Chapter Title : കൊറോണ ദിനങ്ങൾ 11 [Akhil George]

കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ തുടച്ചു കൊണ്ട് അവള് പറഞ്ഞു)

അവള് പറഞ്ഞത് സത്യമാണ് എന്ന് എനിക്ക് അറിയാം. എൻ്റെ ഭാഗത്തും തെറ്റ് ഉണ്ട്, ഞാൻ അവളെ പൂർണമായും ഒഴിവാക്കിയിരുന്നു. ഞാൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും എൻ്റെ നോട്ടം മാറ്റി.

ഞാൻ: ഞാൻ എന്ത് പറയാൻ ആണ് മോളെ. എന്തേലും ഉപദേശിക്കാൻ വന്നാൽ നീ അതു അനുസരിച്ചില്ലെങ്കിലോ എന്ന ഭയം ആയിരുന്നു എന്നെ പിടിച്ചു നിർത്തിയത്. നിൻ്റെ പേഴ്സണൽ കാര്യങ്ങളിൽ ഞാൻ എങ്ങനെ ഇടപെടും.

രമ്യ: ഞാൻ ഒരുപാട് തെറ്റുകൾ ചെയ്തു ഏട്ടാ. മാപ്പ് 🙏🏼 (ഇതും പറഞ്ഞു അവള് എന്നെ കെട്ടിപിടിച്ചു പൊട്ടി കരയാൻ തുടങ്ങി)

ഞാൻ അവളെ ചേർത്തു പിടിച്ചു. എൻ്റെ നെഞ്ച് എല്ലാം അവളുടെ കണ്ണീരിൽ കുതിർന്നു.

ഞാൻ: സാരമില്ല ഡാ. കഴിഞ്ഞത് ആലോജിച്ചു ചുമ്മാ വിഷമിക്കുന്നത് എന്തിനാ. നീ ഒന്ന് സമാധനപ്പെടു.

രമ്യ: ഇതിനിടക്ക് ഞാനും കവിത ഡോക്ടറും തമ്മിൽ ഒരു ചെറിയ ഇഷ്യൂ ഉണ്ടായി. ഒരിക്കൽ അവൻ എന്നെ ഡ്രോപ്പ് ചെയ്യാൻ വന്നപ്പോൾ കാറിൽ ഇരുന്നു എൻ്റെ നെഞ്ചില് അമർത്തി കൊണ്ട് അവൻ എനിക്ക് ഉമ്മ തന്നു, അതു ഡോക്ടർ കണ്ടു. അന്ന് കുറെ എന്നോട് ചൂടായി. അതിൻ്റെ പേരിൽ ആണ് ഞങൾ മിണ്ടാതെ നടന്നത്. ഇപ്പോള് ഞാൻ ഒറ്റക്ക് ആണ്, ആരും ഇല്ല. അതാ ഞാൻ resign ലെറ്റർ കൊടുത്തത്.

ഞാൻ: അപ്പോള് അവൻ. !??

രമ്യ: അവനു already കല്ല്യാണം കഴിഞ്ഞതാണ്. അതു മറച്ചു വെച്ചാണ് എന്നോട് affair ആയത്. അവനു വേണ്ടത് എല്ലാം അവനു കിട്ടിയതിനു ശേഷം ആണ് ഏട്ടാ അതൊക്കെ ഞാൻ അറിഞ്ഞത്. (അവള് വീണ്ടും പൊട്ടി കരയാൻ തുടങ്ങി)

കരഞ്ഞു കരഞ്ഞു അവള് എൻ്റെ മടിയിൽ തളർന്നു കിടന്നു. ഞാൻ അവളെ പിടിച്ചു എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു ബെഡ്റൂമിൽ കൊണ്ട് പോയി കിടത്തി. കരഞ്ഞു തളർന്നു അവള് കട്ടിലിൽ ചുരുണ്ട് കൂടി കിടന്നു ഉറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. അവള് ഉറങ്ങുന്നത് കുറച്ച് നേരം നോക്കി നിന്നു ഞാൻ തിരിച്ചു സോഫയിൽ വന്നു ഇരുന്നു.

കുറച്ച് കാലങ്ങൾ കൊണ്ട് കുറെ പേരെ പരിചയപ്പെട്ടു, അതിൽ പലരും പെട്ടന്ന് കൂടുതൽ അടുത്തു, കുറച്ച് പെർ അകന്നു. ഓരോ വ്യക്തിക്കും ഓരോ പ്രശ്നങ്ങൾ, അതിൽ പലതും എന്നെയും അലട്ടുന്നു. ജീവിതം എത്ര നാരോ ആണ്. ഇതൊക്കെ ചിന്തിച്ചു ഇരിക്കുമ്പോൾ അങ്കിതയുടെ കോൾ വന്നു.

അങ്കിത: ഹായ് മൈ ഡാർലിങ്,