Chapter Title : ഖൽബിലെ മുല്ലപ്പൂ 4 [കബനീനാഥ്]

... മോളി പോയിക്കഴിഞ്ഞ് പ്രതീക്ഷകളോടെ ഇറങ്ങി വന്ന പുലരി തന്നെ വിഡ്ഢിയാക്കിയതറിഞ്ഞ് അവന്റെ ചങ്കു നുറുങ്ങി ... വലം കൈയ്യിൽ വാരിയെടുത്ത ഉപ്പുമാവ് തിരികെ പാത്രത്തിലേക്കിട്ട് പുറം കൈ കൊണ്ട് മിഴികൾ തുടച്ച് അവനെഴുന്നേറ്റു ... ജമീലാത്തയുടെ പശുവിനായി വെച്ചിരിക്കുന്ന കാടിബക്കറ്റിലേക്ക് ഉപ്പുമാവും കറികളും തട്ടിയ ശേഷം പാത്രം കഴുകി വെച്ച് ഷാനു ഹാളിലേക്കു വന്നു ...

തൊണ്ടക്കുഴിയിൽ ഉപ്പുകല്ലു കുടുങ്ങിയാലെന്നവണ്ണം അവൻ നീറി... അതിന്റെ അനുരണനമെന്നോണം അവന്റെ മിഴികൾ നിറഞ്ഞു മണികളായ് പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു ...

കഴിഞ്ഞ രാത്രിയിലെ ആ അഭിശപ്ത നിമിഷങ്ങളെ അവൻ മനസ്സാ ശപിച്ചു ...

നിനക്കൽപ്പം കൂടി സാവകാശം വേണമായിരുന്നു ഷാനൂ ...

നിനക്കൽപ്പം കൂടി വിവേകം വേണമായിരുന്നു ഷാനൂ ....

അവഗണിക്കപ്പെട്ട വേദന ഉള്ളിലൊതുക്കി കരയുമ്പോഴും ഷാനുവിന്റെ ബോധമനസ്സ് അവനോട് മന്ത്രിച്ചു ....

പാടില്ലായിരുന്നു .... ഒന്നും പാടില്ലായിരുന്നു ... നിന്നെ പെറ്റവളെ കാമത്താലുറ്റു നോക്കിയ നിനക്കവൾ തരുന്ന കുറഞ്ഞ ശിഷ മാത്രമാണിത് ... അവളുടെ സ്ഥാനത്ത് മറ്റാരെങ്കിലുമായിരുന്നെങ്കിൽ ഇതേ സമയം നിന്റെ മയ്യത്ത് നിസ്ക്കാരം നടക്കുമായിരുന്നു ...

നിന്റെ മുഖത്തു നോക്കിപ്പറയാൻ അറപ്പോ , ലജ്‌ജയോ ആയിട്ടാവാം അവൾ നിനക്കു മെസ്സേജയച്ചത് ...

നിന്നെ തല്ലിയിറക്കി വിടാനുള്ള ത്രാണിയവൾക്കില്ലാഞ്ഞിട്ടാകാം എല്ലാം ഉള്ളിലൊതുക്കി അവളകന്നുമാറി നിൽക്കുന്നത് ....

കാരണം അവൾ അത്രമേൽ നിന്നെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു ... അത്രമേൽ നിന്നെ പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്നു ... അത്രമേൽ സ്വാതന്ത്ര്യം തന്ന് കൂടെ കിടത്തിയുറക്കിയത് നിന്നോടുള്ള അകമഴിഞ്ഞ വിശ്വാസത്താലായിരുന്നു ....

അവളുടെ  മൂർദ്ധാവിലേക്കാണ്  നീ പ്രഹരമേല്പിച്ചത് ... നിന്റെ കാമക്കോൽ കടഞ്ഞുതെളിയാനുള്ള ഒരുപകരണമായി അവൾ കിടന്നു തരും എന്ന് നീ കരുതിയെങ്കിൽ നിനക്ക് തെറ്റി ....

നിന്റെ പതനം അവിടെ തുടങ്ങി ....

ഇപ്പോൾ ഉമ്മ അവഗണിച്ചു ....

നാളെ .....?

തല പെരുത്തു പെരുത്ത് ഷാനു സെറ്റിയിലേക്ക് വീണു ....

ഉപ്പയുടെ മുഖം ഓർത്തപ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിലാളലുയർന്നു .... പരിഹസിച്ചു ചിരിക്കുന്ന പരിചയക്കാരുടെ മുഖം മനസ്സിലേക്കു വന്നപ്പോൾ നടുക്കമൊഴിയാതെ ഷാനു വിമ്മിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു ...

അല്പനിമിഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി ... തിരിച്ചറിവും ബോധവും പാകത വന്ന മനസ്സുമായി ഷാനു എഴുന്നേറ്റു