Chapter Title : കോകില മിസ്സ് 7 [കമൽ]

പോരേ?” “നിന്റപ്പൻ എന്റെ വീട്ടിൽ വിളിച്ചെന്നോ? ഞാനറിഞ്ഞില്ല.” “വേണ്ട, അറിയണ്ട. അല്ലേലും ഈ പറഞ്ഞ പുകിലൊക്കെ ഉണ്ടാക്കിയത് ഞാൻ മാത്രമാണോ? എന്നെ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞ് ഇളക്കിയിട്ട്‌…” സോണി മുഖം വീർപ്പിച്ചു. “ഹ, പിണങ്ങല്ലേ മുത്തേ… നിനക്ക് കേൾക്കാൻ മറ്റൊരു സർപ്രൈസ് കൂടെയുണ്ട്.” “അതെന്താണാവോ….” “പറയാം. നീ വെയ്റ്റ് ചെയ്യ്. ആവോളം കാത്തില്ലേ? ഇനി വേവോളം കാക്കൂ സോണിക്കുട്ടാ.” “അവന്റെ ഒടുക്കിലത്തെ സസ്പെൻസ്. മേഴ്‌സിയെന്തിനാ വിളിച്ചത്?” “അത്… അത് പിന്നെ സോണിമോനെ…” ജിതിൻ ഇരുന്ന് വിക്കി. “ആ, ആ, പോരട്ടെ….” “എടാ… റീനാ മിസ്സിന്റെ കാര്യം ആര് പറഞ്ഞതാന്നാ നിന്റെ വിചാരം?” “നമ്മടെ മേഴ്‌സിയോ? അവളിതെങ്ങനെ അറിഞ്ഞു?” “ആവോ, അവളെങ്ങനെയോ അറിഞ്ഞു. ഞാനതൊന്നും ചോദിച്ചില്ല.” “അത് പറയാൻ വേണ്ടി മാത്രമാണോ അവൾ വിളിച്ചത്? വേറൊന്നും സംസാരിച്ചില്ല നിങ്ങൾ?” സോണി ഡിക്ടക്ടീവ് ആനന്ദായി മാറി. “ഇല്ലെന്നേ… അവൾക്കെന്തോ എന്നോട് ഒരു സോഫ്ട് കോർണർ ഉണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു. അതാ അവൾ എന്നെ വിളിച്ചു കാര്യം പറഞ്ഞത്.” “ആ, അത് പറ. ഞാനപ്പോഴേ പറഞ്ഞില്ലേ? ഇത് അത് തന്നെ. പ്രേമം.” “അതെന്തെങ്കിലും ആവട്ടെ. അതല്ലല്ലോ ഇപ്പൊ വിഷയം? ഇനി ഈ കുരുക്കിൽ നിന്ന് തലയൂരാൻ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യണം. നീ ചിന്തിക്ക്.” ആഷ്‌ലി മിസ്സ് വടയും കാണിച്ചു പഠിപ്പിക്കുന്നതിനിടയിലും അവർ ചിന്തയിൽ മുഴുകി. ഇടക്ക് സോണി ജിതിനെ തോണ്ടി വിളിച്ചു. “അളിയാ, മേഴ്‌സിക്ക് നിന്നോട് എന്തോ ഒരിതുണ്ടെന്നല്ലേ പറഞ്ഞേ?” “ആരു പറഞ്ഞു, നീയൊക്കെയല്ലേ പറഞ്ഞുണ്ടാക്കിയെ?” “ആ, ശെരി, നീയവളെക്കൊണ്ട് റീനാമിസ്സിനെ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കിക്ക്. നീ വളരെ നല്ലവനാണെന്നും, ആളൊരു പഞ്ച പാവമാണെന്നും ഒക്കെ തട്ടി വിട്ടോട്ടെ. ഒരു പെങ്കൊച്ചു തന്നെ പറയുമ്പോ അവർ വിശ്വസിക്കും. എങ്ങനുണ്ട്?” “അങ്ങു ചെന്നാ മതി. അവരിപ്പോ വിശ്വസിക്കും. എടാ അല്ലെങ്കിലേ അവർ ഒരു കാട്ടാളത്തിയാ. മേഴ്‌സിയെന്നല്ല, ആര് പറഞ്ഞാലും അവർ വിശ്വസിക്കും എന്ന് തോന്നുന്നില്ല. അവളാണെങ്കിൽ ഇന്ന് വന്നിട്ടില്ലെന്നാ തോന്നുന്നെ. കാലത്ത് ഞാൻ നോക്കീട്ട് എങ്ങും കണ്ടില്ല.” “ഓ… അവിടം വരെയായി കാര്യങ്ങൾ. നമ്മളറിയാതെ. തിരുപ്പതിയായെടാ, തിരുപ്പതിയായി.” “ചള്ളിറക്കാതെ നീ ഒരു പരിഹാരം പറ സോണിയാ….” “നീ ചോദിക്കുമ്പോ