Chapter Title : കഷ്ടപ്പാട് [Swathy]

ഞങ്ങൾ വരാമെന്നും പറഞ്ഞാണ് അയാൾ പോയത്. എനിയ്ക്കെന്തോ അവരെ കണ്ടിട്ട് എന്തോ ഒരു സംശയം പോലെ. ഞാനത് സ്വാതി ചേച്ചിയോട് പറഞ്ഞു. അത് എനിയ്ക് കല്യാണ പ്രായം ആയിട്ടും ആരെയും കിട്ടാത്തതിന്റെ സങ്കടം കൊണ്ട് തോന്നുന്നതാണെന്നു പറഞ്ഞു കളിയാക്കി. നമ്മൾ ഉച്ചയ്ക്ക് കഴിയ്ക്കുമ്പോൾ ഒകെ ഓരോ ചേച്ചിമാർ അവരുടെ ഭർത്താക്കന്മാരുടെ ലീല വിലാസങ്ങൾ വർണ്ണിയ്ക്കാറുണ്ട്. ഇതിൽ രണ്ടു ചേച്ചി മാർക്ക്‌ ഇപ്പോളും വേറുള്ളവരുമായി അടുപ്പവും ഉണ്ട്. ജോലി യിൽ നിന്നും അവർ ഉച്ചയ്‌ക്കൊക്കെ ലീവ് എടുത്ത് കാമുകൻമാരൊത് സുഖിയ്ക്കാനും പോകാറുണ്ട്. സ്വാതി ചേച്ചി ഉൾപ്പടെ പലരും എന്നെ കളിയാക്കാറുണ്ട് ഇടയ്ക്കൊക്കെ ആണിന്റെ സുഖം അറിയാനും കല്യാണം കഴിയ്ക്കാനുമൊക്കെ.

ആദ്യമൊക്കെ ഇവർ രാത്രി നടന്ന കളികൾ പറയുമ്പോൾ ചമ്മൽ തോന്നിയിരുന്ന എനിയ്ക് ഇപ്പോൾ അതിനോടൊക്കെ ഒരു താല്പര്യം തോന്നുന്നുണ്ട്. അവർ അതൊക്കെ സംസാരിയ്ക്കുമ്പോളൊക്കെ ഞാൻ അവരുമൊത്തു കൂടി ഇരുന്ന് കേൾകാറുമുണ്ട്.ഒരു ദിവസം വൈകിട്ട് ഞാൻ അല്പം താമസിച്ചാണ് ഇറങ്ങിയത്. എന്നും പോകാറുള്ള ബസ് പോയി കഴിഞ്ഞു. ഇനി കുറെ വൈകിയേ ബസ് ഉള്ളു. ഞാൻ ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ തന്നെ ഇരുന്നു. ഒരുപാട് നേരം ഇരുന്നിട്ടും മഴ ഉറയ്ക്കുന്നതല്ലാതെ ബസ് വരുന്നില്ല. സമയം ഇരുട്ടി തുടങ്ങി. അമ്മയോട് വിളിച്ചു കാര്യം ഞാൻ പറഞ്ഞു. താമസിയ്ക്കുകയാണെങ്കിൽ ഏതേലും ഓട്ടോ വിളിച്ചു വരാൻ അമ്മ പറഞ്ഞു. മഴ നല്ല തകർക്കുന്നുണ്ട്. ഇനി കുറച്ചു ദൂരം പോയാലെ ഓട്ടോ കിട്ടുകയുള്ളു. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ അവിടെ തന്നെ നിന്നു. അതാ അപ്പോൾ അയാൾ വരുന്നു മുരളി. എന്നെ കണ്ടില്ലായിരുന്നു അയാൾ. ഞാൻ അയ്ലാടുത്തേയ്ക് പോയി സംസാരിച്ചു. എന്നെ കണ്ടപ്പോൾ അയാളുടെ കണ്ണിൽ ഉണ്ടായ തിളക്കം ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ബസ് കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ ഇനി വീട്ടിലേയ്ക് പോകാൻ ഇയാൾ ഉണ്ടല്ലോ എനിയ്ക് ഒരല്പം ആശ്വാസം ആയി. "അങ്കിളേ, ബസ് വന്നില്ലല്ലോ, നമുക്കൊരു ഓട്ടോ വിളിച്ചു പോയാലെന്തെ? "ഞാൻ ചോദിച്ചു "വേണ്ട മോളെ, കുറച്ചു സമയം കൂടി കഴിഞ്ഞാൽ ഒരു ബസ് കൂടി ഉണ്ട് അതും നോക്കിയിട്ട് ഓട്ടോ വിളിച്ചാൽ പോരെ "അയാൾ പറഞ്ഞു "ഞാനാണേൽ വന്നിട്ട് കുറെ നേരായി "ഞാൻ