Chapter Title : കോയമ്പത്തൂരിലേക്ക് ഒരു ബസ് യാത്ര

സഹപാഠികള്‍ക്ക് വിനിതയെ വലിയ താല്പര്യം ഇല്ലാതിരുന്നതും എനിക്ക് ഗുണമായി. മാത്രവുമല്ല രണ്ട് വര്‍ഷം കൊണ്ട് ഞങ്ങള്‍ നല്ല കൂട്ടുകാരായിത്തീര്‍ന്നിരുന്നു. പക്ഷെ എനിക്കോ അവള്‍ക്കൊ പരസപരം ലൈംഗിഗ തൃഷ്ണയുള്ളത് ഇരുവര്‍ക്കും അറിയുമായിരുന്നില്ല.

ഒരിക്കല്‍ കാന്റീനില്‍ ഇരുന്ന് ടിവി കാണുന്നതിനിടയില്‍ എം.ജി.ആര്‍. ന്റെ ഒരു പ്രകടനം കണ്ട് ഞാന്‍ തമാശരൂപത്തില്‍ ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞു. എന്റെ ജീവിതത്തില്‍ ഇങ്ങനെ നാണം കെട്ട ദിവസം ഉണ്ടായിട്ടില്ല അതിനു മുന്‍പ്. പത്ത് ഇരുപത് പേരെ ഒറ്റയടിച്ച് നിലപരിശാക്കിയ എം.ജി.ആറിന്റെ പ്രകടനം കണ്ടാ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു എല്ലാവരും ഒന്നു കയ്യടിച്ചേ എന്ന്. ഇതു പറഞ്ഞതും എല്ലാവരും എന്നെ തുറിച്ചു നോക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അടുത്തിരുന്ന വിനിത എന്റെ തുടയില്‍ കയറിപ്പിടിച്ചു. എന്നെ വിലക്കാനായിരുന്നു എന്നെ പിടിച്ചതെങ്കിലും എനിക്ക് പെട്ടന്ന ഉദ്ധാരണമാണ് ഉണ്ടായ്യാത്ത്. തമിഴില്‍ കയ്യടിക്കുക എന്നു വെച്ചാല്‍ വാണം വിടുക എന്നാണെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു എങ്കിലും അറിയാതെ പറഞ്ഞു പോയി. അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന അന്യ സംസ്ഥാന വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ ഒഴികെ എല്ലാവരും എന്നെ നോക്കിക്കൊന്നില്ല എന്നേ്യുള്ളൂ. ഞാന്‍ എന്റെ ജാള്യം മറക്കാനൊന്നും നിന്നില്ല. അറിയാത്ത പോലെ വിനിതയെ നോക്കി പുരികം ഉയര്‍ത്തി എന്താ സംഭവിച്ചത് എന്ന മട്ടില്‍ നിന്നു. വിനിത ഇംഗ്ലീഷില്‍ എന്നൊടു അത് മസ്റ്റുര്‍ബേഷന്‍ ആണെന്നു പറയൂകയും എന്റെ പാന്റിലെ ബള്‍ജിലേക്ക് നോക്കുകയും ചെയ്തത് ഒരുമിച്ചാണ്. അപ്പോഴാണ് അവള്‍ക്ക് ഓര്‍മ്മവന്നത് അവള്‍ടെ കൈ എന്റെ തുടയില്‍ ഇപ്പോഴും ഇരിക്കുകയാണ് എന്ന്. അവള്‍ പയ്യെ കൈ പിന്‍ വലിച്ചു. എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. മനസ്സിലെവികാരങ്ങള്‍ അന്നാണ് ഞങ്ങള്‍ പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കിയത്. ഒരു ജന്മം ഞങ്ങള്‍ എല്ലാം കണ്ണൂകളിലൂടെ പറഞ്ഞു