Chapter Title : കരിയും കനലും [Irul Mashi]

കൊതിച്ചി ആക്കും...

നല്ലപോലെ നീ രുചി അറിയാൻ കിടക്കുന്നതെ ഉള്ളൂ..."

രവിസാറിന്റെ ആ വാക്കുകൾ പ്രജിതയിൽ ഒരു ആവേശം നിറച്ചു. അറിയാത്തത് അറിയാൻ പോകുന്നു എന്നുള്ള ചിന്ത അവളുടെ പൂറിനെ വീണ്ടും തുടിപ്പിച്ചു.

ഷെഡ്ഢി ഇല്ലാതെ നടക്കുമ്പോൾ പൂറിൽ നിന്നും കൊതിവെള്ളം അലിഞ്ഞു തുടകളിൽ പറ്റി വഴുവഴുപ്പിക്കുന്നത് പ്രജിതക്ക് ഒരു സുഖം തോന്നിപ്പിച്ചു.

വൈകുന്നേരം കഴിഞ്ഞ് സന്ധ്യയുടെ ഇരുട്ട് പടർന്നു തുടങ്ങി. വഴിയോര കടകളെല്ലാം പലപല നിറത്തിലുള്ള വെട്ടം കത്തിച്ചു മിന്നി നിന്നു. കൗമാരക്കാരായ കമിതാക്കളെ പോലെ പ്രജിതയും രവിസാറും കൈകൾ കോർത്ത് പിടിച്ചു ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിലൂടെ നടന്ന് കാഴ്ചകൾ കണ്ടും തൊട്ടുരുമ്മിയും നടന്നു.

"എനിക്ക് ഒന്ന് പെടുക്കാൻ പോണം സാറേ... എന്താ ഒരു മാർഗ്ഗം?" പ്രജിത ചോദിച്ചു.

"നമ്മുടെ നാട്ടിലെ പോലെ പബ്ലിക് ടോയ്ലറ്റ് ഒക്കെ ഇവിടെയുണ്ടോ എന്ന് സംശയമാണ് പ്രജിതേ... വാ നമുക്ക് എന്തെങ്കിലും പരിഹാരമുണ്ടോ എന്ന് നോക്കാം..." രവി പ്രജിതയേം കൂട്ടി ആളൊഴിഞ്ഞയിടത്തേക്ക് നടന്നു.

"ദേ അവിടെ ഇരുട്ടത്ത് ആരും കാണില്ല നീ പോയി പെടുത്തിട്ട് വാ... ഞാൻ ആരെങ്കിലും വരുന്നോ എന്ന് നോക്കാം..." വഴിയരികിലെ കടക്കൾക്ക് പിറകിൽ തിരക്കില്ലാത്ത ഒരിടം കാണിച്ചു കൊണ്ട് രവി പറഞ്ഞു.

"അയ്യേ... തൊടിയിൽ തൂറാനും പെടുക്കാനും പോകുന്ന കാലം ഒക്കെ കഴിഞ്ഞില്ലേ... എനിക്കൊന്നും വയ്യാ അവിടെ ഇരുന്ന് പെടുക്കാൻ." പ്രജിത അല്പം നാണക്കേട് പോലെ പറഞ്ഞു.

"എന്റെ പ്രജിതേ നാട്ടുകാര് മുഴുവൻ നോക്കി നിന്നപ്പോഴാ പൂറിൽ വിരലിട്ട് കളിച്ചത്. അതിനേക്കാൾ ആണോ ഈ കുറ്റി ഇരുട്ടിൽ പെടുക്കാൻ ഇരിക്കുന്നത്.

നീ നിന്ന് വാചകമടിക്കാതെ പോയിട്ട് വാ..." രവിസാറിന്റെ