Chapter Title : മണിമലയാർ [ലോഹിതൻ]

എന്ന് നോക്കട്ടെ...

വക്കീൽ പറഞ്ഞത് പോലെ വീട് ഒഴിയാനുള്ള വിധിക്ക് സ്റ്റേ കിട്ടി...

കേസ്സ് വിധി ആകുന്നത് വരെ പുരയിടത്തിൽ ആധായം എടുക്കുന്നതും കൃഷിയോ മറ്റ് നിർമ്മാണ പ്രവർത്തനങ്ങൾ നടത്തുന്നതോ രണ്ടു കക്ഷികളും ചെയ്യാൻ പാടില്ലെന്നും വിധിച്ചു...

വക്കീൽ ഫീസ് കൊടുക്കാൻ പശുവിനെ വിൽക്കേണ്ടി വന്നെങ്കിലും ശോഭനക്ക് വീട്ടിൽ താമസിക്കാനുള്ള അനുമതി കിട്ടിയത് വലിയ ആശ്വാസമായി...

പിന്നെയും നാളുകൾ ഓടിപോയ്കൊണ്ടിരുന്നു...

ഇടക്ക് പല തവണ അന്റോയും ലൂയിസും ശോഭനയെ ഭീക്ഷണിപ്പെടുത്തി...

ഒരു ദിവസം ലുയിസ് വന്നു പറഞ്ഞു.. നീ ഇപ്പോഴും നല്ല ചരക്കാണ്.. എനിക്ക് പണ്ട് മുതലേ നിന്നെ നോട്ടമുണ്ടായിരുന്നു.. ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ഞാൻ ഇവിടെ വന്നുപോകാൻ അനുവദിച്ചാൽ ഒരു ശല്യവും ഇല്ലാതെ നിനക്ക് ഇവിടെ കഴിയാം.. ആരും അറിയില്ല..ചിലവും ഞാൻ നോക്കിക്കൊള്ളാം....

ഛീ.. നിന്റെ ജേഷ്ഠന്റെ ഭാര്യയാണ് ഞാൻ.. അദ്ദേഹത്തിന്റെ രണ്ട് മക്കളെ പ്രസവിച്ചവൾ.. എന്നോട് ഇങ്ങനെ പറയാൻ നിനക്ക് എങ്ങിനെ നാവ് പൊങ്ങി...

ങ്ങുഹും.. ഭാര്യ... അങ്ങേര് കുറേകാലം നിന്നെ വെച്ചോണ്ടിരുന്നു.. അല്ലാതെ നിന്നെയൊക്കെ ഭാര്യ ആയി ആരാ അംഗീകരിക്കുന്നത്... വേണമെങ്കിൽ വെപ്പാട്ടി എന്ന് പറയാം.. പിന്നെ രണ്ടു മക്കൾ, അത് അവന്റെ ആണോയെന്ന് ആർക്കറിയാം.. നീ പറയുന്നതല്ലേ...

ലുയിസിന്റെ വാക്കുകൾ അവളെ ആകെ തളർത്തി കളഞ്ഞു...

ഭർത്താവിന്റെ അനുജന്മാർ തന്റെ ശരീരം നോട്ടമിടുന്നുണ്ട് എന്ന അറിവ് ശോഭനയെ ഭയചികിതയാക്കി... പ്രത്യേകിച്ച് സോഫിയയെ ഓർത്ത്‌...

തീർച്ചയായും ചേട്ടന്റെ മകൾ എന്ന പരിഗണനയൊന്നും അവർ അവൾക്ക്‌ കോടുക്കില്ല...

പിന്നെയും മണിമലയാറ്റിൽ കൂടി വെള്ളം കുറേ ഏറെ ഒഴുകി പോയി..

ആകെയുള്ള വരുമാന മാർഗമായിരുന്ന പശുവിനെ കൂടി വിറ്റതോടെ പട്ടിണി അവരെ പൊതിഞ്ഞു...

ഉച്ചക്ക് മുറ്റത്തു നിന്ന ഒരു പപ്പായ മരത്തിൽ നിന്നും പച്ച പപ്പായ കുത്തിയിട്ട് ചെത്തി മക്കൾ രണ്ടുപേരും കൂടി തിന്നുന്നത് കണ്ടതോടെ ശോഭന ഒരു തീരുമാനം എടുത്തു...

അതെ.. അതു മാത്രമേ ഇനി വഴിയുള്ളു.. എന്തെങ്കിലും ജോലിക്ക് പോകുക.. തനിക്ക് ജോലി ഒന്നും അറിയില്ലല്ലോ.. പോയി ശീലവുമില്ല..

ഏതെങ്കിലും വീട്ടിൽ തുണി അലക്കാനോ തറ തുടയ്ക്കാനോ എന്തായാലും വേണ്ടില്ല.. മക്കളുടെ വിശപ്പ് കാണാൻ വയ്യ... അതിനും