Chapter Title : കല്യാണി 10 [മാസ്റ്റര്]
ഒപ്പം ഇരിക്കുന്നത്? മോഹനന് ഗോപികയുടെ നനവൂറുന്ന തുടുത്ത ചുണ്ടുകളിലേക്ക് സംശയത്തോടെ നോക്കി. ഗോപിക പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തന്റെ ചുവന്ന നാവ് നീട്ടി ചുണ്ടുകള് നക്കി. ആ ചേഷ്ട മോഹനന്റെ ലിംഗത്തെ മൂത്ത് മുഴുപ്പിച്ചു.
അടുത്തേക്ക് വന്ന ഗോപികയെ മതിഭ്രമം ബാധിച്ചവനെപ്പോലെ മോഹനന് നോക്കി. വൈകിട്ട് താന് കാണുമ്പോള് ഇല്ലാതിരുന്ന പല മാറ്റങ്ങളും അവളില് അവന് കാണുകയായിരുന്നു. കണ്ണുകളില് കട്ടിക്ക് എഴുതിയിരിക്കുന്ന കറുത്ത മഷി അവള്ക്ക് വന്യമായ ഒരു സൌന്ദര്യം പ്രദാനം ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ആ കണ്ണുകള് വൈരങ്ങള് പോലെ തിളങ്ങുകയാണ്. ചുണ്ടില് നിന്നും ചോര കിനിയുന്നത് പോലെ ചുവന്നിട്ടുണ്ട്. അഴിച്ചിട്ടിരിക്കുന്ന മുടിയില് നിന്നും മനംമയക്കുന്ന മുല്ലപ്പൂഗന്ധം!.
“ഇരിക്ക്..നീ എന്താ നില്ക്കുന്നത്..”
വശ്യമായ ചിരിയോടെ ഗോപിക പറഞ്ഞു. മോഹനന് ഒരു മാന്ത്രികവലയത്തില് അകപ്പെട്ടതുപോലെ കട്ടിലില് ഇരുന്നപ്പോള് അവള് അവന്റെ നേരെ മുന്പിലെത്തി നിന്നു. മോഹനന്റെ മുഖത്തിന് നേരെ ആയിരുന്നു അവളുടെ അരക്കെട്ട്. അവന്റെ കണ്ണുകള് അവളുടെ കൊഴുത്ത നഗ്നമായ തുടകളില് ആര്ത്തിയോടെ പതിഞ്ഞു.
“എന്താണ് നീ പറയാന് ഉണ്ടെന്നു പറഞ്ഞത്..” എങ്ങനെയോ ആത്മസംയമനം വീണ്ടെടുത്ത മോഹനന് ചോദിച്ചു.
“പറയാം..”
ഗോപിക അവന്റെ അരികില്, അവനെ മുട്ടിയുരുമ്മി ഇരുന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അവളുടെ സ്പര്ശനം മോഹനന്റെ ധമനികളില് കാമാഗ്നി പടര്ത്തി.
“നീ എന്തിനാ മാധവന് നമ്പൂതിരിയെ കാണാന് പോകുന്നത്..”
അവന്റെ കൈ തന്റെ കൈകളില് എടുത്തുകൊണ്ട് ഗോപിക ചോദിച്ചു. അവള് അവന്റെ കണ്ണിലേക്ക് ആഴത്തില് നോക്കിക്കൊണ്ടാണ് അത് ചോദിച്ചത്. മോഹനന് അവളുടെ നോട്ടത്തെ നേരിടാന് സാധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല ഷിമ്മീസിനു മുകളില് കാണപ്പെട്ട അവളുടെ തെറിച്ച മുലകളിലേക്ക് അറിയാതെ അവന് നോക്കിപ്പോയി.
“കള്ളന്..എവിടാ ഈ നോക്കുന്നത്”
ഗോപിക ചിരിച്ചു. അവള് മെല്ലെ അവന്റെ കൈയില് തന്റെ മൃദുവായ, നനഞ്ഞ അധരങ്ങള് അമര്ത്തി ചുംബിച്ചു. മോഹനന് പുളഞ്ഞുപോയി അതിന്റെ സ്പര്ശനത്തില്.
“എത്ര നാളായി..എത്ര കാലങ്ങളായി ഞാന് മോഹിക്കുന്നുണ്ടെന്നോ നിന്നെ..”
ഗോപിക കാമാര്ത്തിയോടെ മന്ത്രിച്ചു. അവളുടെ നോട്ടവും ഭാവവും മോഹനന് തീരെ അപരിചിതമായിരുന്നു. തൊട്ടടുത്തിരുന്ന അവളുടെ ചുടുനിശ്വാസം തന്റെ കഴുത്തില് തട്ടുന്നത് അര്ദ്ധമയക്കത്തില് എന്നപോലെ മോഹനന് അറിഞ്ഞു. ഗോപിക ഒരിക്കലും തന്നെ മോഹിക്കുന്നതിന്റെ സൂചന പോലും കാണിച്ചിട്ടില്ല; പക്ഷെ കല്യാണി..അവള്ക്ക് തന്നെ
💬 Comments
View all comments