Chapter Title : മാഷിനെ പ്രണയിച്ച ടീച്ചറും കുട്ടികളും 7 [SAMI]

അത് കേട്ട നിമിഷം ദേവശ്രീയുടെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു മാറ്റം വന്നു.

ഇത്ര നേരം പിടിച്ചുനിന്ന വിഷമത്തിന്റെ ഇടയിലൂടെ ഒരു നാണമുള്ള പുഞ്ചിരി പതുക്കെ തെളിഞ്ഞു.

പല്ലിലെ കമ്പി ആ ചെറിയ ചിരിയിൽ ഒന്നു മിന്നി.
അവൾ ഉടനെ തല താഴ്ത്തി, പക്ഷേ ആ ചിരി മറയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

മനു അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.

“കണ്ടോ… ചിരിക്കുമ്പോൾ എത്ര നന്നായി തോന്നുന്നു. ഈ മുഖം ഇങ്ങനെ മങ്ങി ഇരിക്കുന്നത് നിനക്കൊട്ടും ചേരുന്നില്ല.”

ദേവശ്രീയുടെ കവിളിൽ വീണ്ടും നാണം പടർന്നു.

“സാർ…”
അവൾ പതുക്കെ വിളിച്ചു, പക്ഷേ എന്ത് പറയണമെന്ന് അറിയാതെ നിർത്തി.

“ദേവശ്രീ കുറച്ച് കൂടി ബോൾഡ് ആകണം,” മനു തുടർന്നു.

“ആരെന്ത് പറഞ്ഞാലും അതിന്റെ പിന്നാലെ പോകേണ്ട. മറുപടി പറയാനോ തിരുത്താനോ ശ്രമിക്കേണ്ട. ചിലപ്പോൾ നാം തിരുത്താൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴാണ് ആളുകൾക്ക് അത് കൂടുതൽ രസം ആകുന്നത്.”

അവൾ തലകുനിച്ചു.

“പക്ഷേ സാർ… ക്ലാസ്സിൽ ഇരിക്കാൻ തന്നെ മടി തോന്നുന്നു.”

“അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ പറയുന്നത്. നീ ക്ലാസ്സിൽ പഴയ പോലെ തന്നെ ഇരിക്കണം. ക്ലാസിൽ ശ്രദ്ധിക്കണം. സംശയം ഉണ്ടെങ്കിൽ ചോദിക്കണം. എന്നോട് സ്കൂളിൽ വച്ച് സംസാരിക്കാൻ പേടിക്കരുത്.”

അവൾ അവനെ നോക്കി.

“അങ്ങനെ സംസാരിച്ചാൽ അവർ വീണ്ടും…”

“അവർ എന്ത് പറയുമെന്ന് ചിന്തിച്ചാൽ നീ ഒന്നും ചെയ്യാൻ പറ്റില്ല,” മനു പറഞ്ഞു.

“നീ പഠിക്കാൻ സ്കൂളിൽ വരുന്നതാണ്. നിനക്ക് സംശയം ചോദിക്കാനും, അധ്യാപകനോട് സംസാരിക്കാനും പൂർണ്ണ അവകാശമുണ്ട്. അതിനെ ഗോസിപ്പാക്കി മാറ്റുന്നവരാണ് തെറ്റുകാർ.”

ദേവശ്രീയുടെ മുഖത്ത് അല്പം ആശ്വാസം പടർന്നു.

“ഹ്മ്മ്…”

“ഇനി ക്ലാസ്സിൽ തല താഴ്ത്തി ഇരിക്കരുത്. നേരെ നോക്ക്. സംശയം ചോദിക്ക്. തെറ്റിയാൽ തിരുത്തിക്കോ. മാർക്ക് കുറയാൻ പാടില്ല.”

“ശരി സാർ…”

“നിനക്ക് പഠിക്കാൻ കഴിവുണ്ട്. എഴുത്തും വൃത്തിയാണ്. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ നിന്റെ മനസ്സ് തെറ്റായ കാര്യങ്ങളിലാണ് കുടുങ്ങിയിരിക്കുന്നത്. അത് വിടണം.”

അവൾ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു.
ഇത്രയും നേരം പേടിയോടെ നിന്നിരുന്ന ദേവശ്രീ, ഇപ്പോൾ അല്പം സ്വസ്ഥയായി.

മനു അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
വട്ടമുള്ള മുഖം, നിറഞ്ഞ കവിൾ, നാണമുള്ള കണ്ണുകൾ — അവളുടെ ഭംഗി അവൾക്കുതന്നെ അറിയില്ലെന്നു