Chapter Title : കളിയാട്ടങ്ങൾ 2 [ലസ്റ്റർ]

ഒഴിവാക്കിയതൊന്നും അല്ലല്ലോ."

വനജ അവനെ അനുകൂലിക്കുന്നത് പോലെ രമ്യയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി.

"എങ്കിൽ സംസാരിക്കാനും മിണ്ടാനും ഒന്നും നിക്കണ്ട ട്ടാ. മുടിഞ്ഞ ഗ്ലാമർ കണ്ടില്ലേ.. ഗന്ധർവ്വ ജന്മമാ. അടുത്തുകഴിഞ്ഞാൽ ആ പെണ്ണ് വീണുപോകും."

രമ്യ അവനെ നോക്കി ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. എന്നിട്ട് വീണ്ടും അടക്കിപ്പിടിച്ചു കുലുങ്ങി ചിരിച്ചു. ചെറുതായി വനജയും ചിരിച്ചു.

"അതുള്ളതാ, ഞാനും കാണുന്നുണ്ട്. സാറിവിടെ വന്നതിൽ പിന്നെ ഇവിടെയുള്ളവളുമാരുടെ ഇളക്കം കാണുന്നുണ്ട്." വനജ രമ്യയെ ശരിവെക്കുന്നത് പോലെ അവളുടെ അഭിപ്രായത്തോട് യോജിച്ചു. വാഹിദ് അപ്പോഴും അവരുടെ തമാശയ്ക്ക് ഒപ്പം ചേർന്നു ചിരിച്ചതേയുള്ളൂ.

"കണ്ടോ കണ്ടോ. ഇപ്പൊ ന്തായി, ഞാൻ പറഞ്ഞത് കറക്റ്റ് ആയില്ലേ. ഇനി വനജചേച്ചി അടിച്ചോണ്ട് പോകുമോ ചേച്ചീ.?"

വനജയും താൻ നേരത്തെ പറഞ്ഞത് ആവർത്തിച്ചപ്പോൾ രമ്യ വഹിദിനോട് തട്ടിക്കയറി സംസാരിക്കുന്നത് പോലെ പറഞ്ഞിട്ട് വനജയെ നോക്കി ചോദിച്ചു. ആ ചോദ്യം അവരെ വല്ലാതെ നാണിപ്പിച്ചു. അല്പം പരന്ന അവരുടെ ഇരുനിറമുള്ള കവിളുകൾ ചുവന്നു.

"ഒന്ന് പോ മോളെ. സാറിന്റെ മുന്നിലിട്ട് നാണം കെടുത്തല്ലേ."

"അയ്യടാ. നാണം വന്നപ്പോ തള്ളയുടെ ഭംഗി കണ്ടില്ലേ. മുടിഞ്ഞ ലുക്കാ പെണ്ണുംപിള്ളക്ക്. ഞാൻ ഉള്ളതാ ചോദിച്ചേ. മുഴുവനായും അടിച്ചോണ്ട് പോകാതെ കുറച്ചെങ്കിലും എനിക്ക് മിച്ചം തന്നേക്കണം."

രമ്യ വീണ്ടും വനജയെ കളിയാക്കി. അവൾക്ക് വല്ലാതെ നാണം വന്നു. ഗ്ലാസ്സിൽ വിരലിട്ട് വരഞ്ഞുകൊണ്ട് മേശയിലേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുന്ന വാഹിദിനെ അവൾ ഇടംകണ്ണിലൂടെ ഒന്നു പാളിനോക്കി. വെളുത്തു ചുവപ്പു കലർന്ന പിൻകഴുത്തിൽ അവന്റെ അല്പം ചെമ്പിച്ച നീളൻ മുടികൾ തൂവലുകൾ പോലെ ഒഴുകി നിൽക്കുന്നു.

മുതുകിൽ കൈയിലെ മസിലുകൾ ഷർട്ടിനുള്ളിൽ നിറഞ്ഞു മുഴച്ചു നിൽക്കുകയും പുറത്തെ കനത്ത പേശികൾ വസ്ത്രത്തിനു പുറത്തേക്ക് വലിഞ്ഞു മുറുകി നിൽക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഒരു പെണ്ണിനെ ഒറ്റകൈയിൽ അനായാസം തൂക്കിയെടുത്ത് കിടക്കയിലേക്ക് എറിയുമെന്ന് ഏത് പെണ്ണും വിശ്വസിച്ചു പോകുന്ന അസ്സൽ ചെക്കൻ.!

കണ്ടു തുടങ്ങിയപ്പോൾ മുതൽ ഇവിടെയുള്ള പെണ്ണുങ്ങളെ പോലെ താനും ഇവനെ ആർത്തിയോടെ നോക്കുന്നുണ്ട് എന്ന കാര്യം രമ്യ ഇനി തിരിച്ചറിഞ്ഞു കാണുമോ എന്നൊരു ശങ്ക വനജയുടെ ഉള്ളിൽ കുടുങ്ങി.

"മോൾക്കൊക്കെതന്നെയല്ലേ മുഴുവനും. ചേച്ചിയെ