Chapter Title : കൊച്ചമ്മ [Anurag AAA]

അവിടെ കർഷക സമരം ആണെന്ന്..പിന്നെ അവിടെ ഉള്ള ആ സെട്ട് നെ ഒക്കെ കണ്ട് വരാൻ ദിവസം എടുത്തു..ഇതൊക്കെ നിനക്കും അറിയില്ലേ.  ഞാൻ എന്റെ അമ്മച്ചിയെ പോലും കണ്ടിട്ട് ദിവസങ്ങൾ ആയി. ആന്ന് അവിടെ പോയതാണ്..പിറ്റേന്ന് പുലർച്ചെ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി, നി ഇവിടെ തനിച്ചെന്ന് കരുതിയാ ഇങ്ങോട്ടേക് ഇന്ന് തന്നെ വന്നേ...
ഇതിനപ്പുറം എന്താ നിനക്കു അറിയേണ്ടത്..
നി എന്തിനാ ഇങ്ങനെ എല്ലാവരെ കൊണ്ടും വെറുപ്പിക്കുന്നത്. !??
നിന്റെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോഴും മുതലാളി തൊഴിലാളി ചിന്തയാണ്. .
ആരേലും എന്തേലും പറഞ്ഞോ ഇങ്ങനെ നോയംബ് എടുക്കാൻ!?
ആരേലും എന്തേലും പറഞ്ഞാൽ അപ്പാടെ വിശ്വസിക്കരുത്..
റാണി: (ശക്തിയിൽ കതക് തുറന്നു).. പല്ലൊക്കെ കാണിച് തന്റെ ഭാഗത്ത് ആണ് ശെരി എന്ന് ഉറപ്പിച് ഒരു കത്തിയും ചൂണ്ടി നിൽക്കുന്ന റാണിയെ യാണ് അജു കണ്ടത്)
അജു: റാണി..!!!!
റാണി: എനിക് നിന്നെ കാണേണ്ട..പോയിക്കോ എവിടേക്കാണെന്ന് വെച്ചാൽ.
അജു: (കിത്യ്ക്കുകയും ഒപ്പം ആക്രോഷിക്കുകയും ചെയുന്ന റാണിയെ കണ്ട്) റാണി..ഞാൻ വ്വിളിച്ചിരുന്നു..അവിടെയും നെറ്റ്‌വർക്ക്‌ ഇല്ലാത്ത സ്ഥലമാണ്..നി എന്റെ ഫോൺ നോക്ക്..വാട്സ്ആപ് മെസേജ് വന്നത് എപ്പോഴെന്ന് നോക്ക്..കഴിഞ്ഞ 2 ദിവസത്തെ മെസേജ് ഞാൻ ഇന്നാണ് കണ്ടത്.
റാണി: നിയും എന്നെ വഞ്ചിച്ചു..നിനക് എന്നോട് തുറന്ന് പറയാമായിരുന്നു.ഇപ്പോ നാടകം കളിച് എന്നെ ഇനി ഇതിന് കിട്ടില്ല.
അജു: നാടകം. എന്ത് നാടകം
റാണി: ഇപ്പോ ചെയ്യുന്നത്..നിനക് ഒക്കെ അറിയാം..ഇവിടെ നടന്നതും പറയുന്നതും ഒക്കെ..
മതി..എനിക് നിന്നെ കാണേണ്ട..
(അജുന് റാണി കതക് വീണ്ടും അടയ്ക്കുുമെന്ന് തോന്നി,അവൻ അതിന്മേൽ കൈവെച്ചു നിന്നു)
റാണി: ഇതിനകത്ത് ഇനി കയറിപോകരുത്..നിനക് കാണേണ്ടത് ഒക്കെ കണ്ടില്ലേ..മതിയായില്ലേ...(കരയുകയും പറയുകയും ചെയ്തു)
(അജു അകത്തേക് കടക്കാൻ നോക്കി)
റാണി: ഇ കത്തി കൊണ്ട് ഞാൻ വെട്ടും..
അജു: ആ ഇതാ വെട്ടിക്കോ..
റാണി: ഇല്ല..നിന്നെ അല്ല..എന്നെ..എന്ന്നെ..
(അവൾ കത്തി സ്വയം കഴുത്തിനോട് ചേർത്തു വെച്ചു)
അജു: മതി...കുറേ ആയി..(അവനും ഭയപ്പെടാൻ തുടങ്ങി, റാണി മറ്റൊരു മനസിക അവസ്ഥയിൽ ആണ് ,അവളുടെ മുഖത്ത് എന്തും ചെയ്യും എന്നുള്ള വാശി കാണുന്നു)
എനിക് റാണി പറയുന്നത് എന്തെന്ന്