Chapter Title : കരിയും കനലും [Irul Mashi]

പ്രജിത പറഞ്ഞു.

"മുട്ടി നിൽക്കുന്നില്ല എങ്കിൽ നിന്നെ മുട്ടിപ്പിക്കാൻ എനിക്ക് അറിയാം... വാ നടക്കാം..." എന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് രവി പ്രജിതയുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചു കമിതാക്കളെ പോലെ വീണ്ടും കൊടൈക്കനാൽ കാഴ്ചകളിൽ കഴപ്പുകൾ കാണിക്കാനായി ഇറങ്ങി.

കാഴ്ചകൾ കണ്ട് നടക്കുന്നതിനിടയിൽ മയിൽപീലികൾ വിൽക്കുന്ന ഒരു കട കണ്ടു. ഉടനെ രവി അതിൽ നിന്നും ഒരു മയിൽപീലി വാങ്ങി പ്രജിതക്ക് കൊടുത്തു.

പറയാതെ തന്നെ തനിക്ക് ഇതൊക്കെ വാങ്ങി തരുന്ന രവിസാറിനെ അവൾ സ്നേഹത്തോടെ നോക്കി നിന്നു.

"ഇതെന്തിനാ ഇപ്പോ മയിൽപീലി... ഞാൻ എന്തര് ബുക്കിൽ വെച്ച് വിരിയിപ്പിക്കാൻ കൊച്ചു കൊച്ചാണോ?" വെറുതെ ഒരു കൊഞ്ചലിൽ പ്രജിത ചോദിച്ചു.

"അതൊക്കെ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാം പ്രജിതേ... ബുക്കിൽ വെച്ചോ പൂറ്റിൽ വെച്ചോ നമുക്ക് വിരിയിക്കാം..." രവി തന്റെ സ്വതസിദ്ധമായ വാക്കുകളാൽ മൊഴിഞ്ഞു.

"സരസ്വതി വിളയാടുന്ന വാ തന്ന കിളവാ നിങ്ങളുടേത്..." തെറിവാക്കുകൾ ഒരു ബഹുമാന്യനായ വ്യക്തിയുടെ വായിൽ നിന്ന് കേൾക്കുന്നത് പ്രജിതയുടെ ഉള്ളിൽ ചെറിയ തിരയിളക്കം ഉണ്ടാക്കുന്നതായി അവൾക്ക് തോന്നി.

"ഓ തമ്പുരാട്ടിക്ക് പിടിച്ചില്ലായിരിക്കും... നിന്റെയൊക്കെ വാ ഞാൻ കേക്കാത്തത് ആണല്ലോ..."

"ഓ പഠിപ്പിക്കും കോപ്പുമില്ലാത്ത പെണ്ണുങ്ങളുടെ വായിന്നു വരുന്നതും ഇതും ഒന്നാണല്ലോ അല്ലേ..."

"ഓ എനിക്ക് നിന്റെ മുന്നിൽ അഭിനയിച്ചു നിൽക്കേണ്ട ആവശ്യമുണ്ടോ...?" രവിസാറിന്റെ ആ വാക്കുകൾ പ്രജിതയുടെ ഉള്ളിലെ ഒരു കുളിരണിയിച്ചു. തന്നെ അത്രയും വിശ്വത്തോടെ മനസ്സ് തുറക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യൻ ആണല്ലോ തന്റെ ഒപ്പമുള്ളത് എന്നോർത്ത് അവൾ സന്തോഷിച്ചു.

"വാ നമുക്ക് അതിൽ കേറാം..." പ്രജിതയുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചു കുറച്ച് അകലെയുള്ള അഞ്ഞൽ ഊഞ്ഞാൽ കാണിച്ചു