Chapter Title : കൂട്ടുകാരി [story teller]

നിന്നു ...

അവൾ അത് പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല....

അതും ഞങ്ങൾ എല്ലാം ഉള്ളപ്പോൾ....

അതവളെ ഹർട്ട് ചെയ്തു... വല്ലാതെ ...

ഇത്രയും നാൾ അവനെ മാത്രം ഫ്രണ്ട് ആക്കി അവന്റെ പിന്നാലെ വാലും ആട്ടി നടന്നിട്ടു...

അവളുടെ എപ്പോഴും ചിരിക്കുന്ന മുഖം വാടി ....

ആദ്യം എനിക്ക് സന്തോഷം ആയെങ്കിലും അവളുടെ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ വിഷമം ആയി....

അവളുടെ മുഖത്തെ ലൈറ്റ് ഓഫ് ആയി....

അന്ന് ഈവെനിംഗ് അവൾ ആരോടും പറയാതെ ഇറങ്ങി....

സാധാരണ... അവന്മാരോട് പറഞ്ഞിട്ടാണ് ഇറങ്ങുക....

ആ ഷോക്കിൽ നിന്നും അവൾ കരകയറാൻ നല്ല സമയം എടുത്തു....

അവളുടെ മുഖം പിന്നെ തെളിഞ്ഞതെ ഇല്ല... പൂർണമായും ആ ചിരി മാഞ്ഞു ...

സാം പൊട്ടൻ ആയതു കൊണ്ട് എങ്ങനെ അത് സെറ്റിൽ ചെയ്യണമെന്ന് അവനു അറിയില്ല... സോറി പറയാൻ അവന്റെ ഈഗോ സമ്മതിക്കില്ലല്ലോ ......

അവൾ ഒന്ന് രണ്ടു ആഴ്ചയോളം അങ്ങനെ തന്നെ ഇരുന്നു... ആരോടും ചിരി കളി ഒന്നും ഇല്ലാ ...

അങ്ങനെ ഇരുന്നപ്പോൾ അവൾ വയ്യ എന്ന് പറഞ്ഞു ഒരു ദിവസം നേരത്തെ ഇറങ്ങി... എന്നിട്ടു ഒരാഴ്ച വർക് ഫ്രം ഹോം എടുത്തു...

എനിക്ക് ആദ്യം മനസ്സിലായില്ല എന്താ കാര്യം എന്ന്... അവന്മാരോട് ചോദിക്കാനും വയ്യല്ലോ... ഞാൻ നൈസ് ആയി ചേച്ചിയോട് ചോദിച്ചു...

ചേച്ചി ആണ് പറഞ്ഞത് അവൾ വർക് ഫ്രം ഹോം ആണെന്ന്....

എനിക്ക് മനസ്സിലായി.... ആ അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിന്നും മാറി നിൽക്കാൻ ആണ്... പാവം...

എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും എനിക്ക് വിളിക്കാതിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല... അല്ലെങ്കിലും ചില സമയത്തു മനസ്സ് നമ്മൾ പറയുന്നത് കേൾക്കില്ലല്ലോ....ശനിയാഴ്ച ഞാൻ വിളിച്ചു പോയി...

അവൾ നമ്പർ ബിസി....

ഹമ്മ്... അവൾ തിരിച്ചു വിളിക്കുമോ?? അവളുടെ സ്വഭാവത്തിന് വിളിക്കില്ല... ഉറപ്പു....

അങ്ങനെ സമയം കഴിഞ്ഞു പോയി...

അവൾ വിളിക്കുന്നില്ല....

ശൊ ... വിളിക്കേണ്ടായിരുന്നു... ഞാൻ എന്നെ തന്നെ ശപിച്ചു ... ഏതു നേരത്തു ആണാവോ 😔

വൈകുന്നേരം 8 മണിയായപ്പോ അവൾ തിരിച്ചു വിളിച്ചു....

ആഹ്... വരുൺ വിളിച്ചിരുന്നൊ ???

ആം... ദിവ്യ ... എവിടെയാണ് കാണുന്നില്ലല്ലോ???

ഹമ്മ്.. വരുൺ