Chapter Title : ലൈല
വെള്ളിക്കൊലുസ് കിലുക്കിപ്പോകുന്ന അവളെ ഞാന് അങ്ങനെ കണ്ണിമചിമ്മാതെ നോക്കി നിന്നുപോകുന്നു. ഒരിക്കല് ലൈല ചോദിച്ചു: "എപ്പോഴും സ്വപ്നം കണ്ട് ജീവിക്കുന്ന നിങ്ങള് ആരാണ്?" വല്ലാത്ത ചോദ്യമായിപ്പോയി അത്. സസത്യം പറഞ്ഞാ ഞാന് പോലും ഇന്നും അന്വേഷിക്കുന്ന ഉത്തരമാണ് അവള്ക്കറിയേണ്ടത്. യഥാര്ഥത്തില് ആരാണ് ഞാന്? എന്താണ് എന്റെ അസ്തിത്വം?. എങ്കിലും ഞാന് പറഞ്ഞു: "ഞാനൊരു പാവം മനുഷ്യജീവി..." "ഞങ്ങളൊക്കെ പിന്നെ മൃഗങ്ങളോ..." അവള് ചിരിച്ചു. പിന്നെ, സാധനവുമെടുത്ത് ഭ്രാന്തന് എന്ന് പറഞ്ഞു കുണുങ്ങിക്കുണുങ്ങി നടന്നുപോയി. അവളുടെ തടിച്ച നിതംബം ആടിയാടി നീങ്ങുന്നത് കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കാന് തന്നെ രസം തോന്നി. രണ്ടാമൂഴത്തില് കണ്ട നന്പൂതിരി ചിത്രം പോലെ വടിവൊത്ത ശരീരം. ഇറുകിയ ടീ ഷേര്ട്ടില് ഉയര്ന്നുനില്ക്കുന്ന മാറിടങ്ങള്. മലര്ന്ന ചുണ്ടുകള്. നീണ്ടമൂക്ക്. എണ്ണക്കറുപ്പാണെങ്കിലും ഏതൊരു പുരുഷനെയും വശീകരിക്കാനുള്ള കാന്തശക്തിയുണ്ടവള്ക്ക്. മറ്റൊരു ദിവസം അവള് എന്റെ കുടുംബത്തെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു. വിവാഹം കഴിച്ചിട്ടില്ല എന്ന കള്ളം പറയാനാണ് തോന്നിയത്. അല്ലെങ്കി സുലൈഖയുടെ ഫോട്ടോയോ മറ്റോ ചോദിച്ചാല് കുടുങ്ങിപ്പോകുമെന്നതായിരുന്നു കാരണം. എന്തോ, ആ കൂടിക്കാഴ്ചയ്ക്ക് ശേഷം ലൈലക്ക് എന്നോട് സംസാരിക്കാന് കുറച്ചുകൂടി താത്പര്യമുള്ളതു പോലെ തോന്നി. എനിക്കും അങ്ങനെതന്നെയല്ലേ എന്ന് സ്വയം ചോദിച്ചപ്പോ അതെ അതെ, നൂറുവട്ടം എന്ന് മനസ് മന്ത്രിച്ചു. ഒരിക്കല് അവള് ചോദിച്ചു: "ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിലേയ്ക്ക് പോരുന്നോ?" "എന്നെ കൊണ്ടുപോകുമോ?" ഒരു അനധികൃതന് എന്നു വെളിപ്പെടുത്താതെ ഞാന് വെറുതെ ചോദിച്ചു. "ഒരിക്കല് ഞാന് കൊണ്ടുപോകാം..." ഇത്തിരി നാണത്തോടെ അവള് പറഞ്ഞു "അതുവരെ ഞാന് കാത്തിരിക്കാം..." അധികനാള് കഴിഞ്ഞില്ല, അവള് പറഞ്ഞു: "നാട്ടില് ഭയങ്കര ലഹളയാണ്. അത്യാവശ്യമായി നാട്ടിലേയ്ക്ക് ഫോണ് വിളിക്കണം..." "ഫോണ് റി ചാര്ജ് കാര്ഡ് വേണോ?..." അവള് തലയാട്ടി. ഞാന് ഉടന് സൂപ്പര്മാര്ക്കറ്റില് ചെന്ന് റി ചാര്ജ് കാര്ഡ് കൊണ്ടുകൊടുത്തു. "കാശ് പിന്നേ തരാം കേട്ടോ..." "അയ്യോ, ഞാനത് ചോദിച്ചില്ലല്ലോ സുലൈഖാ..." ഞാന് മനപ്പൂര്വം അവളെ സുലൈഖ എന്നു വിളിക്കുന്നത് കേട്ട് അവള് കുണുങ്ങിച്ചിരിച്ചു. അതു കാണുന്പം എന്റെ മനസ് കാല്നൂറ്റാണ്ട് അപ്പുറത്തേയ്ക്ക് ഓടിപ്പോകുന്നു. രാത്രി കണക്കുകൂട്ടുന്പോ മുതലാളി ആ ഇരുപത്തഞ്ച് ദിര്ഹമിന് ചോദിച്ചു. അത് ഞാന് ഉപയോഗിച്ച റി ചാര്ജ് കാര്ഡിന്റേതാണെന്നും
💬 Comments
View all comments