Chapter Title : ലക്ഷ്മി 10 [Maathu]

പോയി കിട്ടും.

:ലച്ചൂന് ഓർമ്മയുണ്ടോ നമ്മളെ ഫസ്റ്റ് കിസ്സ്

കിച്ചുവിനോട് ഒട്ടിയിരിക്കുമ്പോൾ അവൻ പുഞ്ചിരിച്ചോണ്ട് ചോദിച്ചു.

:അ.. മറക്കാൻ പറ്റുവോ.. ആ പെട്ടികടേന്ന് ഞാൻ ഉപ്പിലിട്ടത് തിന്നുമ്പോ നീ അതും നോക്കി ഇരിക്കയിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയപ്പോ നമ്മള് ഓടി അവിടെ നിർത്തിയിട്ട കാറിൽ കയറി. അവിടെന്ന് നീ എന്റെ ചുണ്ടിന്റെ ചാരിത്രം കവർന്നെടുത്തു.  എന്താ ശെരിയല്ലേ.

ഞാൻ ഓരോ സ്ഥലവും ചൂണ്ടി കാണിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

:ചുണ്ടിന്റെ ചാരിത്രമോ

:ആ ചുണ്ടിന്റെ ചാരിത്രം തന്നെ

അവനത് കേട്ട് ചിരിക്കുന്നുണ്ട്.

:അപ്പൊ എല്ലാം ഓർമയുണ്ടല്ലോ

:പിന്നെ അതൊക്കെ മറക്കാൻ പറ്റുവോ..

:നീ എപ്പോഴാ ഓഫീസിലേക്ക് പോകുന്നത്. ഞാൻ രാവിലെ വന്നപ്പോൾ അവിടെ കണ്ടില്ലലോ

:ഓ.. അത് നീ ആയിരുന്നോ

:ആ.. എന്തേ

:എയ്, കൂടെയുള്ള രമ്യ പറഞ്ഞു ഏതോ ഒരു ചെറുക്കൻ വന്നിരുന്നൂന്ന്. ഞാൻ വിചാരിച്ചു വല്ല കേസിന്റെ ആവശ്യത്തിനുമാകുമെന്ന്…നീ പോയി ഒരു പത്ത് മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോയേക്കും ഞാൻ വന്നിരുന്നു…

:മ്മ്

:അല്ല.. എന്തിനാ വന്നേ

:അതോ.. ഇങ്ങനെ ഒരു ഔട്ടിന് പോകാൻ വിളിക്കാൻ വന്നതായിരുന്നു.

:അത് ഫോൺ വിളിച്ചാ മേലാർന്നോ

:എനിക്കറിയില്ലല്ലോ നീ ഫോണെടുക്കുവോ ഇല്ലയോന്ന്

:എന്റെ പൊന്നു കിച്ചുവേ ഞാനിനി ഏത് പാതിരക്കു വിളിച്ചാലും എടുത്തോളാ പോരെ…നീ എന്നെ ഇങ്ങനെ സംശയിക്കല്ലേ

ഞാനവനെ ഒന്ന് തൊഴുതോണ്ട് പറഞ്ഞു. ചെക്കനിപ്പോഴും കൺഫ്യൂഷനാണ് വിളിച്ചാ ഞാനെടുക്കുവോ ഇല്ലയൊന്നോർത്ത്‌. നമ്മള് പ്രശനം കുറച്ചൊക്കെ പറഞ്ഞു തീർത്തില്ല പിന്നെ എന്തിനാ ഞാൻ എടുക്കാതെയിരിക്കുന്നെ

:ഒക്കെ ഒക്കെ

കിച്ചു എന്റെ തൊഴുത കൈകളിൽ വിരൽ കോർത്തു പിടിച്ചോണ്ട് പറഞ്ഞു.

കുറച്ചു