മദനനിലാവ്(അമ്മ) – പാര്‍ട്ട്‌ 2

Madananilaav part 1 by സ്പെഷലിസ്റ്റ്

മദനനിലാവ് എന്ന കഥയുടെ രണ്ടാം ഭാഗത്തിനു വേണ്ടി ഒരുപാട് സേര്‍ച്ച്‌ ചെയ്തു പരാജയപ്പെട്ടപ്പോള്‍ എന്ത് കൊണ്ട് സ്വന്തമായി രണ്ടാം ഭാഗം എഴുതികൂടാ എന്ന ചിന്തയില്‍ നിന്നാണ് ഈ ശ്രമം. അതിനുശേഷം വായിച്ച പല നല്ല അഗമ്യഗമനകഥകളും അമ്മയുടെ തൈലം തേച്ചു കുളി എന്ന കഥയും മദനനിലാവും എന്റേതായ ഭാവനയും എഡിറ്റിങ്ങും കൂട്ടി മിക്സ്‌ ചെയ്താലോ എന്ന ആലോചനയില്‍ നിന്നാണ് ഈ സൃഷ്ടിയുടെ പിറവി. പരാജയപ്പെട്ടാല്‍ സദയം ക്ഷമിക്കുക.

കുണ്ണയ്ക്കായി കൊതിക്കുന്ന മനസ്സുമായി തിളച്ചു പൊങ്ങുന്ന കഴപ്പ് കടിച്ചുപിടിച്ചു വിങ്ങുന്ന പൂറില്‍ വിരലും വഴുതനങ്ങയുമൊക്കെ ഇട്ടു മാത്രം കഴപ്പൊതുക്കി മാന്യതയുടെ മുഖംമൂടി അണിഞ്ഞു ജീവിക്കുന്ന കവിയൂര്‍ പൊന്നമ്മമാരുടെയും ശ്രീവിദ്യാമ്മമാരുടെയും പൊന്നമ്മബാബുമാരുടെയും സുകുമാരിയമ്മമാരുടെയും അമ്പിക ജയഭാരതി സീമ ബിന്ദുപണിക്കര്‍ സോനാനായര്‍ ബീന ആന്റണി പോലുള്ള എല്ലാവരുടെയും അമ്മപ്പൂറുകള്‍ക്ക് മക്കളുടെ കുണ്ണപ്പാലില്‍ കുളിച്ചു സന്തോഷിച്ച് കഴപ്പൊതുക്കുവാന്‍ എന്റെ ഈ കഥ കാരണമാകുമെങ്കില്‍... തടിച്ചു കൊഴുത്ത അമ്മമാര്‍ മുറ്റമടിയിലൂടെയും, മനപ്പൂര്‍വ്വം മുലകള്‍ പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കാനായി മാത്രമുള്ള ഇടക്കിടെയുള്ള തറതുടക്കലിലൂടെയും അടുക്കളയിലെ തേങ്ങചിരവലിലൂടെയും, തങ്ങളുടെ പുന്നാരമക്കള്‍ ഒളിഞ്ഞുനോക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞുകൊണ്ടുതന്നെ കുളിമുറിയില്‍ പൂര്‍ണനഗ്നരായി നിന്ന് കുളിച്ചും വിരലിട്ടും മുലകളെ താലോലിച്ചും കമ്പിക്കുട്ടൻ.നെറ്റ് കാണിക്കുന്ന രംഗങ്ങള്‍ കണ്ടും അതോര്ത്തും മാത്രം ഇത് വരെ വാണം വിട്ടു ജീവിക്കാന്‍ വിധിക്കപ്പെട്ട മക്കള്‍ക്ക്‌ അവര്‍ ഈ ലോകത്തേക്ക് കടന്നു വന്ന പൂറിടനാഴികളിലേക്ക് തങ്ങളുടെ കുലച്ച കുണ്ണ കയറ്റി അടിച്ചു സംതൃപ്തിയോടെ ബാക്കിയുള്ള കാലം ജീവിക്കാനും അപൂര്‍വ്വം ചില മുജ്ജന്മസുകൃതം ചെയ്തവര്‍ക്ക് മാത്രം ലഭിക്കുന്ന ആ അസുലഭനിര്‍വൃതിയില്‍ സായൂജ്യമടയാനും, നിര്‍വൃതിയുടെ ഒരു പുതുജന്മം തങ്ങളുടെ പെറ്റമ്മമാര്‍ക്കു നല്‍കി തങ്ങള്‍ക്ക് ജന്മം നല്‍കിയതിനു പ്രത്യുപകാരം ചെയ്യാനും ഈ കഥ ഒരു കാരണമാകുമെങ്കില്‍... അമ്മയുമായി ലൈംഗികബന്ധത്തിന്റെ വക്കോളമെത്തിയിട്ടും മാനസികനിയന്ത്രണം തിരിച്ചുകിട്ടിയത് കൊണ്ടുമാത്രം തെറ്റ് ചെയ്യാതെ പിന്തിരിഞ്ഞ ആറ്റിന്‍കടവിലെ കുളിക്കുശേഷം പാപം ചെയ്തവന്റെ മനസ്സുമായി വിങ്ങിപ്പൊട്ടികൊണ്ട് മകന്‍ ജയനും ആശയക്കുഴപ്പത്തിന്റെയും ആത്മസംഘര്‍ഷത്തിന്റെയും ഭാരവുമായി അമ്മ ഗോമതിയും ഇരുളിന്റെ മറവിലൂടെ വീട്ടിലേക്കു തിരിച്ചു നടക്കുമ്പോള്‍ മകനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനും തനിക്കു സ്വയം ആശ്വസിക്കാനുമായി താന്‍ പറഞ്ഞ വാക്കുകള്‍ “വീട്ടില്‍