Chapter Title : കരിയും കനലും [Irul Mashi]

"നിങ്ങള് ഇത്തി അലയ്ക്കാതിരിന്നാണ്... ഞാൻ ഒന്ന് വിളിച്ചു നോക്കട്ട്..." അരുണിമ പറഞ്ഞു.

പിന്നെ ആരുമൊന്നും മിണ്ടിയില്ല. അരുണിമ ഉടനെ ഉടനെ ഫോൺ എടുത്ത് അച്ഛനെ വിളിച്ചു.

"ഹലോ...?"

"അച്ചൂ പറ മോളേ..." അപ്പുറത്ത് നിന്ന് അശോകൻ പറഞ്ഞു.

"അച്ഛാ നിങ്ങളൊക്കെ എവിടെ നിക്കണത്?"

"നമ്മൾ ഇങ്ങ് റൂമിന്റെ അടുത്ത് ഉണ്ട് മക്കളെ... നിങ്ങള് വരാറായ...?"

"ഓ അമ്മേം നമ്മളും ഇപ്പൊ അങ്ങോട്ട് വരാം... എങ്ങോട്ടും പോവല്ലേ... റൂം സെറ്റ് ആക്കാനുള്ളതാ..."

"ഓ ശരി മക്കളെ അച്ഛൻ ഇവിടെ ഉണ്ട് നിങ്ങള് വാ..."

ഫോൺ കട്ട് ചെയ്ത് അരുണിമ അമ്മയെ ഒന്ന് നോക്കി. തിരിച്ചൊന്നും പറയാൻ പ്രജിത ശ്രമിച്ചില്ല. പിന്നെ പുറകിൽ നിന്ന രവിസാറിനെ കണ്ണുകൊണ്ട് ഒന്ന് നോക്കി നടക്കാമെന്ന് അറിയിപ്പ് നൽകിയതിന് ശേഷം എല്ലാവരും കൂടി മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.

നടക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ ഷെഡ്ഢി ഇല്ലാതെ ഉരുണ്ടു തൂങ്ങിയ കുണ്ടികൾ സാരിക്കുള്ളിൽ ആടിയുലയുന്നത് അറിയാനാകുമോ എന്നുള്ള പേടിയിൽ പ്രജിത മക്കളുടെ പുറകിൽ നിന്ന് മാത്രം നടന്നു.

പതിയെ നടന്ന് അവർ തങ്ങൾ ബാഗുകൾ വെച്ച ലോഡ്ജിൽ എത്തി.

പുറത്ത് തന്നെ കിളിയോടൊപ്പം നല്ലപോലെ ആടി നിൽക്കുന്ന അശോകണ്ണനെ കണ്ട് പ്രജിത ദേഷ്യം ഇരച്ചു കേറിയെങ്കിലും അവൾ കടിച്ചു പിടിച്ചു. എന്നിട്ട് തന്റെ മക്കളുടെ മുഖത്തേക്ക് ഒന്ന് തറപ്പിച്ചു നോക്കി. അവർക്ക് കാര്യം പിടികിട്ടിയെങ്കിലും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.

"നിങ്ങളിത് എവിടെ ആയിരുന്നു മക്കളെ...?" അവരെ കണ്ടയുടൻ അശോകൻ ചോദിച്ചു.

"അച്ഛൻ നല്ലപോലെ കുടിച്ചല്ലേ..." അനുഷ ചോദിച്ചു.

"മക്കളെ ഇവിടെ ഈ തണുപ്പത്ത് വന്നിട്ട് ഇങ്ങനെ ഒന്ന് രസം പിടിച്ചില്ല എങ്കിൽ