Chapter Title : മദനപൊയിക 8 [Kannettan]

രാധികേച്ചി എന്നെ തന്നെ തറപ്പിച്ചു നോക്കി, ഇവനെന്താ ഇങ്ങനെ പറയണത് എന്ന മട്ടിൽ.

"അങ്ങനെ പറഞ്ഞു കൊടുക്ക് " മോഹനേട്ടൻ ഏറ്റുപിടിച്ചു.

" മോഹനേട്ടന് എതിർപ്പില്ലെങ്കിൽ, ഞാൻ കൊണ്ടുപ്പോയിക്കോളാം അവരെ" അങ്ങനൊരു ട്വിസ്‌റ്റ് ചേച്ചി ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ലൈരുന്നു, എൻ്റെ മറുപടി കേട്ടതും ചേച്ചി പ്രതീക്ഷയോടെ എന്നെ പാളി നോക്കി.

"അതൊക്കെ നിനക് ബുദ്ധിമുട്ടാവില്ലേ വിച്ചു??"

"എനിക്കെന്ത് ബുദ്ധിമുട്ടാ മോഹനേട്ടാ!, രാധികേച്ചി എനിക്ക് സ്വന്തം ചേച്ചിയെ പോലെയല്ലേ," അതും പറഞ്ഞ് ഞാനൊരു കള്ളച്ചിരിയോടെ ചേച്ചിയെ നോക്കി.
രാധികേച്ചി ഇവിടെ എന്താ നടക്കുന്നെ എന്നറിയാതെ വണ്ടറടിച്ച് എന്നെ തന്നെ നോക്കി.

"അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ എനിക്കെന്ത് കൊഴപ്പം!!!, അവസാനം നിനക്ക് ശല്ല്യമാവരുത് , എനിക്കാത്രയെ പറയാനുള്ളൂ."

"എന്നാലും നിങ്ങൾ വരരുത്!!!" രാധികേച്ചി ദേഷ്യപ്പെട്ട് അകത്തേക്ക് കയറിപ്പോയി.

എനിക്കാണേൽ മനസ്സിൽ ലഡുപൊട്ടിയ അവസ്ഥയായിരുന്നു. എൻ്റെ പൊന്നിനെ ഇനി എനിക്ക് ആരെയും പേടിക്കാതെ പുറത്ത് കൊണ്ടുപോകാം.

"നീ അതൊന്നും കാര്യക്കണ്ട"

"ഞാനൊന്ന് പോയി ചേച്ചിയെ സമാധനിപ്പിച്ചിട്ട് വരാം!"

"എങ്കിൽ നിനക്ക് അതിനെ നേരം കാണുള്ളൂ"

"പാവം ഉണ്ടാവുട്ടോ.." ഞാൻ സഹതാപത്തോടെ പറഞ്ഞ് എഴുന്നേറ്റു.

"ഹും.. ചെല്ല്... ചെല്ല്"

ഞാൻ പതിയെ നടന്ന് കോലായിയകത്തൂടെ അടുക്കളയിലേക്ക് ചെന്നു.
രാധികേച്ചിയെ കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് സങ്കടം തോന്നി, പാവം മീൻ വറക്കാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലാണ്.

അപ്പോഴാണ് ഞാൻ രാധികേച്ചിയേ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്, ഒരു ബിസ്കറ്റ് കളർ സാരിയും ബ്ലാക്ക് കളർ ടൈറ്റ് ബ്ലൗസുമാണ് വേഷം, സാരിയുടെ തുകിൽ ചുറ്റി ഇടുപ്പിൽ കുത്തിവെച്ചിറ്റുണ്ട്, അടുക്കള ജോലിയിൽ ആയതുകൊണ്ട് കുറച്ച് വിയർത്തിട്ടുമുണ്ട്.

ഞാൻ വന്നത് പാവം കണ്ടില്ലെന്ന് തോനുന്നു,
ചുറ്റിലുമൊന്നു നോക്കി, എന്നിട്ട് പതിയെ പുറകിലൂടെ