [കൊമ്പൻ]

കാരണമാകും! ഇനിയിപ്പോ ഒരു വഴിയേ കാണുന്നുള്ളൂ!!

ഞാൻ നേരെ കാർത്തുവിന്റെ വാതിലിൽ ഒന്നുടെ മുട്ടി. തുറന്നില്ല, വീണ്ടും മുട്ടിയിട്ടു “കാർത്തൂ” എന്ന് വിളിച്ചതും ഉറക്കച്ചടവോടെ കാർത്തു വാതിൽ തുറന്നു. ഉറക്കത്തെ ശല്യപെടുത്തിയതിന്റെ എല്ലാ ദേഷ്യവും പെണ്ണിന്റെ മുഖത്തുണ്ട്, “ഹാ, എന്താ വിശാൽ എന്നെ ഉറങ്ങാൻ സമ്മതിക്കില്ല എന്ന ശപദമെടുത്തിരിക്കയാണോ നീ”

“കാർത്തൂ, വീടിന്റെ വാതിൽ അകത്തു നിന്നുമാരോ പൂട്ടി!!!”

“നന്നായി, കാളിംഗ് ബെൽ ഇല്ലേ ചെന്നടിക്ക് പോ” കാർത്തുവിന്റെ കണ്ണുകൾ പയ്യെ അടയുന്നുണ്ടായിരുന്നു, കോട്ടുവായും വരുന്നുണ്ട് എനിക്കാണെങ്കിൽ ഉള്ളിൽ നല്ല പേടിയും!

“അതൊന്നും വേണ്ട കാർത്തൂ, ഞാനിന്നു ഇവിടെയെവിടെയെങ്കിലും കിടന്നോളാം, രാവിലെ നേരത്തെ ഓടാൻ പോയതാണെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് 6 മണിക്ക് വന്നോളാം!”

“ശെരി ശെരി, എനിക്കുറക്കം വരുന്നുണ്ട്, അകത്തേക്ക് വാ വേഗം.” കാർത്തു എന്റെ മുന്നിൽ നിന്ന് മാറിയതും ഞാൻ നേരെ കാർത്തുവിന്റെ ബെഡിൽ കേറി കിടന്നു.

“ഹാലോ ഇതെങ്ങോട്ടേക്കാ കയറി പോകുന്നെ, എന്റെ കൂടെ ആരും കിടക്കുന്നതെന്കിഷ്ടല്ല പോയെ..”

“ഇല്ല കാർത്തൂ, ഞാൻ ശല്യമൊന്നും ഉണ്ടാക്കില്ല. മിണ്ടാതയിവിടെ കിടന്നോളാം…”

“വേണ്ട വേണ്ട…അതൊന്നും ശെരിയാവില്ല!!” കാർത്തുവിന് അതൊട്ടും അംഗീകരിക്കാനായില്ല. ഞാനതു പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു. എങ്കിലും വീണ്ടും തല ചരിച്ചു ചോദിച്ചു.

“പേടിയുണ്ടോ എന്നെ?”

“ഇല്ല!!”

“പിന്നെന്താ കുഴപ്പം വാ..”

ഞാൻ കാർത്തുവിന്റെ അല്ലിമണമുള്ള കൈപിടിച്ചു ബെഡിലേക്കിരുത്തി.

“വിശാൽ, പ്ലീസ് ഇത് …. ഇത് ശെരിയല്ല” പിടക്കുന്ന കണ്ണുകളിലെ ദയനീയത എനിക്ക് മനസ്സിലാക്കാമായിരുന്നു, പക്ഷെ ഞാനത് അവഗണിച്ചു.

“ലൈറ്റ് ഓഫാക്ക് ടീച്ചറെ, അയ്യോ ആ ഫോണിൽ 6 മണിക്ക് അലാറം വെക്കാമോ?”

ടീച്ചർ സൈഡ് ടേബിളിലെ ബുക്കിന്റെ മേലെനിന്നും നോക്കിയ