Chapter Title : മനക്കൽ ഗ്രാമം 10 [Achu Mon]

വല്ലാത്ത ഒരു ചിരി ചിരിച്ചു...

ഈ നാട്ടിലുള്ള എല്ലാ മനയിൽ നിന്നും ഒരു കന്യകെ നിനക്ക് വേണ്ടി അവർ സമർപ്പിക്കും, അവരാണ് നിന്റെ ഗോപികമാർ. പിന്നെ ഇവിടെയുമുണ്ടല്ലോ .....

ഞാൻ : എനിക്ക് അങ്ങോട്ട് മനസ്സിലായില്ല....

അദ്ദേഹം : ഈ നാട്ടിൽ അന്നുമിന്നും ഉള്ള പ്രെശ്നം മനുഷ്യരെ മനുഷരായിട്ട് കാണാൻ ഇവിടുത്തെ ജന്മി സംസ്‍കാരം അനുവദിക്കുന്നില്ല... പ്രത്യകിച്ചും സ്ത്രീകളെ... അവരെ ഉപഭോഗവസ്തുവായിട്ട് മാത്രമേ കണ്ടിട്ടുള്ളു....

അപ്പോ ശിക്ഷയും അതുപോലെയാകണം... എല്ലാ മനയിൽ നിന്നും അവർ അവരുടെ ആദ്യ ജാത ആയ പെണ്മണിയെ 16 വയസാകുമ്പോ നിനക്ക് സമർപ്പിക്കും ദേവദാസിയായി....

എല്ലാവർഷവും ചിങ്ങം 11 ഈ ചടങ്ങ് ഉണ്ടാവും...

അത് കൂടാതെ നിന്നെ തേടി വരുന്നവരെയും കൈവിടാതിരിക്കുക...

ഞാൻ: അങ്ങനെ എത്ര കുടുംബം കാണും ...

അദ്ദേഹം : ഏതാണ്ട് 100 120 കുടുംബങ്ങളോളം ബാധിക്ക പെട്ടിട്ടുണ്ട്...

ഞാൻ : സബാഷ്.... ഇത്രയും പെൺപിള്ളാരെയും സമർപ്പിച്ചാൽ അവരുടെ ചെല്ലും ചെലവും ആര് നോക്കും...

അദ്ദേഹം : അത്... എല്ലാം ഏർപ്പാടാക്കിട്ടുണ്ട്... എല്ലാമാസവും അവശ്യ വസ്തുക്കൾ ഈ കുടുംബങ്ങൾ നിനക്കെത്തിച്ചു തരും...

നിങ്ങൾക്കുള്ള മനയുടെ പണിയുടനെ തുടങ്ങും.. എല്ലാ കുടുംബങ്ങളും അതിനു വേണ്ടിയുള്ള പണിക്കാരായും, ചിലവും വഹിക്കാമെന്നേറ്റിട്ടുണ്ട്... അതു വരെ നിങ്ങൾക്ക് മനക്കൽ താമസിക്കാം.. അവിടെയുള്ളവർ ഇല്ലത്തെ അതിഥി മന്ദിരം ശെരിയാക്കി അങ്ങോട്ട് മാറിക്കോളും...

ഞാൻ മനസ്സിൽ കരുതി... അറുത്ത കൈയ്ക്ക് ഉപ്പു തേക്കാത്തവരാണ് ഇവിടുത്തെ ജന്മിമാർ... അവരുടെ ആസനം വരെ കുളം തോണ്ടുന്ന പണിയാണ് അവന്മാർക്ക് കിട്ടിരിക്കുന്നത്.... ഞാനായിട്ട് എന്തിന് വേണ്ടന്ന് പറയണം...

ഞാൻ : എല്ലാം അങ്ങ് പറയുന്നത് പോലെ ആകട്ടെ...

അപ്പോഴാണ് അവിടെയുള്ളവരുടെ മുഖത്തെല്ലാം ഒരു സന്ധോഷം വന്നത്.. ഞാൻ എന്തേലും എതിർ പറഞ്ഞാൽ അവരാണ് അനുഭവിക്കുന്നത്... അങ്ങനെയാണല്ലോ സംഭവിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്...

എല്ലാവരും സന്ധോഷത്തോട് തിരികെ പോയി...

അവർ പോയി കഴിഞ്ഞ... വാനര പട എന്റെ അടുക്കൽ വന്നു.. എല്ലാവരുടെയും മുഖത്തു ഒരു മ്ലാനത.. എന്തോ വലിയ തെറ്റ് ചെയ്തത് പോലെ...

ഞാൻ അവരോട് : എന്താ എന്ത് പറ്റി ..

ആതിര : ഇനി നിന്നോട്