Chapter Title : മദനപൊയിക 8 [Kannettan]

എൻ്റെ ജീവിതത്തിൽ മറ്റാര് വന്നുപോയലും ഇവർ രണ്ടുപേരും കഴിഞ്ഞേ എനിക്ക് മറ്റെന്തും ഉള്ളൂ.

ഒരുപാട് സ്വപ്നങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്ന പാവം രണ്ട് സ്ത്രീകളുടെ ജീവിതമാണ് കുമാരേട്ടനും മോഹനേട്ടനും ഒരു പരിഗണനയും കൊടുക്കാതെ നഷിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. അതാലോചിക്കുമ്പോൾ എനിക്കൊരു കുറ്റബോധവും തോന്നാറില്ല, മറിച്ച് അവർ സ്വപ്നം കണ്ട ജീവിതം സാത്ഷാൽക്കരിക്കാൻ നിയോഗിക്കപ്പെട്ടവനയാണ് എനിക്ക് എന്നെ തോന്നാറ്.

എൻ്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇങ്ങനൊരു സൗഭാഗ്യം വന്നുചേരുമെന്നു ഞാൻ സ്വപ്നത്തിൽ കൂടി വിചാരിച്ചിരുന്നില്ല. പക്ഷേ, കൈവന്ന സൗഭാഗ്യം കൈവിടാതെ നിലനിർത്തുന്നത്തിലാണ് കാര്യം.

അങ്ങനെ ഓരോന്ന് ആലോചിച്ച് ഞാൻ നടന്ന് നടന്ന് ഒടുവിൽ മോഹനേട്ടൻറെ വീടിൻ്റെ അടുത്തെത്തി.
മഴ തകൃതിയായി പെയ്യുന്നു, തോടു നിറഞ്ഞ് കവിഞ്ഞ് വഴിയിലൂടെ ഒഴുകുകയാണ്, ഞാൻ പതിയെ നടന്ന് മോഹനേട്ടൻ്റെ വീടിൻ്റെ മുന്നിലെത്തി.

മോഹനേട്ടൻ മുന്നിൽ തന്നെ ഇരിപ്പുണ്ട്, ഞാൻ പതിയെ നടന്ന് മുറ്റത്തെത്തിയതും, എൻ്റെ മാലാഖ അകത്ത് നിന്നും കോലയിലേക്ക് വന്ന് മോഹനേട്ടനോട് എന്തോ തിരക്കി, പിന്നെ അവിടെ നടന്നത് ഞാനോട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്തതാരുന്നു, മോഹനേട്ടൻ മുന്നിലിരുന്ന കസേര ചവിട്ടി തെറിപ്പിച്ച് രാധികേച്ചിയെ വല്ലാതെ ചീത്ത പറഞ്ഞു, അതും എൻ്റെ മുന്നിൽ വെച്ച്.
ഞാനാകെ വല്ലാതാപ്പോയി, രാധികേച്ചി ആണേൽ എന്നെ കണ്ടതും ചങ്ക് പൊട്ടി കണ്ണ് കലങ്ങി ദയനീയമായി എന്നെയൊന്ന് നോക്കി സാരീ തുമ്പ് കൊണ്ട് മുഖം പൊത്തി കരഞ്ഞു കൊണ്ട് അകത്തേക്ക് കയറിപ്പോയി.

ആ ഒരു കാഴ്ച്ച എന്നെ വല്ലാതെ സങ്കടപ്പെടുത്തി, ഒരിക്കലും ഈ സമയത്ത് ഞാനിവിടെ വരരുതായിരുന്നു, ഞാനെന്നെ തന്നെ ശപിച്ചു, അതോടൊപ്പം മോഹനേട്ടനോട് എനിക്ക് എന്തെന്നില്ലാത്ത ദേഷ്യവും വന്നു.

"നീ എന്താ അവിടെ തന്നെ നിന്നു കളഞ്ഞത്? കേറി