Chapter Title : കവിത [ഋഷി]

അല്ലേ വിശ്വം? അവളെൻ്റെ നേർക്കു തിരിഞ്ഞു. ഞാൻ മന്ദഹസിച്ചു... ലതി പതിവുപോലെ വളരെ സൗമ്യമായി കാര്യങ്ങൾ നിയന്ത്രണത്തിലാക്കി.

ഞങ്ങൾക്ക് രണ്ടു പെൺപിള്ളേരാണ്. രണ്ടും ഞങ്ങടെ കൂടെയില്ല. ലതി പറഞ്ഞു...

ഒരു മോനാണ്. ഇന്നലെ സ്ക്കൂളിൽ ചേർത്തു. രണ്ടിലാണ്. കവിത താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽപ്പറഞ്ഞു. ഈ സമയമെല്ലാം നമ്മടെ കുള്ളൻ മനോജ് ഇരുന്നു ഞെളിപിരി കൊള്ളുന്നത് പാർശ്വവീക്ഷണത്തിൽ ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. (എന്താണെന്നറിയില്ല ഒരു ചെറിയ ഇഷ്മിടല്ലായ്മ എനിക്കു പുള്ളിയോടു തോന്നിയിരുന്നു എന്നത് സത്യമാണ്).

ഒടുക്കം മനോജിടപെട്ടു! ഇവൾ ഹൗസ് വൈഫാണ്.. സ്വരത്തിൽ ഇത്തിരി പുച്ഛം കലർന്നിരുന്നോ? ഇവിടത്തെ.... സ്ക്കൂളിലാണ് വിനുവിനെ ചേർത്തത്. (ഒരു കഴുത്തറപ്പൻ സ്ക്കൂൾ!) എനിക്ക് നാളെത്തന്നെ ജോയിൻ ചെയ്യണം.

ശരി... ഞങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ സമയം ഇനിയും മെനക്കെടുത്തുന്നില്ല. എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും കാണാമല്ലോ! ഞാനെണീറ്റു. ഒപ്പം ലതിയും...

ആ... കാലത്ത് ലോഡിറക്കാൻ അവന്മാര് അന്യായ കൂലിയാ ചോദിച്ചത്. പറ്റത്തില്ലെന്ന് ഞാൻ വെട്ടിത്തുറന്നു പറഞ്ഞു. പിന്നവര് വഴിക്കു വന്നു. മനോജ് പിന്നെയും നെഞ്ചു മുന്നോട്ടു തള്ളി. ലതി എന്നെയൊന്ന് ഇടം കണ്ണിട്ടു നോക്കി.

മോള് സൗകര്യം കിട്ടുമ്പോഴൊക്കെ അങ്ങോട്ടു വരണം കേട്ടോ. ലതി കവിതയുടെ തോളിലൊന്നമർത്തിയിട്ടു പറഞ്ഞു.. അവൾ തലയാട്ടി.

മഴ തോർന്നിരുന്നു. എന്നാലും മേഘങ്ങളുണ്ട്. വെയിലില്ല. ഞങ്ങൾ വെറുതേ കോളനിയിലൂടെ നടന്നു. ഇച്ചിരെ തലക്കനമൊണ്ടോ നമ്മടെ പുതിയ അയൽവാസിയ്ക്ക്? ലതി ചോദിച്ചു. ആ... കാണാൻ പോണ പൂരം പറഞ്ഞറിയിക്കണോ? ഞാൻ ചിരിച്ചു.

ആ പെണ്ണൊരു പാവാണെന്നു തോന്നുന്നു! അയാള് ഡോമിനേറ്റു ചെയ്തിട്ടിരിക്കുവാ! ലതി പറഞ്ഞു. ആ... മിണ്ടാപ്പൂച്ച കലമൊടയ്ക്കും എന്നല്ലേ! ഞാൻ പിന്നെയും ചിരിച്ചു.

ദേ! ഒരു മാതിരി!