Chapter Title : കളിയാട്ടങ്ങൾ 2 [ലസ്റ്റർ]

തിരിച്ചറിഞ്ഞും പുൽത്തകിടിയിലെ കസേരകളിൽ സംസാരിച്ചിരുന്നു. ദുബായ് നഗരത്തിന്റെ ഊഷ്‌രമായ ജീവിതനാകുകളിൽ രമ്യയുടെ പൂറിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്ന ജോർജ്ന്റെ പല്ലുകൾ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നപ്പോൾ രഞ്ജിനിയുടെ ശരീരത്തിൽ ഞെട്ടലിന്റെ കൊള്ളിയാൻ പുളഞ്ഞു. ആ വലിയ നഗരത്തിലെ ഏകാന്തതയിൽ അവൾക്കൊപ്പം നിന്ന വാഹിദെന്ന യുവവായ ബോസ് രമ്യയുടെ മനസ്സിൽ അപൂർവ്വമായ ഒരു സന്തോഷത്തിന്റെ വെളിച്ചം പൊഴിച്ചതുപോലെ മുഖം പ്രസാദിച്ചു. നല്ല പയ്യൻ, കൊള്ളാല്ലോ എന്ന് ചിന്തിക്കുകയും ചെയ്തു.

"ഈ പറഞ്ഞതിലൊക്കെ അവൻ നിന്റെ രക്ഷകൻ മാത്രമാണല്ലോ. എന്നിട്ട് നീയെന്ത് പകരം കൊടുത്തെന്നു മാത്രം പറഞ്ഞില്ല ല്ലോ."

രഞ്ജിനി ഗൂഢമായൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ രമ്യയുടെ കണ്ണിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു.

"ഹേയ്.. അവൻ അതൊന്നും ഉദ്ദേശിച്ചു പെണ്ണുങ്ങളോട് അടുക്കുന്നവനല്ല. സത്യം പറഞ്ഞാൽ പെണ്ണുങ്ങൾക്ക് അവനോടാ കഴപ്പ്. അവനെ കാണുമ്പോഴേ പെണ്ണുങ്ങൾക്ക് തോന്നും, ഇവനെപ്പോലെ ഒരുത്തൻ വേറെ കിട്ടില്ല ന്ന്. രഞ്ജുവിന് തോന്നിയില്ലേ?"

രമ്യ പരുങ്ങലിലോടെ ന്യായീകരിക്കുന്ന രീതിയിൽ മറുപടി കൊടുത്തു. രഞ്ജിനി അവളെ തന്നെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിക്കൊണ്ട് ടെപ്പോയിയിലുള്ള മദ്യത്തിന്റെ ഗ്ലാസ് എടുത്തു ഒരിറക്ക് കുടിച്ചു.

"പൊന്നുമോളെ, അതൊക്കെ ശരിതന്നെ. അവന്റെ ആറടി പൊക്കവും കരിക്കല്ല് പോലുള്ള ഉഗ്രൻ ശരീരവും നല്ല അസ്സൽ പഞ്ചാബി പയ്യന്മാരുടെ നിറവും ഗ്രീക് ദേവന്മാരുടെ മുഖവും ഒക്കെ കണ്ടാൽ ഏതുപെണ്ണും ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ വീണുപോകും, കഴപ്പിളകും. പക്ഷേ ഞാൻ ചോദിച്ചതിന് ഇതല്ലല്ലോ മറുപടി."

രഞ്ജിനി തന്റെ ചോദ്യത്തിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറിയ രമ്യയെ കൈയോടെ പിടികൂടി തന്റെ ഉദ്ദേശം ആവർത്തിച്ചു. രമ്യ ചമ്മിയ ചിരിയോടെ രഞ്ജിനിയെ നോക്കി അവളുടെ ഗ്ലാസ്സ് എടുത്തു ഒറ്റവലിക്കു കുടിച്ചു.

"കാല് പിടിച്ചു കരഞ്ഞു കൂടെ കിടത്തി. പൂറിൽ തരിപ്പ് വരുമ്പോ അങ്ങേരു കടിച്ചു പറിക്കുന്നതും പല്ലുകൾ തുളഞ്ഞു കയറിയ മുറിവിലൂടെ രക്തം ഒഴുകുന്നതും, മുറിവ് പഴുത്തു നീർക്കെട്ട് വന്നതുമാണ് മനസ്സിൽ. എനിക്ക് ആണുങ്ങളുമായി അടുക്കാൻ സാധിക്കുന്നില്ലെന്നു കരഞ്ഞോണ്ടങ്ങു പറഞ്ഞു, കേറിയങ്ങു കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അത്ര തന്നെ, അല്ല പിന്നെ.!"

ഗത്യന്തരമില്ലാതെ രമ്യ ഒടുവിൽ പിടികൊടുത്തു. രഞ്ജിനി അതുകേട്ട് കുലുങ്ങി ചിരിച്ചു. ചിരി നിർത്തി ഒരു കവിൾ മദ്യം കൂടി അകത്താക്കിയിട്ട് മുഖം ചരിച്ചു കുസൃതി ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന കണ്ണുകളോടെ രമ്യയെ നോക്കി.