Chapter Title : മാഷിനെ പ്രണയിച്ച ടീച്ചറും കുട്ടികളും 7 [SAMI]

മനു… ഇന്ന് കുറച്ച് വൈകിയോ?”

“ഹ്മ്മ്… കുറച്ച് കാര്യങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.”

“എന്ത് കാര്യങ്ങൾ?”

മനു കുറച്ച് നിമിഷം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
പിന്നെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“ദേവശ്രീയെ കണ്ടു.”

ഫോണിന്റെ മറുവശത്ത് മെഹർ ഒന്ന് നിശ്ശബ്ദയായി.

“ദേവശ്രീയെയോ?”

“ഹാ…”

“സ്കൂളിൽ വെച്ചോ?”

“സ്കൂളിൽ സംസാരിക്കാൻ നോക്കി. പക്ഷേ ശരിയായി പറ്റിയില്ല. സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ ആളുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.”

“പിന്നെ?”

മനു ഒന്ന് ശ്വാസം വിട്ടു.

“വീട്ടിലേക്കു വരുമ്പോൾ വഴിയിൽ കണ്ടു. സൈക്കിളിൽ പോകുകയായിരുന്നു.”

മെഹറിന്റെ ശബ്ദം ഉടൻ ആകാംക്ഷയോടെ മാറി.

“വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചോ?”

മനു ചെറിയൊരു ചിരി ചിരിച്ചു.

“താൻ വിചാരിക്കുന്ന പോലെ ഒന്നുമില്ല.”

“ഞാൻ എന്താണ് വിചാരിച്ചത്?”

“അത് എനിക്ക് അറിയാം.”

“പറ മനു… വിളിച്ചോ ഇല്ലയോ?”

“അവളുടെ വീട് ഈ വീടിന്റെ തൊട്ടടുത്താണ്. അതുകൊണ്ട് ഇവിടെ വന്ന് കുറച്ച് സംസാരിക്കാൻ പറഞ്ഞു.”

“എന്നിട്ട്?”

മെഹറിന്റെ ആകാംക്ഷ കുറഞ്ഞില്ല.

“ജസ്റ്റ് സംസാരിച്ചു. അവളെ ഒന്ന് കംഫർട്ടബിൾ ആക്കി.”

“അവൾ വന്നോ ശരിക്കും?”

“വന്നു. പക്ഷേ മുഖത്ത് മുഴുവൻ പേടിയായിരുന്നു. സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ കണ്ട അതേ പേടി. ഞാൻ ശാസിക്കാനാണ് വിളിച്ചതെന്ന് കരുതിയിരിക്കണം.”

“പാവം…” മെഹർ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. “ക്ലാസ്സിലെ ഗോസിപ്പ് അവളെ വല്ലാതെ ബാധിച്ചിട്ടുണ്ടാകും.”

“അതെ. ഞാൻ കണ്ടപ്പോൾ മനസ്സിലായി. തല ഉയർത്തി നോക്കാൻ പോലും മടിക്കുന്ന പോലെ. ഞാൻ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ തന്നെ, ‘സാർ ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞിട്ടില്ല’ എന്ന് പറഞ്ഞു.”

“അപ്പോൾ അവൾക്ക് അത്രയും പേടിയുണ്ട്.”

“ഹ്മ്മ്. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ആദ്യം തന്നെ പറഞ്ഞു — പേടിക്കണ്ട, നിന്നെ കുറ്റം പറയാനല്ല വിളിച്ചത് എന്ന്.”

മെഹർ കുറച്ച് നേരം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

പിന്നെ ചോദിച്ചു.

“അവൾ എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞു?”

“അധികം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ ക്ലാസ്സിൽ കുട്ടികൾ എന്നെയും അവളെയും ചേർത്ത് മോശമായി പറയുന്നുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു. അതുകൊണ്ട് ക്ലാസ്സിൽ ഇരിക്കാനും മടിയാണെന്ന്.”

“നീ എന്ത് പറഞ്ഞു?”

“ഞാൻ പറഞ്ഞു — അവർ പറഞ്ഞോട്ടെ. അങ്ങനെ പറയുന്നവരെ തിരുത്താൻ പോയാൽ അവർക്ക് അത് വീണ്ടും വീണ്ടും പറയാൻ തോന്നും. നമ്മൾക്ക് പ്രശ്നമില്ലെന്ന് തോന്നിയാൽ പിന്നെ അവർക്ക് രസം കുറയും.”