Chapter Title : കോകില മിസ്സ് 6 [കമൽ]

ഉയർത്തി. “മം... ഗുഡ്. പിന്നത്തെ കാര്യം, ക്ലാസ്സിൽ ഇനി നിങ്ങടെ ഭരണം വേണ്ട. മൊത്തത്തിൽ ഒരു ഡെമോക്രസി കൊണ്ടു വരണം. ഞങ്ങളുടെ എന്നല്ല, ക്ലാസ്സിലെ ഒരു മൈരൻറേം പൂറിയുടേം കാര്യത്തിൽ നീയോ നിന്റവന്മാരോ എടപെടരുത്. എടപെട്ടാൽ....” കിരൺ മുഖമുയർത്തി ജിതിനേ നോക്കി. “എന്നോട് കളിക്കുന്നത് പോലെയല്ല അവന്മാരോട്. നിഖിലിന്റെ അപ്പൻ പി. ടി. എ. പ്രസിഡന്റാ. ഫൈസലിന്റെ കാര്യം അറിയാല്ലോ?” “ആ അത് പറഞ്ഞപ്പോഴാ ഓർത്തത്. നിഖിൽ വാണത്തിനെ ഞങ്ങൾ താഴെ ലേഡീസ് ടോയ്‌ലറ്റിൽ ഇടച്ചു കൂട്ടി വച്ചിട്ടുണ്ട് കേട്ടോ. നിന്നെക്കാളും സ്റ്റാമിന കുറവണല്ലോടാ? ഒറ്റ ഇടിക്ക് ബോധം പോയി. നിന്നെതല്ലുമ്പോ, അല്ല കൂട്ടുകാരനല്ലേ? അവനേം തല്ലിയില്ലേൽ മോശമല്ലേ? അവനെന്തു വിചാരിക്കും? അവന്റമ്മേടെ പി. ടി. എ. പ്രസിഡന്റ്.” ജിത്തൂ പറഞ്ഞത് കേട്ട് കിരൺ കണ്ണു മിഴിച്ചു. “അപ്പൊ.... ശെരി, എല്ലാം പറഞ്ഞത് പോലെ.” ജിതിൻ തിരിഞ്ഞു പോവാൻ ഒരുങ്ങി. പെട്ടെന്ന് എന്തോ ഓർത്ത പോലെ തിരിഞ്ഞ് ചുവരും ചാരി അവശനായി ഇരിക്കുന്ന കിരണിന്റെ അടുത്തെത്തി. “ഒരു കാര്യം വിട്ടു പോയി കിരണേ. നീയാ ഷൂ ഒന്നൂരിക്കെ...” “എ... എന്തിനാ?” കിരൺ ഒന്ന് സംശയിച്ചു. “എന്തിനാണെന്ന് പറഞ്ഞാലേ ഊരുവോള്ളോ? ഊരേടാ പന്ന....” കിരൺ ധൃതി പിടിച്ച് ഷൂ രണ്ടും ഊരി. ജിതിൻ കിരണിന്റെ പാദത്തിൽ സോക്സിന് മുകളിലൂടെ അവന്റെ ഷൂ കൊണ്ട് അമർത്തിച്ചവിട്ടി. വേദന കൊണ്ട് പുളഞ്ഞ കിരൺ ഞരങ്ങി മൂളി ജിതിന്റെ കാലിൽ പിടിച്ചു. അവന്റെ വേദന കണ്ടിട്ട് ജിതിന്‌ ഒട്ടും മനസ്സലിവ് തോന്നിയില്ല. അവന് ജീവിതത്തിൽ ക്ഷമിക്കാൻ കഴിയാത്തവരിൽ ഒരാളാണ് കിരൺ എന്നത് തന്നെ കാരണം. “പറയാൻ മറന്നത് വേറൊന്നുമല്ല. അന്ന, അവൾ എന്റെ പെണ്ണാ. അവളെ ഇനി ഒരുത്തൻ നോക്കിയെന്ന് ഞാനറിഞ്ഞാൽ??? നിന്നെ. നിന്നെ ഞാനിടിക്കും. ഇപ്പൊ ഈ ബാക്കി വച്ചത് പോലെയല്ല. എല്ലാം നല്ലപോലെ കലക്കി നല്ല ഊക്കൻ ഇടി. കിടക്കപ്പായേന്ന് എണീക്കാൻ മുട്ടി കുഴലിട്ട് മൂത്രം ഒഴിക്കണ്ടി വരും. കേട്ടല്ലോ? ആഹാ....” ജിതിൻ സോണിയെയും കൂട്ടി തിരിച്ചു നടന്നു. “പോണ വഴിക്ക് ടൈലറ്റിൽ കിടക്കുന്നവനെ വിളിച്ചെഴുന്നേല്പിച്ചേരെ കേട്ടോ...” പോകുന്ന വഴി സോണി