Chapter Title : കോകില മിസ്സ് 7 [കമൽ]

കളിച്ചു. “കമ്പിളിപ്പുതപ്പേ… കമ്പിളിപ്പുതപ്പ്….എന്തോന്നെഡേയ്?”. ജിതിൻ തലയാട്ടി കൈ മലർത്തി. അന്നയും പൂജയും വാ പൊത്തി കുലുങ്ങിച്ചിരിച്ചു. “നന്ദി പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞെങ്കി പിള്ളാര് പോയട്ടെ, ചേട്ടന്മാർക്ക് കുറച്ച് സംസാരിക്കാനുണ്ട്.” “ഒക്കെ…. ബൈ…” അന്ന കൈ വീശി. “ബൈ സോണി….” പൂജയുടെ വക സോണിക്കും കിട്ടി ഒരു കടാക്ഷം. സോണി അറിയതെന്ന പോലെ കൈ ഉയർത്തിക്കാട്ടി. അവളുമ്മാർ നടന്നകലുന്നത് അവർ നോക്കിയിരുന്നു. സോണിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ അവൻ പൂജയുടെ തീരെ മുഴുപ്പില്ലാത്ത കുണ്ടിയിലേക്കും നോക്കി വെള്ളമിറക്കുന്നത് കണ്ടു. “മൈരേ നിനക്ക് മെലിഞ്ഞ സാധനങ്ങളെയാ ഇഷ്ടം അല്ലെ?” “മച്ചമ്പി, ഇപ്പൊ നടന്നത് സത്യമാണോ അളിയാ?” ജിതിന്റെ കൈ മടക്കിൽ പിടിച്ചു കുലുക്കിക്കൊണ്ടു സോണി സ്വപ്നലോകത്തു നിന്ന് തിരിച്ചു പറന്നിറങ്ങി. “ഇനി പറ, എന്റെ പ്ലാൻ പൊട്ടയാണ്, ഞാൻ വെറും ഉണ്ണാക്കനാണ്… പറ പറ… കേൾക്കട്ടെ…” “അളിയാ സോറി അളിയാ…. നീ പൊറുത്തു കള. പൊന്നാളിയാ… ഉമ്മ.” “ഹാ…. ദതാണ്. എടാ… നീയൊരിക്കൽ പറഞ്ഞില്ലേ, അവളുടെ കൊതം മണക്കാൻ എങ്കിലും കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന്? കൊതം മാത്രമല്ല, അവളുടെ പല അവയവങ്ങളും അവൾ നിനക്ക് മണക്കാനും നക്കാനും, എന്തിന്… കൊണയ്ക്കാൻ വരെ തരും. നീ നോക്കിക്കോ….” “ഹോ… ഓർത്തിട്ട് കമ്പിയായിട്ട് വയ്യ…. നടക്കുവോ അളിയാ?” “സോണിമോനെ, എല്ലാത്തിനും അതിന്റെതായ സമയമുണ്ട്. നീ ചിൽ… ഇപ്പൊ നീ നമ്മുടെ പുതിയ പ്രശ്നം പരിഹരിക്കാനുള്ള വഴിയാലോചിക്ക്.” അവർ വീണ്ടും ചിന്തയിൽ മുഴുകി. ബെല്ലടിക്കുന്നത് വരെ. കോകില മിസ്സിന്റെ ക്ലാസ്സിലും അവൻ ബെഞ്ചിലിരുന്ന് ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി ചിന്തിച്ചിരുന്നു. “ജിതിൻ….” കോകില മിസ്സിന്റെ വിളി അവൻ കേട്ടില്ല. സോണി ജിതിനെ അവന്റെ പരിസരം മറന്നുള്ള ഇരിപ്പിൽ നിന്ന് കുലുക്കി വിളിച്ചുണർത്തി. ജിതിൻ ഞെട്ടിപ്പിടഞ്ഞ് ചാടിയെണീറ്റു. “ആ മിസ്സേ.” “വാട് ആർ ലാന്തനോയിഡ്‌സ്?” “ഏ… എന്താ…” “ചെവി കേൾക്കാണ്ടായോ ജിതിൻ? വാട് ആർ ലാന്തനോയിഡ്‌സ്? ഡെഫനിഷൻ പറയു.” “ആ… എനിക്കറിയാമ്പാടില്ല….” ജിതിൻ നിസ്സാരമായി തോൾ കുലുക്കി. ക്ലാസ് മുറിയാകെ ചിരി നിറഞ്ഞു. അവന്റെ ഭാവം കണ്ട് അവന്റെ ബദ്ധ വൈരി വരെ ചിരിച്ചു. കോകില ദേഷ്യം കൊണ്ട് വിറച്ചു. “സൈലൻസ്…” കോകില