Chapter Title : കള്ളനും കാമിനിമാരും 16 [Prince]

തൊട്ടിയിൽനിന്നും വെള്ളമെടുത്ത് ദേഹം തുടച്ചു. ദേവിയുടെ ഏട്ടനെ ചാരിക്കിടത്തിയപ്പോൾ ദേഹത്ത് മരുന്നിൻ്റെ മണം പടർന്നു.
ഒന്ന് രണ്ട് മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞിട്ടും വിളി കാണാതെ, രവി മെല്ലെ ദേവിയുടെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. വാതിലിനരികെ എത്തിയതും, അകത്തുനിന്നും കിതപ്പിൻ്റെ സ്വരം. രവി ഇടത് ചെവി കതകിൽ ചേർത്തുവച്ചു.. അകത്ത് കിതപ്പിൻ്റെ സ്വരം ഏറുന്നു ... വേഗത കൂടുന്നു.

എന്താണ് ഇത്? രവിക്ക് ജിജ്ഞാസ വർദ്ധിച്ചു. പെട്ടെന്ന് കിതപ്പ് നിന്നതും, രവി മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. വൈകാതെ ദേവിയുടെ വിളിയെത്തി. രവി ഒന്നുമറിയാതെ അവരുടെ മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു. ദേവിയുടെ ഏട്ടൻ കണ്ണുകളടച്ച് കിടക്കുന്നു. ദേവീ സാധാരണപോലെ പെരുമാറുന്നു. അപ്പോ കുറച്ച് നേരത്തെ കേട്ട കിതപ്പ് !!! അതാരുടെ? രവിയിൽ ആശയക്കുഴപ്പം ഉടലെടുത്തു.

"ഇന്ന് ഏട്ടൻ നേരത്തെ ഉണർന്നു... ഇനി അടുത്തത് ചിലപ്പോൾ വെളുപ്പിനാകും... രവി ഒന്ന് മയങ്ങിക്കോളൂ..." അവർ ഉപയോഗിക്കുന്ന കട്ടിലിൽ ചാരി, കൊഴുത്ത കാലുകൾ കട്ടിലിൽ വച്ചു.

"എനിക്ക് അൽപ്പം ശങ്ക തീർക്കണം..." രവി പരുങ്ങി.

"ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ... ആ ഓവില് കാര്യം സാധിക്യ..."

സത്യത്തിൽ രവിക്ക് മൂത്രമൊഴിക്കാൻ വേണ്ടിയായിരുന്നില്ല. തൻ്റെ ലഗാനെ ദേവിക്ക് കാണിച്ച് കൊടുക്കണം. അതിനൊരു ശ്രമം. രവി അൽപ്പം ചെരിഞ്ഞ് നിന്ന് മുണ്ട് ഇരുവശത്തേക്കുമാക്കി മെല്ലെ മുക്കി. രവിയുടെ നിൽപ്പ്, തൻ്റെ വശം ദേവിക്ക് കാണാൻ പാകത്തിന് ആയിരുന്നു. ഒന്ന് മനസ്സ് വെച്ചാൽ, തൻ്റെ ലിംഗത്തിൻ്റെ പകുതിയും കാണാം. രവി മൂത്രമൊഴിച്ചു കണയെ ഒന്ന് രണ്ട് വട്ടം കുടഞ്ഞിട്ട്, വെള്ളമെടുത്ത് കഴുകി, കുറച്ച് ഓവിലേക്കും ഒഴിച്ചു.

"ഇങ്ങനെയൊരു ശങ്ക അവിടേയ്ക്ക് തോന്നിയാൽ..." രവി ദേവിയുടെ മനസ്സറിയാൻ ശ്രമിച്ചു.
"പെണ്ണുങ്ങൾ നിന്നിട്ട് കാര്യം സാധിക്കില്ല്യാ ന്ന് അറിയാലോ... ഇരിക്കും... കാര്യം സാധിക്കും... ദത്രേ ഉളളൂ...

ഇരുവരും പിന്നെയൊന്നും സംസാരിക്കാതെ, ആ രാത്രി നിശ്ശബ്ദം കടന്നുപോയി. ഇടയ്ക്ക് എപ്പോഴോ രവി ഒന്ന് മയങ്ങി. കണ്ണ് തുറന്നപ്പോൾ, ദേവി ജനലിൻ്റെ അരികിൽ നിൽക്കുന്നു. രവി എഴുന്നേറ്റു.

"രവിയുടെ ഉറക്കം എന്നും ഇതുപോലെയാണോ.." കുപ്പിവളകൾ ഉടയുന്ന ചിരിയോടെ അവർ പറഞ്ഞു.

"അതെ... എന്തേ പ്രത്യേകിച്ച്..." രവിക്ക് എന്തോ അപകടം മണത്തു.
"അല്ല... ഒരാൾ നല്ല ഉറക്കം... മറ്റൊരാൾ ഉണർന്ന് നിൽക്കായിരുന്നു..."

"മറ്റൊരാളോ... അതിന് ഇവിടെ നമ്മൾ രണ്ട് പേരല്ലേ ഉണർന്ന് ഇരിക്കുന്നത്..."

"അല്ല... മൂന്നാമതൊരാളും ഉണ്ട്...." അതും പറഞ്ഞ് ദേവി രവിയുടെ കവക്കൂട്ടിലേക്ക് ചൂണ്ടി. രവിക്ക് കാര്യം പിടികിട്ടി. പക്ഷേ, തൽക്കാലം ഒരു വരണ്ട ചിരിയിൽ ആ