Chapter Title : കള്ളനും കാമിനിമാരും 20 [Prince]

ചുറ്റും നോക്കി. ആരും ഇല്ല.
"എത്ര നേരാ മുള്ളിയത്... ഇത്രമാത്രം സ്റ്റോക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നോ..." അവരുടെ ചോദ്യം രവിയെ വീണ്ടും ചമ്മിച്ചു. ഒരു അപരിചിത എത്ര സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെ തന്നോട് പെരുമാറുന്നു.

"രാവിലെ വീട്ടിൽനിന്നും കാര്യം സാധിച്ചതാ..." അവർ കാണട്ടെ എന്ന് തീരുമാനിച്ച് രവി മുണ്ട് വകഞ്ഞ് മാറ്റി, കണയെ രണ്ട് മൂന്ന് വട്ടം കുടഞ്ഞു. അവർക്കും കിട്ടട്ടെ ഒരു നയന സുഖം. മാത്രമല്ല, നല്ലോണം തൊലിച്ച്, അവർ കാൺകെ, മുണ്ടുകൊണ്ട് തുടച്ച് തിരികെ നടന്നു. പിന്നാലെ അവരും.
"എന്ത് വളമാ അതിന് ഇട്ട് കൊടുക്കുന്നത്..." അവർ ചോദിച്ചു. രവിക്ക് കാര്യം പിടികിട്ടി. അവർ തൻ്റെ ആയുധത്തിൻ്റെ വലുപ്പത്തിൻ്റെ കാര്യമാണ് പറയുന്നത്. എന്നാൽ പിന്നെ, നമ്മളായി എന്തിന് കുറയ്ക്കണം.
"അടിവളമായി... വിളഞ്ഞ അപ്പത്തിൻ്റെ നെയ്യും... പിന്നെ നറുതേനും..." രവിയുടെ മറുപടി അവർക്ക് ബോധിച്ചു.
"സ്ഥിരമായോ അതോ വല്ലപ്പോഴുമോ..." അവരുടെ ചോദ്യത്തിൻ്റെ ഗുട്ടൻസ് രവിക്ക് പിടികിട്ടി. സ്ഥിരം എന്നാൽ ഭാര്യയുമായി, വല്ലപ്പോഴും എന്നാൽ - ഒളിസേവ.
"വല്ലപ്പോഴും... പക്ഷേ, മനസ്സിന് ഇണങ്ങണം.." ഇരുവരും ബസ്സിനടുത്തെത്തി.

"കഴിക്കുന്നില്ലേ...," അവർ ചോദിച്ചു.
"രാവിലെ ഹെവിയായി കഴിച്ചു... അതുകൊണ്ട് വിശപ്പില്ല..." രവി വണ്ടിയിലേക്ക് കയറി. പിന്നാലെ അവരും. തൻ്റെ സീറ്റിൽ ഉണ്ടായ വൃദ്ധനെ കാണുന്നില്ല. ഒരുപക്ഷേ, ഇറങ്ങിയിട്ടുണ്ടാകാം.
അവരുടെ ഭർത്താവ്, താഴ്ന്നിരിക്കുന്ന ഷട്ടറിൽ ചാരി കൂർക്കം വലിക്കുന്നു. ശല്യപ്പെടുത്തേണ്ട എന്ന് കരുതി, രവിയുടെ സീറ്റിനരികിൽ അവരുടെ വലിയ പൃഷ്ഠം അമർത്തി, രവിയെ നോക്കി.
"ഇത്ര വലിയ ഒരാൾ ഉച്ചഭക്ഷണം കഴിക്കാതെ ഇരിക്യാ... അത് നല്ല ശീലം അല്ലാട്ടോ..." അവർ ബാഗിൽനിന്നും ഒരു ഏത്തപ്പഴമെടുത്ത് രവിക്ക് നീട്ടി.