Chapter Title : മണിമുറ്റത്തെ നീലാംബരം [വിശ്വറാം]

വേണം കുളിപ്പിക്കുന്നതും തുണി ഉടുപ്പിക്കുന്നതും ടോയ്ലറ്റ് പോകുന്നതിനു പോലും തനിക്കാവില്ലന് വിഷ്ണുവിന് അറിയാം..

താൻ ശെരിക്കും ഒറ്റപെട്ട അവസ്ഥ.. അച്ഛൻ ഇല്ല അമ്മയില്ല കുറുമ്പികളായ അനുജത്തിമാരില്ല... എന്താണ് ശെരിക്കും നടന്നതെന്നും അവന് ഓർമയില്ല..

ചിലപ്പോഴൊക്കെ പിച്ചും പേയും പറഞ്ഞിരിക്കും.. ജനാലയിലൂടെ അച്ഛന്റെയും അമ്മേടെയും അനുജത്തിമാരുടെയും കല്ലറകളിൽ നോക്കി മണിക്കൂറുകളോളം നോക്കി നിൽക്കും..

ദിവസവും എണീക്കുന്നു, ആഹാരം കഴിക്കുന്നു വിജനമായ എങ്ങോട്ടോ നോക്കി നില്കുന്നു.. ഉറങ്ങുന്നു വീടിനു പുറത്തിറങ്ങാൻ പോലും അവന് സാധിക്കുന്നില്ല ആകെ ഉള്ള ആശ്വാസം നീലുമ്മയാണ്. സ്വന്തം അമ്മ അല്ലെങ്കിലും അവൻ അമ്മേ എന്നേ വിളിക്കാറുള്ളു ചിലസമയത്തുള്ള അവരുടെ ഓവർ പരിചരണം അസ്വസ്ഥത ഉണ്ടാകുന്നുണ്ട്.,.

എല്ലാത്തിനോടും ഒരുതരം വെറുപ്പ്.. ഞാൻ മരിച്ചു പോയെങ്കിൽ എത്ര നന്നായേനെ എന്ന് വരെ നീലുമ്മയോട് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവരുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി അങ്ങനെ പറയല്ലേ കണ്ണാ... എനിക്ക് ഇപ്പോൾ നീയല്ലാതെ വേറെയാരും ഇല്ല..

ഇനി ഇവർക്കും വേണ്ടി ഞാൻ ജീവിക്കേണ്ടതുണ്ടോ എന്ന് വരെ ചിന്തിച്ചുപോയി... നീലുമ്മയോട് ഇന്ന് ഞാൻ തനിച്ചു കുളിച്ചോളാം എന്ന് പറഞ്ഞാലും അവർ കേൾക്കില്ല .. വീഴും മോനെ ഇനി ഒരു മാസം കഴിഞ്ഞാൽ മോനു സ്വന്തമായി എല്ലാം ആവാമല്ലോ എന്നാവും മറുപടിയും.

ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്നും വന്ന ദിവസം ബാലൻ മാമൻ കുളിപ്പിച്ചു ഒരു ആണു ആയത് കൊണ്ട് വലിയ ചമ്മൽ ഒന്നും തോന്നിയില്ല ബാലൻ മാമൻ പോയതിൽ പിന്നെ നീലുമ്മയാണ് കുളിപ്പിക്കാറ് അന്ന് മുതൽ വല്ലാത്തൊരു ചമ്മലാണ്. ചിലപ്പോൾ അവർക്ക് ഞാൻ കുട്ടി ആയിരിക്കാം അത് അപ്പോൾ അല്ലേ.

ഇപ്പോൾ അങ്ങനെ അല്ല 24വയസായി.. നീലുമ്മ രാവിലെ