Chapter Title : മഞ്ഞ്മൂടിയ താഴ് വരകൾ 13 [സ്പൾബർ]

നിന്ന് ആരേലുമാണെങ്കിൽ ചിലപ്പോ ഉമ്മ ക്ഷമിച്ചേക്കാം.. ഇത് സ്വന്തം മകനും മരുമകളുമാണെന്നറിഞ്ഞാൽ ഒരിക്കലും ഉമ്മാക്ക് ക്ഷമിക്കാൻ കഴിയില്ല. നല്ല ദീനിയായി കഴിയുന്ന ഉമ്മ അതൊരിക്കലും പൊറുക്കില്ല.

“നീ പറയുന്നുണ്ടോ, അതോ ഞാൻ സമദിനെ വിളിക്കണോ… ആദ്യം ഉപ്പാനോടൊന്ന് പറയട്ടെ..എന്നിട്ടവന് വിളിക്കാം… ഉപ്പാന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട മരുമോളല്ലെ…ഉപ്പയും അറിയട്ടെ നിന്റെ തനി കൊണം…”

ഭീഷണിയുടെ സ്വരത്തിൽ നബീസു പറഞ്ഞു.

“അയ്യോ… വേണ്ടുമ്മാ..ഉപ്പാനോട് പറയല്ലേ…”

റംല തേങ്ങിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“എന്നാ പറയെടീ… ആരെയാ നീയിന്നലെ മുറിയിൽ കയറ്റിയത്… ഇത്രമാത്രം ഒച്ചയുണ്ടാക്കാൻ അവനെന്താ നിന്നെ ചെയ്തത്… ?”

എല്ലാം അറിഞ്ഞിട്ടാണ് ഈ ചോദ്യം എന്നത് നബീസൂന്റെ പൂറിലെ നീരൊഴുക്ക് കൂട്ടി.

റംല കിടക്കയിൽ നിന്നും നിലത്തേക്കിറങ്ങി.
കണ്ണുതുടച്ച് കൊണ്ട് നബീസൂനെ നോക്കി.

“ഉമ്മാ… എനിക്കൊരു തെറ്റ് പറ്റിപ്പോയി..
ഇനി ഞാനത് ആവർത്തിക്കില്ല… ഉമ്മയെനിക്ക് മാപ്പ് തരണം…”

തൊഴുകയ്യോടെ റംല പറഞ്ഞു.

“അത് തന്നെയല്ലേടീ നീ നേരത്തെയും പറഞ്ഞത്… ?
നിനക്ക് തെറ്റ് പറ്റിയെന്ന് എനിക്കറിയാലോ… നിന്റെ കൂവലൊക്കെ ഞാൻ കേട്ടതല്ലേ… എനിക്കിനി അറിയേണ്ടത് അവനാരാണ് എന്ന് മാത്രമാണ്… “

നബീസു കട്ടായം പറഞ്ഞു.

“അതുമ്മാ… അതെന്നോട് ചോദിക്കരുത്… അതെനിക്ക് പറയാൻ കഴിയില്ലുമ്മാ…”

റംല വീണ്ടും കരഞ്ഞു.

“നിനക്ക് പുലയാടാം… ഞാനാളെ ചോദിക്കാൻ പാടില്ല… അത് കൊള്ളാലോ… റംലാ… നീ മര്യാദക്ക് പറയുന്നുണ്ടോ… ?”

നബീസു രണ്ടും കൽപിച്ച് തന്നെ.

“അത് പറയാൻ പറ്റൂല ഉമ്മാ… പറയാൻ പാടില്ല…”

റംല ആകെ പെട്ട സ്ഥിതിയായി.

“ശരി… നീ എന്നോടല്ലേ പറയാത്തത്… ഉപ്പാനോട് നീ പറയും.. സമദിനോടും നീ പറയും…. “

അതും പറഞ്ഞ് നബീസു