Chapter Title : മായാവതി 1 [ജോൺ എബ്രഹാം]

വിരലുകളിൽ ഒന്ന് തഴുകി. "ചായ കുടിക്കാൻ മാത്രമല്ല ഭവാനിയേ ഞാൻ വന്നത്... ഇന്നലെ പറഞ്ഞ ആ കാര്യം..." അവൻ അർദ്ധോക്തിയിൽ നിർത്തി.

​ഭവാനി നാണത്തോടെ മുഖം താഴ്ത്തി. "അതൊക്കെ ചെയ്തു... നീ അകത്തേക്ക് വാ."

​അവർ മുറിയിൽ കയറി വാതിലടച്ചു. മുറിയിൽ നേരിയ വെളിച്ചം മാത്രം. ദാമു കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു. ഭവാനി അവന്റെ മുന്നിൽ ചെന്നു നിന്നു. അവളുടെ ഹൃദയം പടപടാ ഇടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​"കാണിക്കെടി... നീ അത് കളഞ്ഞോ എന്ന് ഞാനൊന്ന് നോക്കട്ടെ," ദാമുവിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ആകാംക്ഷ നിറഞ്ഞു.

​ഭവാനി പതുക്കെ തന്റെ മുണ്ടിന്റെ തുമ്പ് പിടിച്ച് ഉയർത്തി. ദാമുവിന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. ഇന്നലെ കറുത്ത കാടുപോലെ കിടന്ന സ്ഥലം, ഇന്ന് വെണ്ണക്കല്ല് പോലെ വെളുത്തു മിനുസമായി കിടക്കുന്നു. രോമങ്ങളില്ലാത്തതുകൊണ്ട് അവളുടെ പൂറിന്റെ പിങ്ക് നിറത്തിലുള്ള ഇതളുകൾ വശങ്ങളിലേക്ക് വിടർന്നു നിൽക്കുന്നത് വ്യക്തമായി കാണാം.

​"എന്റെ പൊന്നോ..." ദാമു ആ മിനുസമുള്ള തുടകളിൽ കൈവെച്ചു. "ഇത് ഭവാനിയുടെ പൂറാണോ അതോ വെണ്ണക്കട്ടിയാണോ? എന്ത് മിനുസമാടി ഇത്!"

​അവൻ മുഖം അടുപ്പിച്ചു. അവന്റെ ചൂടുള്ള ശ്വാസം ആ തൊലിപ്പുറത്ത് തട്ടിയപ്പോൾ ഭവാനി അറിയാതെ ദാമുവിന്റെ തോളിൽ പിടിച്ചുപോയി. "ദാമു... നീ നോക്കി നിൽക്കാതെ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യെടാ..."

​ദാമു പിന്നെ കാത്തുനിന്നില്ല. അവൻ ആ വെളുത്ത തുടകളിൽ ഉമ്മവെക്കാൻ തുടങ്ങി. പരുക്കൻ മീശ ആ മിനുസമുള്ള തൊലിയിൽ ഉരസിയപ്പോൾ ഭവാനിക്ക് ഇക്കിളിയും സുഖവും കൂടി വന്നു. അവൻ പതുക്കെ നാവുകൊണ്ട് ആ പിങ്ക് ഇതളുകളെ വകഞ്ഞുമാറ്റി. ഉള്ളിലെ ആ കുഞ്ഞു മുത്തിൽ (clitoris) അവൻ നാവുകൊണ്ട് ഒന്ന് തട്ടി.

​"ഹാവൂ...!" ഭവാനി പുളഞ്ഞുപോയി.

​കുറച്ചുനേരം ഭവാനിയെ ആ സുഖത്തിൽ ആറാടിച്ച ശേഷം ദാമു എഴുന്നേറ്റു. അവൻ തന്റെ മുണ്ട് അഴിച്ചുമാറ്റി. കരിങ്കല്ല് പോലെ ഉദ്ധരിച്ചു നിൽക്കുന്ന അവന്റെ ആയുധം കണ്ടപ്പോൾ ഭവാനിയും മായയും ഒന്ന് ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചു.

​"ഇന്നലെ ഇതിനെ പേടിയായിരുന്നു... ഇന്ന് എനിക്ക് കൊതിയാവുന്നു ദാമു," ഭവാനി പറഞ്ഞു.

​ദാമു ഭവാനിയെ കട്ടിലിൽ കിടത്തി. അവളുടെ കാലുകൾ വിടർത്തി. "ഇന്ന് ഇത് കേറുമ്പോൾ നിനക്ക് പഴയത് പോലെ വേദനയല്ല, നല്ല വഴുക്കലായിരിക്കും