Chapter Title : കളിയാട്ടങ്ങൾ 2 [ലസ്റ്റർ]

ഒക്കെ ഇനി ആർക്ക് വേണം."

വനജ താൻ പ്രായമായി കഴിഞ്ഞല്ലോ എന്ന ചിന്തയുടെ നിരാശയോടെ തമാശയായി പറഞ്ഞു.

"അയ്യോ ചേച്ചിക്ക് പ്രായം ഇച്ചിരി കൂടിയാലും മുടിഞ്ഞ മൊഞ്ചല്ലേ. ദേ ഈ ദേവൻ ഒറ്റക്കാ. ഈ മുടിഞ്ഞ തണുപ്പിൽ ഞാൻ വേണേൽ സെറ്റാക്കി തരാം ട്ടോ. എന്നെ ഭയങ്കര പേടിയാ ചെക്കന്."

രമ്യ വാഹിദിനെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. വാഹിദ് നാവുകടിച്ചു അവളെ ശാസിച്ചു. വനജയുടെ ഉള്ളിൽ പെട്ടന്നൊരു കുളിരുവീഴുകയും ശരീരം ഒന്ന് ഭാരം കുറഞ്ഞതുപോലെ അനുഭവപ്പെടുകയും ചെയ്തു. തന്റെ പൂറിൽ നീരുപൊടിയാൻ പോവുന്നു എന്ന് പ്രായവും അനുഭവ പരിജ്ഞാനവും കൊണ്ട് അവൾ മനസ്സിലാക്കി.

"ഓഹ്..ഈ കൊച്ചിന്റെ ഒരുകാര്യം. ഇപ്പോഴത്തെ പെൺകുട്ടികൾക്ക് ഒരു നാണവും ഇല്ലല്ലോ. സാറൊന്നും കരുതല്ലേ ട്ടോ."

വനജ അവിടെ നിൽക്കാനുള്ള പ്രയാസം കാരണം പതുക്കെ സ്ഥലം കാലിയാക്കി. രമ്യ വാഹിദിനെ നോക്കി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. അവിടെയുള്ള മുഴുവൻ കണ്ണുകളും അവർക്ക് നേരെ നീണ്ടു. ആണുങ്ങൾ പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്ന രമ്യയുടെ തിളക്കുന്ന മദാലാസ ഭംഗിയിലേക്കും,

പെണ്ണുങ്ങൾ ഇത്ര സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെ അവന്റെ അടുത്തു പെരുമാറുന്ന രമ്യയോട് വളരെ സൗഹൃദത്തോടെ സംസാരിച്ചു ചിരിക്കുന്ന വാഹിദിലേക്കും. രണ്ടുകൂട്ടരുടെ കണ്ണുകളിലും നിറഞ്ഞു നിന്നത് ഒരേ വികാരമായിരുന്നു. ആരാദനയും അസൂയയും ആകാരണമായ ഒരു ദേഷ്യവും.!

വാഹിദും രമ്യയും വീണ്ടും കുറച്ച് നേരം സംസാരിച്ചിരുന്നു. പിന്നെ ചായ കുടിച്ചു തീർത്ത് ഒന്നിച്ച് ജോലിയിലേക്ക് മടങ്ങാൻ എഴുന്നേറ്റു. അപ്പോൾ വേറെയും ചില പെൺകുട്ടികളും ആണുങ്ങളും എസ്‌ന്നേറ്റ് അവരുടെ പിന്നിലെത്തി അവരോടൊപ്പം താഴേക്ക് നടന്നു. ചില പെൺകുട്ടികൾ രമ്യയോട് പരിചയത്തോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു.

"മാഡത്തിന്റെ ഫ്രണ്ട് ആണോ ഈ സാർ.?"

ഒരു പെൺകുട്ടി വാഹിദിനെ ഉദ്ദേശിച്ചു രമ്യയോട് ചോദിച്ചു. രമ്യ പുഞ്ചിരിയോടെ അവളെ നോക്കി തലകുലുക്കി.

"ഈ സ്ട്രോങ്ങ്‌ മാൻ എങ്ങിനെ ഇത്ര കൂളായി ഫ്രണ്ട്ആയിമാറി.? ഞങ്ങൾ ഇത്രേം പേരുണ്ടായിട്ടും ഒരാളെയും മൈന്റ് പോലും ചെയ്യാറില്ല ല്ലോ."

മറ്റൊരു പെൺകുട്ടി ചാടിക്കായറി പറയുന്നത് പോലെ അവളുടെ ഉള്ളിൽ അടക്കിനിർത്തിയിരുന്ന അസ്വസ്ഥത പുറത്തേക്കെറിഞ്ഞു. രമ്യ അവളെയൊന്ന് നോക്കിയിട്ട് ഉച്ചത്തിൽ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. ഇടയിൽ വാഹിദിനെ ചുമൽ കൊണ്ട് ഒന്ന് തള്ളുകയും ചെയ്തു. എന്നിട്ട് ഇടക്കൊന്നു ചിരിനിർത്തി