കൊറോണ ദിനങ്ങൾ 11

Corona Dinangal Part 11 | Author : Akhil George

[ Previous Part ] [ www.kkstories.com]

കഥ ആസ്വദിക്കാൻ ഇതുവരെ ഉള്ള ഭാഗങ്ങൾ വായിച്ചതിനു ശേഷം ഇതിലേക്ക് വരണം എന്നു അഭ്യർത്ഥിക്കുന്നു….

ഓരോ വിയർപ്പ് കണങ്ങൾ പൊടിഞ്ഞു അവളുടെ ദേഹത്തേക്ക് വീണു കൊണ്ടിരുന്നു, കണ്ണുകൾ ഇറുക്കി അടച്ച് അതെല്ലാം പനിനീർ തുള്ളികൾ പോലെ നഗ്നമായ ശരീരത്തിൽ അവള് അതു ഏറ്റു വാങ്ങി.

എൻ്റെ അരക്കെട്ടിൻ്റെ ചലനത്തിൻ്റെ വേഗത അനുസരിച്ച് അവളുടെ തുളുമ്പി നിൽക്കുന്ന മുലകളുടെ ഇളക്കം കൂടിയും കുറഞ്ഞും ഇരുന്നു. കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു ചായം പൂശിയ കീഴുചുണ്ട് സ്വയം കടിച്ചു പിടിച്ചു എൻ്റെ കുണ്ണയുടെ മുഴുപ്പും നീളവും അവളുടെ യോനി ഭിത്തി കൊണ്ട് പിഴിഞ്ഞ് അളന്നു കൊണ്ടിരുന്നു.

പ്രസീത: ഓഹ്.. it's too hard yaar... ആഹ്... മമ്മി... ഫക്ക് മീ ഹാർഡ് അഖിൽ.. ഓഹ്..

അവളുടെ ശീൽക്കരങ്ങൾ ഉച്ചത്തിൽ ആയി തുടങ്ങി, അതു എന്നെ കൂടുതൽ ഉത്തേജിപ്പിച്ചു.

🤔 ആരാണ് ഈ പ്രസീത..??!!

കഥ ഒരല്പം മുൻപോട്ടു പോയി ല്ലെ..!!??? എങ്കിൽ പിന്നെ നിർത്തിയിടത്ത് നിന്നും തുടങ്ങാം.

ഫരീദ വേഗം റെഡി ആയി ഇറങ്ങി. ഞാൻ കളിയുടെ ആലസ്യത്തിൽ ഒന്ന് കിടന്നു ഉറങ്ങി. ആരേലെം കളിച്ചാൽ പിന്നെ അന്ന് കവിതയുടെ അടുത്തേക്ക് പോകാൻ ഒരു മടി ആണ്, എന്തോ ഒരു കുറ്റബോധം പോലെ ആണ്. അങ്ങനെ ഉള്ള ദിവസങ്ങളിൽ ഞാൻ ജസ്റ്റ് കവിതയെ ഒന്ന് വിളിച്ചു സംസാരിച്ചു എൻ്റെ വീട്ടിൽ തന്നെ കിടക്കാറ് ആണ് പതിവ്.

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ഡ്യൂട്ടിക്ക് എത്തിയപ്പോൾ ജോസ്‌ന ഓടി എൻ്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.

ജോസ്‌ന: ഏട്ടാ. ടീം എല്ലാം പിരിച്ചു വിടുന്നു. അങ്കിത ഡോക്ടറേ പിരിച്ചു വിട്ടു, രമ്യ resignation കൊടുക്കാൻ പൊവ്വാണ് എന്ന കേട്ടത്. കവിത ഡോക്ടർ ഒരേ കരച്ചിൽ ആണ്. നമ്മൾ ഒന്നും ഒരുമിച്ച് കാണില്ല അധിക നാൾ.

ഉള്ളിൽ ഒരു പൊട്ടിതെറി ഉണ്ടായെങ്കിലും ഒന്നും പുറത്ത് കാണിക്കാതെ ഞാൻ ഒന്ന് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അവളുടെ തോളിൽ തട്ടി ഒന്ന് സമാധാനിപ്പിച്ചു, കൂടെ ഒപ്പം സിനിമയിലെ ലാലേട്ടൻ്റെ ഡയലോഗും കാച്ചി വിട്ടു.

ഞാൻ: ഒരു ദിവസം നമുക്ക് ഉണ്ടെന്ന് കരുതുന്ന എല്ലാവരും നമ്മളെ വിട്ടു പോകും. പിന്നെയും നമ്മള് ജീവിക്കേണ്ടി വരും. ചിലപ്പോ ആർക്കെന്നോ എന്തിന് വേണ്ടി എന്നോ എന്ന് പോലും അറിയാതെ. ഒന്നും നമ്മളെ തളർത്തരുത്. That's Life. What Ever Happens, Life Has to Go On.

സംഗതി സിനിമ ഡയലോഗ് ആണേലും ജോസ്‌നയുടെ കണ്ണുകൾ നിറയാൻ അതു തന്നെ ധാരാളം ആയിരുന്നു. ഞാൻ അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് കവിതയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. കൊറോണ ഡ്യൂട്ടിക്ക് അനുവദിച്ചിരുന്ന റൂമിൽ ഒരു കസേരയിൽ ഇരുന്നു കൊണ്ട് മുഖം പൊത്തി കരയുന്ന കവിതയെ ഞാൻ കണ്ടു.

ഞാൻ: ഹെയ്. എന്താടോ ഇതൊക്കെ. കൊറോണ കാരണം നമ്മൾ എല്ലാവരും അറ്റ്ലീസ്റ്റ് ഒന്ന് പരിജയപ്പെടുകയെങ്കിലും ചെയ്തല്ലോ,